วาสนาเปลี่ยนทิศ

แสงตะวันยามเช้าส่องผ่านม่านสีโปร่ง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ที่โชยมากับลมทำให้นางขมวดคิ้วด้วยความฉงน มู่หรงเสวี่ยพยายามลืมตาที่หนักอึ้ง ภาพความทรงจำสุดท้ายคือความหนาวเหน็บในตำหนักคุนหนิงและแววตาชิงชังของเหอจิ่งเว่ย ทว่าเมื่อภาพเบื้องหน้าชัดเจนขึ้น นางกลับลืมตาขึ้นได้และพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงสี่เสาหลังเดิมในเรือนที่นางเคยอาศัยอยู่ก่อนจะก้าวเข้าสู่กรงขังทองคำอย่างวังหลวง

"คุณหนูใหญ่ ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ วันนี้เป็นวันสำคัญยิ่งนัก ทางวังเพิ่งส่งคนแจ้งข่าวว่าพระอาการของฮองเฮาทรงทุเลาลงเพราะตัวยาหายากที่ท่านมอบให้ ฝ่าบาทจึงทรงมีรับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้าเพื่อรับความชอบใหญ่หลวงเจ้าค่ะ"

เสียงใสของสาวใช้คนสนิทดึงสติของนางกลับมา มู่หรงเสวี่ยใจสั่นสะท้าน มือบางลูบคลำใบหน้าและลำคอ ผิวพรรณเต่งตึงมิใช่หญิงชราโรยราที่ป่วยไข้ นางย้อนกลับมาแล้วจริง ๆ ย้อนกลับมาในวันเปลี่ยนชะตา

ในชาติก่อน นางใช้โอกาสที่ช่วยชีวิตฮองเฮาไว้ได้ ทูลขอสมรสพระราชทานกับเหอจิ่งเว่ย รัชทายาทผู้เป็นรักปักใจมาตั้งแต่เยาว์วัย ในชาตินี้นางมิได้โง่เขลาเช่นเดิม ความแค้นและความเจ็บปวดตลอดหลายสิบปีทำให้หัวใจของนางนิ่งสงบดั่งกองเถ้าถ่าน

"ไปตามอาเจียวมา บอกว่าข้าอยากให้นางร่วมเข้าวังไปด้วยกัน"

 มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบ

นางต้องการพิสูจน์บางอย่าง ในเมื่อเหอจิ่งเว่ยเคยบอกว่าปักใจรักมู่หรงเจียวนางก็จะขอเห็นกับตาว่าหากทั้งคู่มีโอกาสได้เคียงคู่กันในยามที่ทุกอย่างยังไม่สายเกินไป ปฏิกิริยาของพวกเขาจะเป็นเช่นไร

บรรยากาศในท้องพระโรงวิจิตรตระการตา ทว่าแรงกดดันที่แผ่ออกมากลับทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออก มู่หรงเสวี่ยนั่งคุกเข่าอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าสวยล้ำลึกไร้รอยยิ้มและไร้การขยับเขยื้อนราวกับผู้ที่ตัดขาดจากทางโลก ข้างกายของนางคือมู่หรงเจียว น้องสาวผู้มีใบหน้าอ่อนหวานที่กำลังก้มหน้าสำรวมกิริยา นิ้วมือที่บิดไปมากลับเผยให้เห็นความตื่นเต้น

เบื้องบนคือโอรสสวรรค์ผู้ปกครองแผ่นดิน และข้างกายพระองค์คือรัชทายาท เหอจิ่งเว่ยในวัยหนุ่มที่องอาจสง่างาม ขณะที่มู่หรงเสวี่ยปรายตามองเขานางพลันชะงักไปครู่หนึ่ง

แววตาของเหอจิ่งเว่ยที่มองลงมามิใช่ความลำบากใจดุจคนที่ไม่รู้จักรัก แต่มันคือความชิงชังที่ปะทุรุนแรงจนปิดไม่มิด และมีความตระหนกวูบหนึ่งฉายผ่านดวงตาคู่นั้นยามที่เขามองเห็นนางคุกเข่าอยู่อย่างนิ่งเฉย มู่หรงเสวี่ยรู้สึกจุกแน่นในลำคอทันที สัญชาตญาณบอกนางว่าบุรุษผู้นี้อาจมิใช่เหอจิ่งเว่ยที่โง่เขลาในอดีต แต่อาจเป็นเหอจิ่งเว่ยที่หิ้วเอาความแค้นมาเช่นเดียวกับนาง

