เข้าสู่ระบบ“มาแล้วเหรอครับ” ภากรที่นั่งทำงานอยู่เอ่ยถามเจ้านายหนุ่มที่เดินเข้ามาภายในห้องด้วยความนิ่งเฉย
“ตาบอดเหรอ” กวินท์ถามกลับไปก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งบริเวณโต๊ะทำงานของตัวเองโดยมีสายตาของภากรจ้องมองอยู่ คนที่โดนจ้องที่รู้สึกได้ดังนั้นแล้วก็ไม่วายที่จะเอ่ยถาม
“มองหน้ากูทำไม?”
“คืนนั้นนายไปหาคุณไข่มุกใช่ไหมครับ” ภากรถามอย่างตรงไปตรงมา เขามองใบหน้าของเจ้านายหนุ่มอย่างต้องการคำตอบ
“รู้แล้วถามทำไม”
“ผมเดาว่านายคงทำอะไรเลยเถิดใช่ไหมคะ” คำพูดของภากรทำให้ชายหนุ่มที่ได้ยินแบบนั้นจึงหันไปมองทันที
“เสือกจริง ๆ นะมึงเนี่ย” เขาส่ายหน้าไปมาพลางพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ
“คุณไข่มุกยอมเหรอครับ”
“ถ้ามุกไม่ยอมกูไม่กล้าทำหรอก ใครจะไปขืนใจเมียเก่าวะ”
“…..” ภากรได้แต่ยืนเงียบและสงสัย ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเจ้านายกับอดีตภรรยาเป็นอย่างไร แต่ทำไมไข่มุกถึงยอมให้กวินท์มีสัมพันธ์ด้วยสิ่งนี้ที่ทำให้เขานั้นนึกสงสัย
บางทีการที่ไข่มุกยอมให้กวินท์ทำแบบนั้นเพราะเธอก็เริ่มใจอ่อนให้กวินท์ก็ได้ เขาเชื่อว่าถ้าไข่มุกไม่ยอมกวินท์ก็คงไม่ทำแบบนั้น
“แล้ววันนี้มีงานอะไรที่กูต้องเซ็นไหม”
“ไม่มีครับ แต่นายมีไปดูงานที่โกดังครับ”
“เฮ้อ ไปแทนกูหน่อยก็แล้วกันช่วงนี้กูไม่ค่อยอยากทำอะไรเลย” กวินท์รู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองดูแปลกไป เขาอ่อนเพลียง่ายมากขึ้นทั้งที่แต่ก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้เลย
“นายจะรับกาแฟสักแก้วไหมครับ”
“ได้ยินก็รู้สึกอยากจะคลื่นไส้ว่ะ” คำพูดของกวินท์ทำให้ภากรงุนงงอยู่ไม่น้อย เขาจ้องมองหน้าเจ้านายอย่างพิจารณาพลางนึกไปถึงเรื่องบางอย่าง......
“วันนี้ไม่เอาอะไรแล้ว กินอะไรไม่ค่อยจะลงเท่าไหร่”
“นายควรไปหาหมอนะครับ”
“สงสัยกูทำงานหนักไปหน่อยมั้ง”
“ช่วงนี้นายไม่ค่อยเข้าบริษัทนะครับ ผมว่าไม่น่าใช่เรื่องนั้น.......”
“แล้วเรื่องอะไร?” ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัยแต่ภากรกลับเงียบไม่ได้พูดอะไรออกมาจนทำให้กวินท์ต้องพูดขึ้นอีกครั้ง
“มึงคิดว่ากูเป็นโรคร้ายแรงเหรอ?”
“เปล่าครับ”
“แล้วทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น?”
“นายลองไปถามคุณไข่มุกดูนะครับ”
“ถามไข่มุก?”
“บางทีการที่นายเป็นแบบนี้มันอาจจะมีส่วนจากคุณไข่มุกก็ได้ครับ” คำพูดของภากรสร้างความไม่เข้าใจแก่กวินท์อยู่ไม่น้อย เขาขมวดคิ้วเชิงสงสัย อาการไม่สบายของเขามันเกี่ยวอะไรกับเธอ?
