บทที่ 3 จากไปกับคำสาบาน

นี่คือบิดาที่เคยทะนุถนอมนางมาตั้งแต่เล็กจนโตหรือ ?! นี่คือผลลัพธ์ของการรอคอยและความยึดมั่นของนางใช่หรือไม่ ?! น่าขันยิ่ง! และแสงสว่างสุดท้ายของนาง บุตรในครรภ์ก็ทอดทิ้งนางไปอีกคนแล้ว นางจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่อสิ่งใดกัน ? สามเดือนที่นางอดทนแบกรับความอัปยศ เพื่อแลกกับความอับอายและความเจ็บปวดที่มากกว่าเดิมเท่านั้นหรือ ?

แววตาของลั่วชิงหวงฉายประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวและสิ้นหวัง นางลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ คิดจะหาทางตายให้พ้นไป ทว่า…กลับถูกเงาร่างที่คุ้นเคยรั้งเอาไว้

“หวงเอ๋อร์ เจ้าจะทำอะไร ?!” เสียงนั้นทั้งร้อนรนและเจ็บปวดใจ ดวงตาของลั่วชิงหวงพร่ามัว นางเงยหน้าขึ้น บุรุษที่อยู่ตรงหน้ามีใบหน้าที่หล่อเหลาและสง่างามเหนือใคร นี่มิใช่ ‘ลั่วอวิ๋นจื่อ’ พี่ชายแท้ ๆ ของนางหรอกหรือ ?!

“ท่านพี่” ลั่วชิงหวงเมื่อเห็นลั่วอวิ๋นจื่อ ราวกับได้พบที่พึ่งพิง นางโผเข้ากอดลั่วอวิ๋นจื่อและร้องไห้ราวกับห่าฝน นางเพิ่งแท้งบุตร ร่างกายอ่อนแอ ลั่วชิงหวงร้องไห้จนแทบจะหมดสติ

ลั่วอวิ๋นจื่อโอบกอดน้องสาวไว้แน่น ในดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ฝ่ามือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

“หวงเอ๋อร์ อย่าทำเรื่องโง่เขลาอีกเลย รอข้านะ ข้าจะต้องช่วยเจ้าออกไปจากสถานที่บ้าบอนี่ให้ได้!”

ลั่วชิงหวงมองลั่วอวิ๋นจื่อด้วยดวงตาที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา กำลังจะบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา แต่…กลับมีเสียงคนดังขึ้นมาจากที่ไกล ๆ ลั่วอวิ๋นจื่อใช้มือเช็ดน้ำตาให้น้องสาว แล้วก็รีบถอยห่างจากไปทันที ลั่วชิงหวงมองเงาร่างของลั่วอวิ๋นจื่อที่จากไป นิ้วมือของนางจิกลงบนเนื้อตัวเองโดยไม่รู้ตัว ไปจากที่นี่งั้นหรือ ? ในเมื่อบุตรก็จากไปแล้ว นางจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร ?

หากถ้านางตายไป พี่ชายจะต้องโทษตัวเองไปชั่วชีวิตเป็นแน่ ชีวิตที่เหลือของนางไม่มีสิ่งใดให้นางอาลัยอาวรณ์แล้ว เช่นนั้น…เพื่อคนเดียวในโลกนี้ที่ห่วงใยนางอย่างแท้จริง เพื่อพี่ชายของนาง นางจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้! น่าเสียดายที่สวรรค์กลับเล่นตลกกับนางอีกครั้ง

ปีที่สามสิบเจ็ดแห่งแคว้นจิ่น ลั่วอวิ๋นจื่อบุตรชายคนโตของท่านแม่ทัพใหญ่ ถูกตัดสินประหารด้วยวิธีแล่เนื้อ ด้วยข้อหาก่อกบฏ ในเดือนเดียวกันนั้น องค์ชายเจ็ด ‘จวินชิงอวี่’ ก็ได้ยกทัพก่อการกบฏ โดยให้เหตุผลว่าเพื่อฮองเฮาลั่วชิงหวง

“ท่านพี่ช่างดีกับพี่หญิงเหลือเกิน ถึงขนาดก่อกบฏเพื่อพี่หญิง! น่าเสียดายที่ต้องจบลงด้วยการถูกแล่เนื้อ!”

ลั่วชิงเฉิงเผยรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก มองไปยังลั่วชิงหวง ใบหน้าอันงดงามอ่อนช้อยของนางฉายแววความอาฆาตมาดร้าย

“ไม่คาดคิดเลยว่า แม้พี่หญิงจะมีผมขาวโพลนเสน่ห์ก็ยังไม่ลดเลือนไปจากปีก่อน องค์ชายเจ็ดถึงกับยกทัพมาก่อกบฏเพื่อเรียกร้องให้เฉียนหลิงมอบตัวพี่หญิงให้เขาเชียวหรือ ?!”

นางไม่ยอม! ลั่วชิงเฉิงใช้ทุกเล่ห์เหลี่ยมทำร้ายลั่วชิงหวงจนตกต่ำ แต่…เหตุใดเล่า แม้ในยามที่ลั่วชิงหวงผมขาวโพลน ไร้อำนาจ ไร้ฐานะ ยังมีผู้คนยอมยกทัพก่อกบฏเพื่อนางอีก สีหน้าของลั่วชิงหวงซีดขาว ไร้สีเลือด แล่เนื้อคำนี้ดุจดั่งตะปูอันแข็งกระด้างตอกตรึงลงในใจของลั่วชิงหวง เปลี่ยนหัวใจที่แหลกสลายอยู่แล้วให้กลายเป็นเนื้อหนังที่เปื่อยยุ่ย

ลั่วชิงหวงกัดริมฝีปากตัวเองจนแทบแตกละเอียด ทว่า…กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย พี่ชายตายแล้ว ถูกลงทัณฑ์ด้วยการแล่เนื้อ บุรุษที่รักนางมาตั้งแต่เล็กจนโต สุดท้าย…สวรรค์ก็ไม่ละเว้นพี่ชายของนาง พี่ชายต้องมาตาย...ก็เพราะนาง!

ยกทัพก่อกบฏ ? บอกว่าต้องการตัวนาง ? นี่มันแผนการอันใดอีกเล่า! นางเหนื่อยล้าจนเกินกว่าจะรับมือกับสิ่งใดได้อีกแล้ว จวินเฉียนหลิงและลั่วชิงเฉิงคงหวังให้นางไปแต่งงานที่อื่น เพื่อจะรักษาราชบัลลังก์ของจวินเฉียนหลิงไว้ และยังสามารถยัดเยียดความผิดฐานสตรีงามล่มเมืองให้นางได้อีกด้วย นางจะยอมให้พวกเขาบงการได้อย่างไร ? บัดนี้…แม้แต่พี่ชายก็จากไปแล้ว นางไม่เหลือความอาลัยอาวรณ์ในชีวิตนี้อีกต่อไป การมีชีวิตอยู่ไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว

“ลั่วชิงเฉิง! ข้าลั่วชิงหวงขอสาบานด้วยโลหิต! หากชาติหน้ามีจริง! ข้าจะทำให้พวกเจ้าทุกข์ทรมานจนปางตาย! อยากมีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้! อยากจะตายก็ตายไม่ได้! สิ่งใดที่เจ้าทำกับข้า! ข้าจะตอบแทนคืนเป็นร้อยเท่าพันทวี!”

