ของหมั้นจากแดนไกล

ณ ค่ายทหารชายแดนเหนืออันทุรกันดาร ลมหนาวพัดกระโชกหอบเอาละอองทรายมาปะทะกับกระโจมใหญ่ กลิ่นอายของคาวเลือดและเขม่าไฟยังคงล่องลอยอยู่ในอากาศ ทว่าความเงียบงันกลับปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณยามที่ขันทีจากเมืองหลวงคลี่ราชโองการสีเหลืองทองออก

เซี่ยอี้เฟย แม่ทัพใหญ่ผู้ครองฉายาปีศาจกระหายเลือด นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้อย่างองอาจ ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเกราะดูน่าเกรงขาม ใบหน้าของเขาคมเข้มดุจรูปสลัก แผลเป็นจาง ๆ ที่หางตาขวาไม่ได้ลดทอนความหล่อเหลาลงแม้แต่น้อย ทว่ากลับเพิ่มกลิ่นอายความโหดเหี้ยมที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน

"มีพระราชโองการประทานสมรสระหว่าง แม่ทัพเซี่ยอี้เฟยและคุณหนูใหญ่มู่หรงเสวี่ยแห่งจวนราชครู ให้ครองคู่สมานฉันท์สืบไป จบราชโองการ"

สิ้นเสียงกังวานของขันที ทั้งกระโจมพลันเงียบกริบดุจป่าช้า เหล่านายกองที่ยืนอยู่เบื้องหลังต่างสบตากันด้วยความตื่นตะลึง ขันทีผู้ส่งสารเหงื่อไหลซึมตามไรผม เขาเคยได้ยินข่าวลือมาว่าท่านแม่ทัพผู้นี้เคยประกาศกร้าวไว้เมื่อหลายปีก่อน หากตระกูลใดส่งลูกสาวมาถ่วงขาเขาที่ชายแดน เขาจะส่งนางกลับไปในสภาพร่างที่ไร้วิญญาณ หรือไม่ก็นางต้องทนรับกฎทหารอันโหดเหี้ยมในจวนให้ได้

ทว่า ปฏิกิริยาของเซี่ยอี้เฟยกลับผิดคาด

มุมปากหยักลึกของแม่ทัพหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ดวงตาคมปลาบกลับทอประกายความสนใจอย่างปิดไม่มิด เขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ก้าวเข้าไปรับราชโองการด้วยมือข้างเดียว ท่าทางของเขาหาได้มีความนอบน้อมต่ออำนาจราชสำนัก กลับมีความพึงพอใจประหลาดที่ฉายชัดออกมา

"มู่หรงเสวี่ย" 

เสียงทุ้มต่ำของเขาพึมพำชื่อนั้นราวกับกำลังลิ้มรสสุราเลิศรส

 "สตรีที่กล้าแต่งกับข้า ทั้งที่รู้ดีว่าข้าตั้งเงื่อนไขไว้อย่างไร นางเป็นคนโง่ที่อยากตาย หรือเป็นยอดคนที่มีจิตใจกล้าแกร่งกันกันแน่"

"เรียนท่านแม่ทัพ คุณหนูใหญ่ผู้นี้คือลูกสาวสุดที่รักของท่านราชครู และเคยเกือบได้เป็นว่าที่ชายารัชทายาทด้วยขอรับ"

 นายกองผู้หนึ่งกระซิบรายงาน

เซี่ยอี้เฟยหัวเราะในลำคอ เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความรู้สึกท้าทายที่ไม่ได้สัมผัสมานาน

 "น่าสนใจ สตรีที่กล้าละทิ้งว่าที่ฮองเฮามาเข้าจวนปีศาจเช่นข้า ข้าอยากเห็นนักว่านางจะทนทานความโดดเดี่ยวในจวนของข้าได้นานเพียงใด"

เขาสะบัดชายเสื้อคลุมก่อนจะหันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงทรงพลัง 

"เตรียมของหมั้นหมาย ส่งเครื่องบรรณาการที่ข้าตีชิงมาได้จากเผ่าเร่ร่อนทางเหนือไปที่จวนราชครู บอกนางว่า ในเมื่อนางกล้าขอข้าก็กล้ารับ"

ในเวลาเดียวกัน ณ เมืองหลวงอันมั่งคั่ง

ภายในเรือนชิงเหออันเงียบสงบ มู่หรงเสวี่ยในชุดลำลองสีเขียวอ่อนนวลตากำลังถือผ้าแพรเนื้อละเอียด ขัดถูแจกันลายครามอย่างตั้งใจ แสงแดดรำไรที่ทาบทอผ่านกิ่งเหมยเข้ามาพาดทับใบหน้าเรียบเฉยของนาง ดูงดงามราวกับภาพวาดที่ไร้กังวล

นางไม่ได้เร่งรีบหรือตื่นตระหนกกับข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงว่านางกำลังจะไปตกนรกในจวนแม่ทัพ ตรงกันข้าม มู่หรงเสวี่ยกลับรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางสั่งให้บ่าวไพร่จัดแต่งเครื่องเรือนใหม่ รื้อถอนผ้าม่านสีฉูดฉาดออก แล้วแทนที่ด้วยไม้แกะสลักเรียบง่ายและภาพวาดทิวทัศน์ที่ดูสงบเย็น