"มู่หรงเสวี่ย เจ้ามีความดีความชอบใหญ่หลวงในการถวายยาช่วยชีวิตฮองเฮา ข้าเคยลั่นวาจาไว้ว่าจะให้เจ้าขอสิ่งใดก็ได้ตามใจ วันนี้ต่อหน้าเหล่าขุนนางเจ้าจงบอกมาเถิดว่าต้องการสิ่งใด" 

สุรเสียงของฮ่องเต้กึกก้อง

มู่หรงเสวี่ยยังนิ่งสนิท นางตั้งใจจะรอดูท่าทีของบุรุษเบื้องหน้าให้แน่ชัดก่อนจะเอ่ยปาก ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงกลับเกิดขึ้น

ยังไม่ทันที่นางจะขยับริมฝีปาก เหอจิ่งเว่ยกลับก้าวออกมาเบื้องหน้า โขกศีรษะลงกับพื้นท้องพระโรงอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น

"เสด็จพ่อ ลูกขอประทานอภัยที่ต้องเสียมารยาทขัดจังหวะ เรื่องนี้สำคัญยิ่งนัก"

 น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวปนรังเกียจยามที่เขาปรายหางตามองมู่หรงเสวี่ย

 "ลูกรับรู้มาตลอดว่าคุณหนูใหญ่มู่หรงมีน้ำใจต่อลูก แต่หัวใจของลูกกลับมีเพียงมู่หรงเจียวเท่านั้น ชาตินี้หากลูกต้องแต่งกับสตรีที่ใช้ความชอบบังคับสมรส ลูกขอปลิดชีพตนเองเสียยังดีกว่า โปรดทรงประทานสมรสให้ลูกกับมู่หรงเจียวด้วยเถิดพะย่ะค่ะ"

ความเงียบเชียบเข้าปกคลุมท้องพระโรงทันที เหล่าขุนนางต่างมองหน้ากันด้วยความฉงน มู่หรงเสวี่ยเบิกตากว้าง เหตุการณ์นี้ไม่เคยเกิดขึ้นในชาติก่อน ในเวลานี้ของชาติก่อน เหอจิ่งเว่ยทำเพียงยืนนิ่งเงียบและยอมรับราชโองการด้วยสีหน้าอมทุกข์ แต่ตอนนี้เขากลับชิงปฏิเสธทั้งที่นางยังไม่ได้เอ่ยปากสักคำ

เขาย้อนเวลากลับมาจริง ๆ ด้วย ความชิงชังในแววตานั่นคือหลักฐานชั้นดี เขาคงรังเกียจนางจนไม่อาจรอให้คำพูดของนางหลุดออกมาได้แม้เพียงครึ่งคำ

มู่หรงเสวี่ยนิ่งสงบ ความจุกในอกแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบ นางมองดูมู่หรงเจียวที่ทำเป็นตกใจแต่ดวงตากลับทอประกายแห่งชัยชนะที่ปิดไม่มิด รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของนางเพียงชั่วครู่ก่อนจะเลือนหายไป

'ในเมื่อท่านอยากหนีจากข้านัก ข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้'

"ทูลฝ่าบาท"

 มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง 

"ในเมื่อองค์รัชทายาททรงมีสตรีในดวงใจ หม่อมฉันมู่หรงเสวี่ยมิใช่คนหน้าหนาที่จะยื้อแย่งวาสนาของใคร ความดีความชอบในครั้งนี้ หม่อมฉันมิได้ปรารถนาลาภยศหรือตำแหน่งพระชายา หากแต่มีบุรุษผู้หนึ่งที่หม่อมฉันเลื่อมใสมานาน"

ฮ่องเต้ทรงขมวดพระขนง 

"ใครกัน"

"แม่ทัพแดนไกล เซี่ยอี้เฟยเพคะ"

สิ้นคำพูดนั้น ท้องพระโรงพลันเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ แม้แต่เหอจิ่งเว่ยที่กำลังแสดงท่าทีเด็ดเดี่ยวก็ยังพลันชะงักไป ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีหน้าคาดไม่ถึง

