17. ไฟไหม้

นางรีบปฏิเสธพลางเหลือบมองหยู่ถิง กลัวว่าตนจะถูกตำหนิที่ทำท่าทางอิดออดไม่อยากรับใช้ พอเห็นว่าหยู่ถิงไม่ได้กล่าวสิ่งใดก็รีบเอาเนื้อไปเก็บก่อน แล้วเดินย้อนกลับมาเอาผลไม้ภายหลัง ของที่ซื้อวันนี้เมิ่งฉีหิ้วเดินไปเดินมาจนเมื่อย ไม่ใช่แค่เนื้อกับผลไม้ แต่ถิงถิงมองเห็นสิ่งใดก็อยากได้อยากมีไปหมด ส่วนมารดาก็ใจดีไม่ขัดใจ เมิ่งฉีเที่ยวเดินขนของอยู่หลายรอบจนรองเท้าแทบสึก

“ท่านแม่ อีกไม่กี่วันจะเป็นเทศกาลปล่อยโคมลอย ข้ากับลู่ชิงอยากได้โคมลอย”

“โคมลอย" หยู่ถิงทำสีหน้าครุ่นคิดแต่ก็ยอมใจอ่อนให้ "เช่นนั้นตอนจุดโคมลอยก็ระวังๆ กันด้วยนะ"

ถิงถิงได้โคมลอยมาสมใจแล้วก็ไม่คิดอยากได้อะไรอีก ทั้งสามจึงเดินกลับมาที่รถม้า พอกลับมาถึงก็เห็นเมิ่งฉีนั่งปาดเหงื่ออย่างเหนื่อยล้า เห็นสภาพอิดโรยของสาวใช้แก่แล้วก็นึกขัน

หลังจากกลับมาถึงจวนแล้วหยู่ถิงเข้าครัวไปปรุงอาหารด้วยตนเอง ที่ต้องลงมือทำด้วยตนเองก็เพราะอยากระวังเรื่องการปรุงอาหารเป็นพิเศษ นางกลัวว่าแม่ครัวจะทำพลาดจนทำให้เกิดปัญหาขึ้นกับแขกที่มาเยือน

ในตอนที่ซื้อของอยู่ร้านขายของแห้ง เมิ่งฉีได้ยินว่าแขกที่มาเยือนแพ้ฮ่วยซัว พอขนของที่ซื้อมาเข้าไปเก็บในห้องครัวเรียบร้อยแล้ว นางเดินลัดเลาะไปที่เรือนตะวันออกเพื่อคาบข่าวเรื่องที่แขกแพ้ฮ่วยซัวไปรายงานเหมยหลิน หลังจากนั้นก็ได้เงินเป็นค่าตอบแทนกลับมาหนึ่งตำลึง

ถิงถิงมองดูแผ่นหลังของสาวใช้แก่ที่เพิ่งเดินออกมาจากเรือนหลัก ในชาตินี้ก็คงจะเหมือนกับชาติที่แล้ว ดีที่เฉลียวใจให้แม่ครัวตักน้ำแกงที่เหมยหลินทำแยกไว้อีกถ้วยต่างหาก แล้วสั่งสาวใช้ให้นำน้ำแกงถ้วยนั้นสลับขึ้นโต๊ะแทน พอถึงเวลาอาหารค่ำก็จะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง

“คุณหนูมายืนทำอะไรตรงนี้”

ลู่ชิงเดินถือโคมลอยมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังแล้วเอ่ยถาม ถิงถิงสะดุ้งตกใจเล็กน้อยเพราะลู่ชิงเดินเข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง

“เราไปเล่นโคมลอยกันเถิดเจ้าค่ะ ให้พ่อบ้านเป็นคนจุดไฟให้"

“โคมลอยนี้ไม่ใช่ของพวกเราหรอก มันมีเจ้าของแล้ว"

“เอ๋ โคมลอยนี้มีเจ้าของแล้ว”

“ใช่”