ดวงตาของลั่วชิงหวงจับจ้องไปยังลั่วชิงเฉิง แววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นอาฆาตอันล้ำลึกทำเอาลั่วชิงเฉิงถึงกับผวาถอยหลังไปหลายก้าว ขณะที่ลั่วชิงหวงรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดก็พุ่งศีรษะชนเข้ากับเสาหิน โลหิตสดสาดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง เงาร่างสีแดงเพลิงสายหนึ่งเข้าช้อนร่างของลั่วชิงหวงที่ร่วงหล่นลงมาดุจปุยฝ้าย เสียงอันเย้ายวนและอำมหิตก้องกังวานไปทั่วห้อง

“ลั่วชิงหวง! ข้าไม่ให้เจ้าตาย!” ไม่ให้เจ้าตาย ? น่าขันสิ้นดี เบื้องหลังยังมีผู้ใดที่ไม่อยากให้นางตายอีก นางพยายามลืมตาขึ้นมอง แต่…ก็มองไม่เห็นสิ่งใด เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและตำหนิตนเอง

ใครกันที่กำลังสำนึกผิด และตำหนิตนเองเรื่องอะไร ? นางจำไม่ได้ว่าเคยรู้จักบุรุษที่สวมชุดสีแดงเพลิงผู้นี้ ทว่า...นางไม่มีเรี่ยวแรงจะคิดอะไรอีกต่อไปแล้ว ชีวิตนี้ของนาง หมดสิ้นพละกำลังทั้งหมดที่นางมี แต่...นางยังคงแค้นเหลือเกิน ยังคงไม่ยอมจำนน หากสวรรค์ยังเมตตา ให้โอกาสนางอีกครั้ง นางจะทำให้ทุกคนที่ทำร้ายนาง ตกนรกหมกไหม้ไปชั่วนิรันดร์ ด้วยความแค้นที่มีอยู่เต็มอก ลั่วชิงหวงค่อย ๆ สูญเสียสติไป นางหลับตาลงอย่างไม่ยอมจำนน เบื้องหน้าของนางแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดในที่สุด...

สติที่เลือนราง ความรู้สึกเหมือนศีรษะกำลังหมุนคว้าง ลั่วชิงหวงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยความมึนงง ภาพที่พร่ามัวค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ทว่า…สิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้ากลับทำให้ลั่วชิงหวงตกตะลึงจนตัวสั่น การจัดวาง รูปแบบ นี่มิใช่ ห้องหอของนางตอนที่ยังไม่ได้แต่งงานหรอกหรือ ?

“คุณหนู ท่านฟื้นแล้ว” เสียงที่คุ้นเคยพร้อมกับเสียงสะอื้นดังขึ้นข้างหู ลั่วชิงหวงมองไปยังสาวใช้ผู้งดงามที่ร้องไห้น้ำตาอาบแก้มราวกับดอกสาลี่อาบน้ำฝนที่อยู่ตรงหน้า

นี่มิใช่ ‘เซียงหลิง’ สาวใช้ข้างกายของนางหรอกหรือ ? นางขับไล่เซียงหลิงออกจากจวนไปเพราะจงใจใส่ร้ายลั่วชิงเฉิงไม่ใช่หรือ ? จนกระทั่งเซียงหลิงประสบเคราะห์กรรมถูกคนชั่วข่มเหงระหว่างทางจนอับอายและผูกคอตายไป ทั้งหมดนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ?

ลั่วชิงหวงยกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ แต่…ก็ยังเห็นห้องหอตอนที่นางยังไม่ได้ออกเรือนอยู่ตรงหน้า และข้างกายก็คือเซียงหลิงที่ฆ่าตัวตายไปแล้ว หรือว่า...นางได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ?

“คุณหนู คุณหนูเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ ? อย่าทำให้บ่าวตกใจเลยนะเจ้าคะ”

เซียงหลิงเห็นท่าทางเลื่อนลอยของลั่วชิงหวง จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือมาโบกไปมาตรงหน้า พร้อมทั้งพึมพำด้วยความเจ็บปวดว่า

“เป็นความผิดของคุณหนูสามเจ้าค่ะ ไฉนคุณหนูจึงโง่เขลาถึงเพียงนี้ ยอมไปคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาแทนนางถึงหนึ่งชั่วยามกลางลานฝนกระหน่ำเช่นนั้นเล่า”

