หีบสมบัติลวงตา

ภายใต้แสงโคมสลัวในห้องโถงตะวันออกของจวนราชครู บรรยากาศดูหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความโลภที่กระจายออกมาจากแววตาของสตรีสองแม่ลูก อนุหลิน ผู้มีความงามแบบดอกไม้ป่าที่เริ่มร่วงโรยพยายามปั้นยิ้มประจบเอาใจ ขณะที่มู่หรงเจียวนั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางกระสับกระส่าย สายตาของทั้งคู่จดจ้องไปยังหีบไม้จันทน์หอมสลักลายดอกโบตั๋นหลายสิบใบที่ตั้งเรียงรายอยู่กลางห้อง

นั่นคือสินเดิมของมู่หรงเสวี่ยที่ได้รับสืบทอดมาจากฮูหยินเอกผู้ล่วงลับ สมบัติล้ำค่าจากตระกูลเดิมของมารดานางที่มีค่ามหาศาลพอจะซื้อเมืองเล็ก ๆ ได้ทั้งเมือง

"พี่หญิง" 

มู่หรงเจียวเอ่ยเสียงอ่อนหวานทว่าสั่นเครือ 

"ข้าได้ยินว่าท่านเตรียมขนย้ายสมบัติเหล่านี้ไปที่จวนแม่ทัพในวันพรุ่งนี้ ท่านแม่ทัพเซี่ยไม่เคยกลับจวน อีกทั้งจวนนั้นก็มีแต่ทหารใจโหดหยาบกระด้าง ท่านไม่ลำบากแย่หรือที่ต้องคอยเฝ้าระวังของล้ำค่าเหล่านี้เพียงลำพัง"

มู่หรงเสวี่ยนั่งจิบชาอย่างสงบนิ่ง นางมองผ่านถ้วยน้ำชาไปยังใบหน้าของน้องสาวต่างมารดา แววตาของนางนิ่งสนิท

 "เจ้ามีสิ่งใดจะพูดก็พูดมาตรง ๆ เถิดอาเจียว ไม่ต้องอ้อมค้อมให้เสียเวลาข้าขนของ"

อนุหลินเห็นโอกาสจึงรีบแทรกขึ้น 

"คุณหนูใหญ่เจ้าคะ อาเจียวของข้ากำลังจะเข้าวังไปเป็นพระชายารัชทายาท ตำแหน่งนี้สูงส่งและมีหน้าตาของตระกูลมู่หรงเป็นเดิมพัน แต่สินเดิมที่ท่านราชครูจัดหาให้นั้น แม้จะไม่ได้น้อยหน้าใคร แต่หากเทียบกับฐานะฮองเฮาในอนาคต มันยังดูขัดเขินอยู่บ้าง"

นางเว้นจังหวะพลางลอบสังเกตสีหน้าอีกฝ่าย

"ในเมื่อคุณหนูใหญ่ต้องไปอยู่ชายแดนทุรกันดาร หรือไม่ก็ต้องอุดอู้อยู่แต่ในจวนที่ไม่มีงานเลี้ยงสมาคม สมบัติล้ำค่าเหล่านี้ย่อมไม่ได้นำออกมาใช้สอย สู้แบ่งปันให้อาเจียวนำเข้าวังไปเชิดหน้าชูตา เพื่อความเป็นปึกแผ่นของตระกูลมู่หรงไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ"

มู่หรงเสวี่ยเกือบจะหลุดหัวเราะออกมาด้วยความสมเพช ชาติก่อนนางเป็นคนใจอ่อน เห็นแก่คำว่าพี่น้องจึงยอมแบ่งสมบัติล้ำค่าของมารดาให้น้องสาวไปเกือบครึ่ง แต่ผลตอบแทนที่ได้กลับมาคือการถูกหักหลังและถูกทิ้งให้ตายอย่างโดดเดี่ยว