7 วันผ่านไป
“พี่มุกทำไมวันนี้รีบกลับจังคะ” เสียงของน้ำฝนเอ่ยถามหญิงสาวที่กำลังจะปิดประตูร้านลง
“วันนี้พี่รู้สึกเหนื่อย ๆ น่ะ” หญิงสาวตอบกลับพร้อมกับยิ้มบาง ๆ ให้เด็กสาวทั้งสองด้วยความอ่อนโยน ช่วงนี้เธอรู้สึกเพลียกับตัวเองบวกกับช่วงนี้ประจำเดือนขาดหายไป มันจึงทำให้เธอนั้นเครียด
“กลับบ้านแล้วอย่าลืมทานข้าวทานยาด้วยนะคะ”
“ค่ะ ขอบใจเรามากนะ”
“งั้นฟ้ากับปันขอตัวกลับก่อนนะคะ”
“ค่ะ กลับบ้านดี ๆ นะ” หลังจากที่เอ่ยทิ้งท้ายจบแล้วหญิงสาวก็ใช้มือลูบใบหน้าตัวเองเบา ๆ ช่วงนี้ประจำเดือนเธอมาช้ากว่าปกติ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอยู่ไม่น้อย
“เฮ้อ สงสัยจะทำงานหนักเกินไป ต่อไปคงต้องเพลา ๆ ลงบ้างแล้ว” หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนที่เธอจะเดินขึ้นรถเพื่อมุ่งหน้าไปทางคอนโดของตัวเอง
หลังจากที่มาถึงคอนโดแล้ว ไข่มุกจึงอาบน้ำเพื่อเตรียมเข้านอนตามเวลาปกติแต่แล้วเสียงการแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมาเสียก่อน
กวินท์ : นอนรึยัง
กวินท์ : ส่งสติกเกอร์หมาน้อยสงสัย
ไข่มุก : มุกกำลังจะเข้านอนค่ะ
กวินท์ : ให้พี่ไปนอนเป็นเพื่อนไหม
ไข่มุก : มุกนอนคนเดียวได้ค่ะ
กวินท์ :แต่พี่อยากนอนกับเธอนะ พี่คิดถึงตัวนุ่ม ๆ ของเธอมากเลย
ไข่มุก : เลิกทำตัวไร้สาระได้แล้วค่ะ
กวินท์ : พรุ่งนี้วันหยุดใช่ไหม เดี๋ยวพี่ไปหาที่คอนโดนะ
ไข่มุก : พี่วินท์จะมาหามุกทำไมคะ?
กวินท์ : คิดถึง
ไข่มุก : นอนได้แล้วค่ะ มุกจะเข้านอนแล้ว
กวินท์ : ส่งสติกเกอร์หมาน้อยทำหน้าหงอย
“เฮ้อ เป็นอะไรของเขาเนี่ย” ริมฝีปากบางเอ่ยพึมพำกับตัวเองแต่เธอก็แอบรู้สึกดีอยู่ไม่น้อยที่ได้รับข้อความจากกวินท์ ทั้งที่มันไม่ควรจะเป็นเช่นนั้นเวลาได้คุยกับเขามันทำให้เธอนั้นรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
ตอนนี้เธอรู้ว่าตัวเองกำลังเปิดใจให้เขาทีละนิดเสียแล้ว ปากบอกว่าไม่อยากกลับไปแต่สุดท้ายเธอก็แพ้ใจให้กับเขาอยู่ดี นี่สินะที่เขาว่าหลอกคนอื่นหลอกได้ แต่หลอกตัวเองหลอกไม่ได้........
ทางด้านกวินท์หลังจากที่ได้รับข้อความจากอดีตภรรยาแล้วเขาก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจอยู่ไม่น้อย เขารู้ว่าไข่มุกกำลังสับสนกับตัวเองซึ่งเขาก็ไม่ได้เร่งรีบให้เธอนั้นตัดสินใจใด ๆ เขารอให้เธอพร้อม
“พอได้คุยกันแล้วมันรู้สึกดีชะมัดเลย” ชายหนุ่มพูดกับตัวเองพลางมองข้อความจากเธออีกครั้งก่อนที่จะวางมือถือลง
เขารู้ว่าตอนนี้เธอเริ่มเปิดใจให้เขาทีละนิดแล้ว เนื่องจากการกระทำหลาย ๆ อย่างของตัวเธอเอง แม้ว่าปากจะบอกว่าไม่อยากกลับมาหาเขาอีกแล้วแต่เธอมักสวนทางกับคำพูดของตัวเองอยู่เสมอ
“ฮึ พรุ่งนี้ขับรถไปหาดีกว่า” เขายกยิ้มมุมปากอย่างมีความสุขก่อนจะเก็บมือถือลงเพื่อเตรียมตัวเข้านอนเพราะพรุ่งนี้มีงานสำคัญที่ต้องทำ.......
