บทที่ 4 ลั่วชิงหวงคนใหม่

ผลสุดท้ายคือ อนุรองไม่สั่งลงโทษลั่วชิงเฉิง ส่วนนางก็ป่วยไข้ติดต่อกันสองวันสองคืน เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด พอกลับมาคิดดูแล้ว ช่างน่าขันยิ่ง นางปฏิบัติต่อลั่วชิงเฉิงด้วยความจริงใจ สุดท้าย…นางได้สิ่งใดกลับมากันเล่า คือการถูกลั่วชิงเฉิงวางแผน หลอกลวง และใช้ประโยชน์ ลั่วชิงเฉิงมีจิตใจที่อำมหิตน่ากลัว สู้รบปรบมือกับอนุรองที่เย่อหยิ่งจองหองได้ น่าขันยิ่งกว่านั้น คือนางยังโง่งมคิดจะปกป้องลั่วชิงเฉิงอีก

ปีที่สามสิบสามแห่งแคว้นจิ่น เป็นปีที่นางได้รู้จักกับ จวินเฉียนหลิง และเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายชั่วชีวิตของนาง บัดนี้…สวรรค์ได้นำพานางกลับมายังช่วงเวลาก่อนที่ฝันร้ายจะเริ่มขึ้น นางจะต้องถนอมโอกาสนี้ไว้ให้ดี เพื่อทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาติดค้างนางไว้

ปีที่สามสิบสามแห่งแคว้นจิ่น เซียงหลิงยังคงมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยเคียงข้างนาง พี่ชายก็เพิ่งกลับมาจากการประจำชายแดน แม้กระทั่งฮ่องเต้ที่เคยรักใคร่นางก็ยังมีชีวิตอยู่ดี ผู้คนที่รักใคร่นาง ยังมีลมหายใจอยู่ครบถ้วน นางจะต้องทะนุถนอมพวกเขาให้ดีที่สุด

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูสามมาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ในชุดสีม่วงเดินเข้ามา โดยมีลั่วชิงเฉิงในชุดสีชมพูอ่อนเดินตามมาข้างหลัง สาวใช้ผู้นั้นมองลั่วชิงหวงและกล่าวด้วยสีหน้าเกินจริงว่า

“ท่านหมดสติไปถึงสองวัน ทำให้คุณหนูสามเป็นห่วงยิ่งเจ้าค่ะ”

ลั่วชิงหวงเลิกคิ้วยาวขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่มืดมิดมองไปยังสาวใช้ผู้นั้นด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม นางคือ ‘จื่อเยวี่ย’ สาวใช้ข้างกายของนางเอง ว่าไปแล้ว แม้จะเป็นสาวใช้ข้างกายนาง แต่…เจ้านายที่แท้จริงของจื่อเยวี่ยก็มิใช่นาง ทว่า…กลับเป็นลั่วชิงเฉิง

เมื่อนึกถึงตรงนี้ นางในอดีตช่างโง่เขลาเสียจริง จื่อเยวี่ยเห็นนางฟื้นแล้ว แต่…กลับไม่ไยดีสุขภาพของนาง กลับจงใจบอกให้นางรู้ว่าลั่วชิงเฉิงเป็นห่วงนางถึงเพียงนี้ ทว่า…นางกลับมองไม่ออกเลยว่าจื่อเยวี่ยเป็นคนของใครกันแน่

“พี่หญิง ร่างกายดีขึ้นบ้างแล้วหรือยัง ? เพราะข้า...” เสียงที่เบาและอ่อนโยน ชวนให้ผู้คนได้ยินแล้วอดไม่ได้ที่จะสงสาร แต่…เมื่อกล่าวได้เพียงครึ่งเดียวก็กลับสะอื้นจนพูดไม่ออก ดวงตาที่สดใสราวสายน้ำคลอไปด้วยหยาดน้ำตา มองลั่วชิงหวงด้วยความปวดร้าวอย่างที่สุด

“ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะความผิดของข้าเอง” ลั่วชิงหวงมองลั่วชิงเฉิงที่น้ำตานองหน้า รูปร่างบอบบางอรชร ใบหน้าสวยงามอ่อนช้อย เมื่อมองแวบแรกก็เห็นได้ถึงความอ่อนแอและสุภาพเรียบร้อย ยิ่งเมื่อดวงตาที่งดงามนั้นคลอไปด้วยน้ำตา ก็ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเวทนาจับใจ

ความเย้ยหยันแฝงขึ้นในใจ เมื่อก่อนนางก็ถูกท่าทางเช่นนี้ของลั่วชิงเฉิงหลอกลวง จนบัดนี้ได้หวนกลับมาเกิดใหม่ คิดหรือว่านางจะยังเชื่อในการแสดงที่น่าขันนี้อีก แต่…ในเมื่อลั่วชิงเฉิงชอบการแสดงนัก เช่นนั้น…นางก็จะรอดูว่าลั่วชิงเฉิงจะเล่นละครอะไรอีก

“น้องหญิง อย่ากล่าวเช่นนั้นเลย” ลั่วชิงหวงยื่นมือไปประคองลั่วชิงเฉิงขึ้นมา ดวงตาที่ดำสนิทมองลั่วชิงเฉิงมีนัยแล้วกล่าวว่า

“นี่มิใช่ความผิดของน้องหญิงเสียหน่อย น้องหญิงมิได้ตั้งใจทำให้อี๋เหนียงโกรธเพื่อให้พี่ต้องไปคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาแทนนี่นา”

เมื่อได้ยินคำพูดของลั่วชิงหวง มือของลั่วชิงเฉิงที่ถูกลั่วชิงหวงจับอยู่พลันแข็งค้าง สีหน้าของนางดูอับอาย แต่…ก็ถูกปกปิดไว้อย่างรวดเร็ว นางยื่นมือออกไปจับมือลั่วชิงหวงกลับคืน ดวงตาเต็มไปด้วยความขอบคุณและรู้สึกผิดพลางกล่าวว่า

“แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่…ถึงอย่างไรก็เป็นเพราะข้า ทำให้พี่หญิงต้องป่วยหนักเช่นนี้”

“น้องหญิงไม่จำเป็นต้องทำตัวห่างเหินกับพี่ขนาดนี้ พี่ดีกับน้อง น้องก็ดีกับพี่มิใช่หรือ ?”

ลั่วชิงหวงเหยียดยิ้มมุมปาก ในส่วนลึกของดวงตาฉายแววเยาะเย้ยอันแผ่วเบา น่าเสียดาย ที่ลั่วชิงเฉิงไม่ได้ดีกับนาง เช่นนั้น…ก็ไม่มีเหตุผลที่นางจะต้องดีกับลั่วชิงเฉิง ลั่วชิงเฉิงทำกับนางไว้อย่างไร นางจะล้างแค้น ทีละเล็ก ทีละน้อย

ลั่วชิงเฉิงเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยน ใบหน้าเปี่ยมด้วยความซาบซึ้งใจ นางดึงมือลั่วชิงหวงไว้พลางกล่าวอย่างนุ่มนวลว่า

“พี่หญิงกล่าวถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ” มุมปากของลั่วชิงหวงก็เผยรอยยิ้มจาง ๆ ขนตาที่ยาวหนาบดบังดวงตาสีดำดุจหยก แววตาฉายประกายเย็นเยียบวูบหนึ่ง ความสำนึกผิดที่ฉายแวบขึ้นในความซาบซึ้งของลั่วชิงเฉิงเมื่อครู่นี้ มิอาจรอดพ้นจากสายตาของนางไปได้

นางมองลั่วชิงเฉิงด้วยท่าทางยิ้มก็ไม่เชิง ไม่ยิ้มก็ไม่เชิง ในส่วนลึกของดวงตาฉายแววที่ยากจะเข้าใจและแฝงความเฉียบคม ลั่วชิงเฉิงรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว ทั้งยังรู้สึกว่าสายตาของลั่วชิงหวงนั้นคมกริบเหลือเกิน แต่…พอมองให้ดีแล้ว ก็เห็นลั่วชิงหวงยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนน่ารักเช่นเดิม ไม่มีสิ่งใดผิดปกติเลยแม้แต่น้อย