'ความรักคือสิ่งไร้สาระ ความสงบสุขต่างหากคือของจริง'

 นางคิดในใจยามที่ขัดแจกันจนเงาวับ

ทว่าความเงียบสงบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของพ่อบ้านจวนราชครู

"คุณหนูใหญ่ มีคนของจวนแม่ทัพเซี่ยมาขอพบขอรับ พวกเขานำหีบสมบัติและของขวัญมากมายมามอบให้ บอกว่าเป็นของหมั้นจากท่านแม่ทัพขอรับ"

มู่หรงเสวี่ยชะงักมือเล็กน้อย นางวางผ้าลงแล้วเดินออกไปที่โถงหน้าจวน ที่นั่นนางพบกับชายฉกรรจ์ในชุดทหารสีเข้มสี่ห้าคน ท่าทางดุดันและมีกลิ่นอายสนามรบ พวกเขาวางหีบไม้ขนาดใหญ่ลงตรงหน้านาง

"นี่คือของกำนัลจากท่านแม่ทัพขอรับ ท่านสั่งกำชับว่าต้องส่งถึงมือคุณหนูใหญ่ด้วยตนเอง" 

ทหารผู้เป็นหัวหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วนตามวิสัยคนชายแดน

มู่หรงเสวี่ยพยักหน้าเบา ๆ นางมิได้แสดงอาการละโมบต่อสมบัติ แต่กลับเอื้อมมือไปรับจดหมายฉบับหนึ่งที่วางอยู่บนยอดหีบ

กระดาษนั้นมีความสากและกลิ่นของเขม่าดินปืนจาง ๆ ติดอยู่ ลายมือที่ตวัดบนซองจดหมายดุดัน แข็งแรง และเปี่ยมด้วยพลังอำนาจ

นางคลี่จดหมายออกอ่านเงียบ ๆ ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของบ่าวไพร่

‘ถึงคุณหนูใหญ่มู่หรงเสวี่ย

ในเมื่อเจ้ากล้าเลือกข้าเป็นสามี ก็จงเตรียมใจรับความเงียบงันที่ข้ามอบให้ จวนของข้าไม่มีผ้าไหมชั้นเลิศ ไม่มีงานเลี้ยงเริงรมย์ มีเพียงกฎระเบียบและคมดาบ หากเจ้าคิดจะมาเพื่อแสวงหาอำนาจ เจ้าคิดผิด แต่หากเจ้ามาเพื่อแสวงหาที่พำนัก ข้าจะเปิดประตูจวนรอรับ ของในหีบนี้คือของหมั้นหมาย หากเจ้าเปลี่ยนใจยามนี้ยังพอมีทางถอย แต่หากรับของไปแล้ว ชาตินี้เจ้าคือคนของข้า ตายไปก็ต้องเป็นผีจวนเซี่ยเท่านั้น’

มู่หรงเสวี่ยอ่านจบแล้วมุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง นางหันไปมองในหีบ ในนั้นมิใช่เครื่องประดับทองหยองดาษดื่น แต่เป็นชุดเกราะอ่อนทำจากไหมเงิน หนังสัตว์หายากจากแดนเหนือ และมีดสั้นเล่มหนึ่งที่มีฝักทำจากกระดูกขาวสลักลวดลายงดงาม

นี่ไม่ใช่ของขวัญสำหรับสตรีที่จะไปเป็นฮูหยินผู้อ่อนแอ แต่มันคือของขวัญสำหรับนักรบที่จะไปยืนเคียงข้างเขา หรือไม่ก็คือการทดสอบจิตใจของนาง

"กลับไปเรียนท่านแม่ทัพ"

 มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงนิ่งทว่ามั่นคง 

"ของหมั้นหมายเหล่านี้ถูกใจข้ายิ่งนัก ข้ามู่หรงเสวี่ย ไม่เคยคิดจะถอยหลังกลับ ตั้งแต่วันที่ข้าเอ่ยชื่อท่านกลางท้องพระโรง ข้าก็เตรียมใจจะเป็นผีจวนเซี่ยไว้แล้ว"

เหล่านายทหารชายแดนถึงกับชะงัก พวกเขาไม่เคยพบสตรีในเมืองหลวงคนใดที่ได้ยินคำขู่ของท่านแม่ทัพแล้วยังกล้าสบตาและตอบโต้ได้อย่างองอาจเช่นนี้ ความประทับใจแวบขึ้นในดวงตาของพวกเขาโดยไม่รู้ตัว

มู่หรงเสวี่ยหยิบมีดสั้นกระดูกขาวขึ้นมาลูบคลำเบา ๆ สัมผัสที่เย็นเยียบของมันกลับทำให้นางรู้สึกปลอดภัยยิ่งกว่าอ้อมกอดจอมปลอมของรัชทายาทเหอจิ่งเว่ยเสียอีก

ในขณะที่ทางวังหลวงกำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานแต่งของมู่หรงเจียวที่ดูสวยหรู มู่หรงเสวี่ยกลับเริ่มเก็บสัมภาระอย่างสบายใจ นางกำลังมุ่งหน้าไปหากำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อปกป้องชีวิตใหม่ของนางและดูเหมือนว่ากำแพงที่ชื่อเซี่ยอี้เฟยนี้ จะมีสิ่งที่ถูกใจนางไม่น้อยเลยทีเดียว