เซี่ยอี้เฟย แม่ทัพใจโฉดผู้ครองฉายาปีศาจกระหายเลือด เขาคือบุรุษที่ไม่เคยเหยียบย่างกลับเข้าเมืองหลวงมานานนับสิบปี เล่าลือกันว่าเขาวิปริตโหดเหี้ยม ใช้กฎทหารปกครองคนในจวนอย่างไร้ปรานี สตรีใดแต่งเข้าจวนเขา หากไม่ถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวจนตาย ก็ต้องทนรับการฝึกฝนเยี่ยงทหารจนร่างแหลกสลาย เขาเคยประกาศกร้าวว่าชีวิตนี้จะอยู่ชายแดนจนวันตาย ไม่ต้องการฮูหยินมาเป็นภาระ

"มู่หรงเสวี่ย เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!" 

ฮ่องเต้ทรงอุทาน ไม่อยากเชื่อว่านางจะตัดสินใจง่ายดายเช่นนี้

 "บิดาของเจ้าเป็นถึงราชครู เจ้าเป็นสตรีในห้องหอที่บอบบาง จะไปทนรับความลำบากและความโหดร้ายของเซี่ยอี้เฟยได้อย่างไร อีกทั้งเขาไม่เคยกลับเมืองหลวง เจ้าต้องอยู่จวนอย่างโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิตนะ"

"นั่นคือสิ่งที่หม่อมฉันปรารถนาเพคะ" 

มู่หรงเสวี่ยโขกศีรษะลงอย่างมั่นคง 

"หม่อมฉันขอเพียงพื้นที่สงบเงียบในจวนแม่ทัพเฝ้ารอสามีที่ออกรบเพื่อแผ่นดิน ไม่ได้ต้องการความรักใคร่ชิดเชื้อ หากท่านแม่ทัพไม่กลับมา หม่อมฉันก็ยินดีจะอยู่อย่างสันโดษไปชั่วชีวิต ขอฝ่าบาทโปรดเมตตาด้วยเถิดเพคะ"

ฮ่องเต้ทรงถอนพระทัยยาว ทรงถามย้ำหลายครั้งด้วยความเป็นห่วงในฐานะบุตรสาวของสหายอย่างท่านราชครู แต่มู่หรงเสวี่ยยังคงยืนกรานคำเดิมอย่างเด็ดเดี่ยวจนพระองค์มิอาจขัดศรัทธา

เหอจิ่งเว่ยที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ เริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างประหลาด แทนที่เขาจะรู้สึกโล่งอกที่กำจัดสตรีร้ายกาจอย่างนางออกไปจากชีวิตได้สมใจ เขากลับรู้สึกไม่พอใจอย่างบอกไม่ถูก แววตาที่นางมองผ่านเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงก้อนหินริมทางนั้นมันเสียดแทงใจเขาอย่างรุนแรง ชาติก่อนนางรักเขาปานจะกลืนกิน แต่วันนี้นางกลับเลือกแต่งให้บุรุษที่โหดเหี้ยมที่สุดเพียงเพื่อจะได้ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับเขา

เขามองมู่หรงเจียวที่อยู่ข้างกาย แม้จะได้สมรสตามที่ปรารถนาทว่าความรู้สึกโชคดีที่ควรจะมีกลับเบาบางลงอย่างน่าประหลาดใจ เมื่อเห็นแผ่นหลังที่ตั้งตรงและสง่างามของมู่หรงเสวี่ยที่เดินออกจากท้องพระโรงไปโดยไม่หันกลับมามองเขาแม้เพียงหางตา

มู่หรงเสวี่ยเดินออกจากวังหลวงท่ามกลางสายตาเวทนาปนสงสัยของผู้คน นางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึก ๆ ความรู้สึกจุกแน่นในลำคอยังคงอยู่ มันมิใช่เพราะความโศกเศร้าหากแต่เป็นความโล่งใจ

'เซี่ยอี้เฟย ท่านจะเป็นปีศาจหรือคนถ่อยข้าไม่สนใจ ขอเพียงท่านไม่กลับมา ข้าจะขอใช้จวนของท่านเป็นที่พำนักสุดท้าย สัมผัสถึงความสงบที่ข้าถวิลหามาทั้งชีวิต'

นางไม่รู้เลยว่าโชคชะตาจะนำพานางไปพบกับบุรุษที่สวรรค์กำลังจะชดเชยให้นางได้สมใจ