"ความเป็นปึกแผ่นของตระกูลหรือ" 

มู่หรงเสวี่ยวางถ้วยชาลงเสียงดัง

"อนุหลิน ท่านคงลืมไปว่าสมบัติเหล่านี้ไม่ใช่สมบัติของตระกูลมู่หรง แต่เป็นสมบัติส่วนตัวของท่านแม่ข้าที่ทิ้งไว้ให้บุตรสาวเพียงคนเดียวของนาง"

มู่หรงเจียวหน้าเสีย นางบีบน้ำตาออกมาทันที

 "พี่หญิง ท่านใจจืดใจดำกับข้าเพียงนี้เชียวหรือ ท่านได้สมรสกับแม่ทัพใหญ่ที่มีเงินทองล้นคลัง แต่ข้าต้องไปอยู่ในวังหลังที่ต้องใช้เงินทองติดสินบนและสร้างบารมี ท่านไม่คิดจะช่วยเหลือน้องสาวคนนี้เลยหรือ"

มู่หรงเสวี่ยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของน้องสาว

 "อาเจียว ในเมื่อเจ้าอยากได้นัก ข้าก็มิใช่พี่สาวที่ไร้น้ำใจ เอาเถิด หีบสามใบทางทิศตะวันออกนั่น ข้าจะยกให้เจ้าถือเป็นของขวัญวันมงคล"

ดวงตาของมู่หรงเจียวและอนุหลินลุกวาวด้วยความดีใจ พวกนางรีบสั่งให้คนรับใช้ไปขนหีบเหล่านั้นออกมาทันที โดยหารู้ไม่ว่ามู่หรงเสวี่ยแอบส่งยิ้มที่เปี่ยมด้วยเล่ห์เหลี่ยมออกมาเพียงชั่วครู่

"ขอบคุณพี่หญิง ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านต้องเมตตาข้า"

 มู่หรงเจียวรีบเปิดหีบออกดูด้วยความละโมบ

ทว่าเมื่อฝาหีบเปิดออก สิ่งที่อยู่ภายในกลับไม่ใช่ไข่มุกราตรีหรือหยกงามอย่างที่พวกนางหวังไว้ ในหีบใบแรกเต็มไปด้วยตุ๊กตาผ้าเก่า ๆ ที่ขาดรุ่งริ่งและสมุดบันทึกเล่มหนาที่ปลวกเริ่มแทะเล็ม

"นี่มันอะไรกัน!" 

มู่หรงเจียวอุทานด้วยความรังเกียจ

"นั่นคือของเล่นของข้าและเจ้าตอนยังเด็ก" 

มู่หรงเสวี่ยตอบเสียงเย็น

 "ในเมื่อเจ้าบอกว่ารักข้าและตระกูลนัก ข้าจึงมอบความทรงจำเหล่านี้ให้เจ้าไปเตือนสติยามอยู่ในวัง จะได้ไม่ลืมว่าตนเองมาจากที่ใด"

ส่วนหีบใบที่สอง เมื่อเปิดออกกลับพบเพียงก้อนหินและทรายหนักอึ้งที่ก้นหีบ ทับด้วยผ้าไหมเก่า ๆ ผืนหนึ่ง

"พี่หญิง ท่านแกล้งข้าหรือ" 

มู่หรงเจียวโวยวายด้วยความโกรธจัด

"ข้าแกล้งเจ้างั้นหรือ" 

มู่หรงเสวี่ยลุกขึ้นยืน ท่วงท่าสง่างามข่มขวัญคนทั้งห้อง 

"ก้อนหินเหล่านั้นคือสิ่งที่เตือนใจว่า จิตใจของพวกเจ้าหนักแน่นเพียงใดในยามที่คิดจะมาฉกชิงของของผู้อื่น ส่วนผ้าไหมเก่าผืนนั้นคือผ้าที่แม่ของข้าเคยใช้เช็ดน้ำตาให้ข้ายามที่ถูกอนุเช่นแม่ของเจ้ากลั่นแกล้ง ในเมื่อพวกเจ้าอยากได้สินเดิมของข้านัก ข้าก็ยกความจริงเหล่านี้ให้พวกเจ้าไปเสียให้หมด"

"เจ้า!" 