รอยยิ้มที่มุมปากของถิงถิงปรากฏขึ้น นางรับโคมลอยมาจากมือของลู่ชิง พูดเสียงดังฉะฉาน

“ใกล้เทศกาลลอยโคมไฟแล้ว โคมลอยที่ซื้อมาจากตลาดอันนี้น่ารักมากจริงๆ”

ซืออิ่งที่กำลังนั่งเล่นอยู่คนเดียวได้ยินเข้าก็หันมามองตามเสียง เห็นว่าถิงถิงถือโคมลอยอยู่ในมือก็รีบวิ่งเข้ามาหา

“ข้าก็อยากเล่นโคมลอย”

“แต่โคมลอยนี้เป็นของอาลู่กับคุณหนู” ลู่ชิงค้าน

“เอามานี่ เอามาให้ข้า”

ซืออิ่งไม่ฟังที่ลู่ชิงพูด เข้ามาแย่งโคมลอยจากมือของถิงถิงไปทันที พอได้ไปแล้วก็ทำหน้าเยาะเย้ยพี่สาว

“คุณหนูนางแย่งของพวกเราไปอีกแล้ว”

“นางช่างชอบแย่งชิงเสียจริง อยากได้นักก็ให้นางไป”

ก็แค่เด็กน้อย จะมาอ่านความคิดข้าทันได้อย่างไร

พอเห็นอีกฝ่ายไม่มาแย่งคืนซืออิ่งก็เบะปากแล้วเอาโคมลอยเดินจากไป ลู่ชิงไม่พอใจถึงขีดสุด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะว่าตนเองเป็นเพียงบ่าวที่ถูกเก็บมาเลี้ยง ด้วยเหตุการณ์นี้จึงทำให้นางรู้สึกน้อยใจถิงถิงจนเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่

“ดูท่าคุณหนูจะรักน้องสาวมาก นางอยากได้อะไรคุณหนูก็ยอมให้หมด อาลู่น้อยใจแล้ว”

“รักมากงั้นหรือ หึ...โคมลอยจะลอยไปตกที่ใดใครจะไปรู้”

ถึงโคมลอยไม่ไปตกบนหลังคาห้องเก็บสมบัติ วันนี้ถิงถิงก็ตั้งใจจะจุดไฟเผาที่นั่นอยู่ดี ที่ยินยอมให้โคมลอยแก่ซืออิ่งไปง่ายๆ เพียงเพราะอยากหาคนรับผิด ถ้าโคมลอยนี้ตนกับลู่ชิงเป็นคนปล่อยมีหวังได้ถูกลงโทษแน่ๆ การยืมมือซืออิ่งทำเรื่องวุ่นวายเป็นวิธีที่ดี ให้ความผิดนี้ไปตกอยู่ที่สองแม่ลูกนั่นก็แล้วกัน

ขณะนี้ผู้ใหญ่กำลังนั่งหารือการค้าอยู่ที่โต๊ะอาหาร คงไม่มีใครมาสนใจหรอกว่าเกิดไฟไหม้ขึ้นได้อย่างไร แต่อย่างน้อยๆ บ่าวในเรือนก็จะได้เห็นว่าคนที่เล่นโคมลอยในคืนนี้คือซืออิ่ง

หลังจากทานมื้อค่ำผ่านไปแล้วครึ่งก้านธูป แขกที่มาเยือนก็ยังไม่มีอาการผิดปกติใดๆ เหมยหลินงุนงงเป็นอย่างมาก รอลุ้นอยู่นานภรรยาผู้สูงศักดิ์ท่านนั้นก็ยังอาการปกติดี แถมยังเอ่ยปากชมอีกต่างหากว่ารสมือของหยู่ถิงอร่อยมาก ขณะที่การเจรจาค้าขายจบสิ้นลง เสียงร้องโวยวายของบ่าวก็ดังขึ้น

“ไฟไหม้! ไฟไหม้! รีบช่วยกันดับไฟเร็วเข้า”