“คุณหนู ขนมมาแล้วเจ้าค่ะ” เซียงหลิงยกขนมเข้ามา เมื่อเห็นลั่วชิงเฉิง รอยยิ้มบนใบหน้าก็ดูขัดเขิน นางเหลือบมองลั่วชิงเฉิงด้วยแววตาเย้ยหยัน แล้วถามด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดประชันว่า

“คุณหนูสามก็มาด้วยหรือเจ้าคะ ?” นางวางขนมลงบนโต๊ะพลางบ่นพึมพำเสียงเบาว่า

“ตอนที่คุณหนูหลับไม่ได้สติ ไม่เห็นคุณหนูสามมาเยี่ยม พอคุณหนูเพิ่งจะฟื้น คุณหนูสามก็รีบวิ่งมาถึงนี่”

แม้เสียงของเซียงหลิงจะเบา แต่…ก็ยังเล็ดลอดเข้าสู่โสตประสาทของผู้คนในที่นั้น จื่อเยวี่ยจึงรีบตวาดกลับทันทีว่า

“เซียงหลิง เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร ? คุณหนูสามเกรงว่าหากมาเยี่ยมโดยพลการ จะนำความหนาวเย็นจากภายนอกเข้ามา ทำให้คุณหนูอาการทรุดหนักลง จนยากจะฟื้นคืน เจ้าอย่ากล่าววาจาเลอะเทอะเช่นนี้”

ดวงตาของลั่วชิงหวงกวาดมองไปมา มุมปากเผยรอยยิ้มเย้ยหยันที่แทบจะมองไม่เห็น เกรงว่าจะนำความหนาวเย็นจากภายนอกเข้ามา หรือเกรงว่าจะติดความหนาวเย็นจากตัวนางกันแน่ ? เมื่อเห็นเซียงหลิงยังอยากจะพูดต่อ ลั่วชิงหวงก็เหลือบมองเซียงหลิงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แล้วยิ้มกล่าวว่า

“เซียงหลิง ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว” นางรู้ว่าเซียงหลิงหวังดีต่อนางและไม่พอใจแทนนาง แต่…ความห้าวหาญเพียงชั่วครู่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้ ลั่วชิงเฉิงถึงแม้จะไม่เป็นที่โปรดปรานในจวนแม่ทัพใหญ่ แต่…การจะทำลายล้างลั่วชิงเฉิงให้สิ้นซากได้ ก็มิใช่เพียงแค่หาข้ออ้างมากล่าวโทษเท่านั้น พวกนางยังต้องรอโอกาสที่เหมาะสม

เซียงหลิงได้ยินลั่วชิงหวงกล่าวเช่นนั้น จึงทำได้เพียงฮึดฮัดด้วยความไม่พอใจแล้วปิดปากเงียบ ลั่วชิงหวงหันสายตาไปยังลั่วชิงเฉิงพลางยิ้มกล่าว

“ความห่วงใยของน้องหญิงที่มีต่อพี่นั้น พี่ย่อมรู้ดีอยู่แล้ว มิฉะนั้นไฉนพี่เพิ่งจะฟื้น น้องหญิงก็มาถึงแล้ว คงเป็นจื่อเยวี่ยที่แอบไปแจ้งข่าวให้น้องหญิงทราบใช่หรือไม่ ?”

“พี่หญิงช่างฉลาดเฉลียวยิ่ง ข้าไม่อาจปิดบังพี่หญิงได้เลย ข้ากินไม่ได้นอนไม่หลับมาสองวันแล้ว เพราะความที่พี่หญิงหมดสติไป แต่…ก็ไม่กล้ามาเยี่ยมโดยพลการ ทำได้เพียงขอให้จื่อเยวี่ยเฝ้าติดตาม หากพี่หญิงฟื้นเมื่อใด ให้รีบมาแจ้งข้าทันที พอได้ยินว่าพี่หญิงฟื้น ข้าถึงกับไม่ได้กินมื้อเที่ยงก็รีบวิ่งมาที่นี่แล้วเจ้าค่ะ”

ลั่วชิงเฉิงทำท่าทีเป็นห่วงเป็นใย สายตาที่บริสุทธิ์ใจมองไปยังลั่วชิงหวง ริมฝีปากบางหยักโค้งเผยรอยยิ้มจาง ๆ การแสดงของลั่วชิงเฉิงเหนือชั้นจริง ๆ นางจงใจใช้จื่อเยวี่ยทดสอบ แต่…ลั่วชิงเฉิงกลับไม่เผยพิรุธออกมาเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำ…ยังสารภาพความในใจออกมาอย่างหมดจด ช่างเป็นคนที่คิดการณ์ไกลจนหาที่ติมิได้

“น้องหญิงยังไม่ได้ทานมื้อเที่ยงเลยใช่หรือไม่ ? พอดีว่าพี่มีขนมอยู่ ไม่อยู่ร่วมทานกับพี่ก่อนรึ ?”

ลั่วชิงหวงดึงมือลั่วชิงเฉิงไปยังเก้าอี้ข้าง ๆ ลั่วชิงเฉิงเผยรอยยิ้มที่ใจดีและเข้าใจผู้คนอย่างอ่อนโยน พลางปฏิเสธว่า

“ไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะ พี่หญิงหมดสติไปถึงสองวัน ย่อมต้องหิวเป็นธรรมดา พี่หญิงควรทานให้มากหน่อย เห็นพี่หญิงไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าก็วางใจ ไม่รบกวนพี่หญิงพักผ่อนแล้ว พรุ่งนี้…ข้าจะมาเยี่ยมพี่หญิงใหม่”

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น น้องหญิงก็กลับไปก่อนเถิด จื่อเยวี่ย เจ้าไปส่งน้องหญิงแทนข้าที”

ลั่วชิงหวงเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนเช่นกัน แล้วออกคำสั่ง จื่อเยวี่ยเป็นคนของลั่วชิงเฉิงอยู่แล้ว เมื่อได้ยินลั่วชิงหวงสั่งให้นางไปส่งลั่วชิงเฉิง นางก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง จึงรีบเข้าไปช่วยพยุงลั่วชิงเฉิงออกไป ท่าทางนั้นช่างเอาใจใส่ยิ่งกว่าตอนที่ปรนนิบัตินางเสียอีก

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูมีเมตตาเกินไปแล้วนะเจ้าคะ ท่านหมดสติไปถึงสองวัน คุณหนูสามไม่ได้ชายตาแลเลยแม้แต่น้อย หากห่วงใยท่านจริง อย่างน้อยก็ควรมาสอบถามที่หน้าเรือนบ้างสิเจ้าคะ”

ทันทีที่ลั่วชิงเฉิงจากไป เซียงหลิงก็รีบกล่าวกับลั่วชิงหวงไม่หยุดหย่อน ลั่วชิงหวงกุมมือเซียงหลิงไว้แน่น ดวงตาที่ดำสนิททอประกายเจิดจ้า ราวกับกระบี่คมที่ซ่อนอยู่ในฝัก เปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาดที่เข้มข้น ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม น้ำเสียงนุ่มนวลราวกลีบดอกไม้ ทว่า…กล่าวอย่างหนักแน่นว่า

“สิ่งที่เจ้าพูด ข้ารู้ดี เพียงแต่…ยังไม่ถึงเวลาที่จะจัดการนาง เซียงหลิง หลังจากนี้ข้าอาจจะกลายเป็นคนใจคออำมหิตและเหี้ยมโหด เจ้ายังเต็มใจจะติดตามข้าอยู่หรือไม่ ?”