ลั่วชิงหวงเห็นความห่วงใยและเจ็บปวดในดวงตาของเซียงหลิง ในใจก็พลันรู้สึกขมขื่นไม่น้อย เมื่อก่อน…นางตาบอดไปแล้วหรือไร ? ถึงได้ยอมไล่เซียงหลิงที่ซื่อสัตย์ภักดีต่อนางเพียงคนเดียวออกจากจวนไป เพียงเพื่อสตรีใจคดอย่างลั่วชิงเฉิง จนเป็นเหตุให้เซียงหลิงถูกลั่วชิงเฉิงวางแผน ถูกคนชั่วข่มเหงจนอับอายและต้องฆ่าตัวตาย

ในอดีต...นางมองคนผิดไปจริง ๆ เชื่อใจลั่วชิงเฉิงมากไป จนทำร้ายเซียงหลิง แต่…บัดนี้ หากสวรรค์ให้โอกาสนางได้หวนกลับมาเกิดใหม่แล้ว นางจะต้องตอบแทนเซียงหลิงอย่างดีงาม จะไม่ยอมให้เซียงหลิงต้องได้รับบาดเจ็บใด ๆ อีกเป็นอันขาด และแน่นอนว่า ลั่วชิงเฉิง จวินเฉียนหลิง สองคนนั้นติดค้างนางอยู่ นางจะเอาคืนทุกอย่างให้สาสาม!

แววตาที่ดำสนิทพลันพวยพุ่งประกายแสงที่น่าสะพรึงกลัวออกมา ทำให้เซียงหลิงตกใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ลั่วชิงหวงเห็นแววตาที่ตื่นตระหนกของเซียงหลิง ก็รู้ว่าตนเองเสียสติไปชั่วขณะ จึงรีบปรับสายตาและสีหน้าให้สงบลง คืนสู่ท่าทางที่อ่อนโยนดังเดิม

“เซียงหลิง ตอนนี้…เป็นปีที่เท่าไหร่ของแคว้นจิ่นแล้ว”

“ตอนนี้…เป็นปีที่สามสิบสามของแคว้นจิ่นเจ้าค่ะ คุณหนู ท่านเป็นอะไรไป ? ต้องให้บ่าวไปเชิญหมอมาตรวจดูอีกหรือไม่เจ้าคะ ?”

เซียงหลิงได้ยินลั่วชิงหวงถามเช่นนั้น ก็คิดว่าอาการไข้ของนางยังไม่ลด จึงกล่าวด้วยความเป็นห่วง

“ไม่จำเป็นหรอก ข้าเพิ่งตื่น ยังรู้สึกอ่อนเพลียอยู่ เจ้าไปจัดเตรียมอาหารเบา ๆ มาให้ข้าที”

นัยน์ตาสีดำของลั่วชิงหวงฉายแววเข้าใจกระจ่างแจ้ง รอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก แล้วหันไปบอกกับเซียงหลิง เมื่อได้ยินลั่วชิงหวงกล่าวเช่นนั้น เซียงหลิงก็ไม่ได้สงสัยอีก จึงเดินไปจัดเตรียมสำรับ เมื่อเซียงหลิงออกไปแล้ว ลั่วชิงหวงก็ประคองขอบเตียงลุกขึ้นยืน ความทรงจำผุดขึ้นมาในสมองไม่ขาดสาย ปีที่สามสิบสามแห่งแคว้นจิ่น นางเพิ่งอายุได้สิบสามหนาว

ในปีนี้…ลั่วชิงเฉิงถูกอนุรองลงโทษให้ไปซักผ้าเป็นเวลาหนึ่งเดือนเพราะขัดคำสั่งอนุรอง นางเห็นลั่วชิงเฉิงน่าสงสารจริง ๆ จึงไปคุกเข่าวิงวอนขอความเมตตาหน้าห้องของอนุรอง อีกทั้ง…วันนั้นฝนยังตกหนัก แต่…นางซึ่งมีนิสัยดื้อรั้นมาโดยตลอด จึงกล้าที่จะคุกเข่าอยู่เช่นนั้นถึงหนึ่งชั่วยาม