อนุหลินสติหลุด ชี้หน้านางด้วยความลืมตัว

 "เจ้ามันงูพิษ เจ้ากล้าหมิ่นเกียรติอาเจียวที่จะเป็นพระชายารัชทายาทงั้นหรือ ข้าจะไปฟ้องท่านราชครู"

"เชิญ!"

 มู่หรงเสวี่ยตวาดกลับ เสียงของนางทรงพลังจนอนุหลินสะดุ้งโหยง

 "ฟ้องเลย ฟ้องให้ท่านพ่อรู้ว่าพวกท่านแม่ลูกมารุมทึ้งสมบัติของฮูหยินเอกที่เสียชีวิตไปแล้วในยามที่ข้ากำลังจะแต่งงานออกไป ฟ้องให้ทั่วเมืองหลวงรู้ว่า ว่าที่พระชายารัชทายาทไร้ยางอายเพียงใดที่มาขอส่วนแบ่งสินเดิมของพี่สาวเพื่อไปปรนเปรอผู้ชายที่ตนเองแย่งชิงมา"

มู่หรงเจียวสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ทั้งโกรธทั้งอับอาย นางไม่เคยเห็นพี่สาวที่เคยหัวอ่อนลุกขึ้นมาฟาดงวงฟาดงาเช่นนี้มาก่อน

"มู่หรงเสวี่ย เจ้ามันสารเลว!"

 มู่หรงเจียวกรีดร้อง

เพียะ!

ฝ่ามือเรียวของมู่หรงเสวี่ยฟาดลงบนใบหน้าของน้องสาวอย่างแรงจนนางล้มลงไปกองกับพื้น อนุหลินร้องอุทานด้วยความตกใจ

"คำก็สารเลว สองคำก็สารเลว อาเจียว เจ้าช่างไร้มารยาทเสียจริง"

 มู่หรงเสวี่ยก้มลงมองน้องสาวด้วยสายตาดูแคลน

 "จำใส่หัวเจ้าไว้ ข้าไม่ใช่มู่หรงเสวี่ยคนเดิมที่จะยอมให้พวกเจ้าจูงจมูก สมบัติแม้แต่เศษผ้าผืนเดียวข้าก็ไม่ให้ และหากพวกเจ้ายังกล้ามาวุ่นวายกับจวนของข้าแม้เพียงก้าวเดียว ข้าจะใช้มีดสั้นที่ท่านแม่ทัพให้มา กรีดลิ้นที่ปลิ้นปล้อนของพวกเจ้าทิ้งเสีย"

นางสะบัดชายเสื้อเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้สองแม่ลูกนั่งตัวสั่นอยู่ท่ามกลางหีบบรรจุก้อนหินและเศษผ้าที่ไร้ค่า

มู่หรงเสวี่ยก้าวออกมาสู่ลานจอดรถม้าที่บรรจุสมบัติของจริงไว้เรียบร้อยแล้ว นางเงยหน้ามองดวงจันทร์ แววตาเด็ดเดี่ยวสะท้อนแสงนวล

"ท่านแม่เจ้าคะ ลูกปกป้องของของท่านไว้ได้แล้ว"

การตัดขาดครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องทรัพย์สิน แต่นางได้ตัดเยื่อใยที่เคยพันธนาการนางไว้กับครอบครัวที่เห็นแก่ตัวนี้จนสิ้นซาก ต่อไปนี้ในจวนแม่ทัพที่เงียบสงบ นางจะสร้างสวรรค์ของนางเองโดยไม่มีมารผจญเหล่านี้มาแผ้วพานอีกต่อไป