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาช่วงบ่ายของวัน“มุกดูนี่สิ” เสียงทุ้มอ่อนของกวินท์เอ่ยบอกคนรักหลังจากที่เขาเก็บหอยบนทรายโชว์ให้เธอดู หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนที่จะเอ่ยถามกลับไป“ทำไมเหรอคะ?” เธอจ้องมองคนตัวสูงอย่างต้องการคำตอบ เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามของเธอ“สวยเหมือนมุกเลย” คำตอบของชายหนุ่มสร้างรอยยิ้มแก่หญิงสาวไม่ยาก เธอเดินเข้าไปหาพร้อมกับใช้มือบีบแก้มกลม ๆ ของเขาอย่างมันเขี้ยว“เดี๋ยวนี้พอมีโอกาสก็เอาใหญ่เลยนะคะ” ริมฝีปากบางเอ่ยพร้อมกับจ้องไปยังนัยน์ตาคู่คมของคนรัก กวินท์อมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะประสานมือเธอไว้หลวม ๆ แล้วเดินเล่นไปถามชายหาดพร้อม ๆ กันความอบอุ่นที่ทั้งสองได้รับในตอนนี้มันสร้างความสุขแก่ทั้งคู่อยู่ไม่น้อยบางคนอาจคิดว่า ทำไมเธอถึงยอมกลับไปอยู่ในจุดเดิม เธอสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่า หากเขาสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอได้ เธอก็พร้อมที่จะให้โอกาสนั้นกับเขาอีกครั้งไข่มุกรู้ตัวเองดีไปกว่าใคร เธอเชื่อมั่นว่ากวินท์ไม่กลับไปเป็นแบบเดิมอีกเด็ดขาด เขาให้คำมั่นสัญญากับเธอแล้ว หากมีครั้งต่อไปเขาจะไม่มีวันได้โอกาสจากเธออีกเลย“วันนี้ลมเย็นดีนะ หนาวไหม” กวินท์เอ่ยถามคนรักเสียงอ่อนในขณ
“วันนี้ถ้าอยากกินอะไรก็บอกพี่ได้นะเดี๋ยวพี่ทำให้”“มุกอยากกินข้าวต้มหมูสับ พี่วินท์ทำเป็นไหมคะ”“ไม่มีอะไรเกินความสามารถของพี่หรอก” เขาดึงมือคนตัวเล็กขึ้นมาหอมอย่างสดชื่น มืออุ่น ๆ ของเธอทำให้เขามีความสุข“โรคจิตเหรอคะ”“โรคจิตอะไรกัน แค่หอมมือเมียเอง”“นั่นแหละค่ะ”“ไม่หรอกเพราะรักถึงทำแบบนี้”ตึก ตึก ตึก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นส่ำขึ้นมา เธอรู้สึกอ่อนไหวกับคำพูดของคนรัก“ปากหวานจังเลยนะคะ”“มุกก็เคยชิมแล้วไม่ใช่เหรอ”“ถ้าอยากชิมอีกสักครั้งได้ไหมคะ”ฟึบ ชายหนุ่มดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อได้ยินคำตอบจากหญิงสาว เขามองใบหน้าเธอก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง“มุกต้องการแบบนั้นจริง ๆ เหรอ”“มุกไม่เคยพูดละ.....อื้อ” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดออกมาจบกวินท์ก็ประกบริมฝีปากบางด้วยความดูดดื่มทันที เขาสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากบางของหญิงสาวเพื่อตักตวงความปรารถนาที่ตัวเองมีกวินท์ประคองใบหน้าของหญิงสาวไว้เบา ๆ ลิ้นของเขาารุกล้ำเข้าไปในโพรงปากบาง เขาทั้งสองแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มจนเมื่อพอใจแล้วชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกเขาสบตากับเธอดวงตาเขาเต็มไปด้วยความรักใคร่ที่ผ่านทางแววตา เขาอยากเห็นหน้าเธอในท
เช้าวันต่อมา“วันนี้พี่วินท์ไม่ทำงานเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ากวินท์ยังคงนอนอยู่บนเตียงไม่ยอมลุกไปไหน“วันนี้พี่ไม่เข้าบริษัท”“ทำไมคะ?” ไข่มุกแสดงสีหน้าสงสัยออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบจากคนตัวสูง“มุกท้องพี่ก็ต้องหาเวลาว่างเพื่อมาดูแลมุก” เขาตอบแล้วยิ้มให้กับเธอก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินไปหาหญิงสาว “รีบออกมานะตัวเล็กป๊าอยากเห็นหน้าหนูแล้ว” เขาย่อตัวลงไปกระซิบบริเวณหน้าท้องแบนราบของเธอทำเอาไข่มุกที่เห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอาอยู่ไม่น้อย“ลูกไม่ได้ยินหรอกค่ะ”“มันก็ไม่แน่”“แต่งตัวไปทำงานได้แล้วค่ะ ไม่งั้นมุกโทรบอกคุณพ่อนะคะ”“เมียใครเนี่ยน่ากลัวจัง” เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เธอจนปลายจมูกของทั้งสองชนกัน“เลิกติดเล่นได้แล้วค่ะ ไม่งั้นมุกไม่คุยกับพี่วินท์แล้วนะคะ”“ครับคุณเมีย” กวินท์หอมเข้าที่แก้มนุ่มของคนรักฟอดใหญ่แล้วเดินเข้าห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าไปมาแต่เธอก็รู้สึกดีอยู่ไม่น้อยที่เขาเป็นแบบนี้ ดูเหมือนว่าการเริ่มต้นใหม่ครั้งนี้มันค่อนข้างไปได้สวยเป็นอย่างมากเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ“มุกมาผูกเนคไทให้พี่หน่อย” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยเรียกคนรักทำให
“ทั้งหมด140บาทค่ะ ลูกค้าสะดวกจ่ายทางไหนดีคะ” ไข่มุกเอ่ยถามลูกค้าพร้อมกับยิ้มหวานให้ หลังจากที่เธอได้สรุปยอดให้ลูกค้าเสร็จแล้ว“สแกนจ่ายค่ะ”“สแกนตรงนี้ได้เลยนะคะ” เธอชี้คิวอาร์โค้ดตรงหน้าก่อนที่ลูกค้าจะสแกนจ่ายค่าอาหารแล้วเดินออกไปจากคาเฟ่“เหนื่อยไหมคะพี่มุก” ปันปันเอ่ยถามพร้อมกับยิ้วหวานให้“นิดหน่อยค่ะ”“แล้ววันนี้ว่าที่สามีของพี่มุกไม่มาเหรอคะ” เด็กสาวเอ่ยถามพลางทำสีหน้าสงสัยอยู่ไม่น้อย เธอชะเง้อเพื่อมองหาใครบางคน“ช่วงนี้เขางานยุ่งน่ะ”“แต่เขาก็ดูรักพี่มุกมากเลยนะคะ ปันเห็นมาหาแทบทุกวันเลย”ไข่มุกรู้ดีว่ากวินท์นั้นให้ความสำคัญกับเธอมากแค่ไหน เขาจะมาหาเธอทุกครั้งเมื่อมีโอกาสต่อให้ไม่มีกวินท์ก็จะพยายามหาเวลาว่างมาหาเธอให้ได้ เธอรู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง“ยังไงปันก็ขอแสดงความยินดีกับรักครั้งใหม่ด้วยนะคะ”“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวพูดจบแล้วก็ยิ้นหวานให้กับเด็กสาวตรงหน้า การที่เธอยอมให้โอกาสกวินท์อีกครั้งเป็นเพราะเขานั้นทำให้เธอเห็นว่าเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมแค่ไหนเธอเห็นทุกการกระทำของเขาทุกอย่างและอีกส่วนหนึ่งคือมาจากใจเธอที่ยังมีความรู้สึกดี ๆ ต่อเขาอยู่ เธอยังรักและยังหวงเขาเหมือนแต่ก่อนที่บอกว
“......” กวินท์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ยินชะงักอยู่เล็กน้อยแม้ว่าใบหน้าของเขาจะดูไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมาตอนนี้แต่ภายในใจนั้นแทบจะอยากกอดเธอจนแทบจะบ้า“มุกยอมกลับไปอยู่ด้วยกันอีกคระ......อ๊ะ !” หญิงสาวร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ กวินท์โผลเข้ามาสวมกอดเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย“พี่ขอบคุณนะ” ชายหนุ่มพูดอย่างซึ้งใจ ความพยายามของเขาไม่สูญเปล่าแล้ว เขากระชับกอดเธอให้แน่นมากขึ้นกว่าเดิมราวกับว่าไม่อยากปล่อยให้เธอหายไปจากอ้อมกอดของเขาอีกแล้ว“แต่มันก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของพี่วินท์เหมือนกันนะคะ” ที่เธอยอมให้โอกาสเขาเพราะเธอยังรักเขาอยู่ เธอหลอกคนอื่นได้แต่เธอไม่สามารถหลอกใจตัวเองได้เธอมองเห็นความพยายามของกวินท์มาโดยตลอดเพียงแต่อยากเห็นเขาพยายามมากกว่านี้ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไม่ใช่แค่เขาที่ขาดเธอไม่ได้ เธอก็ไม่สามารถขาดเขาได้เช่นกัน“พี่ขอบคุณมุกจริง ๆ นะ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้มุกเสียใจอีก”“มุกจะเชื่อคำพูดของพี่วินท์อีกครั้งนะคะ”“ขอบคุณนะ” เขาเอ่ยขอบคุณเธอด้วยความซาบซึ้งใจ“มุกให้โอกาสพี่วินท์แค่ครั้งเดียวนะคะ หากพี่วินท์ยังเป็นแบบเดิมอยู่มุกขอไม่กลับมาอีกแล้วนะคะ” เธอรู้ว่าการกลับไปอยู่ใน
เช้าวันต่อมาก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาประตูห้องดังขึ้นทำให้ไข่มุกที่กำลังยืนทำกับข้าวอยู่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตมองไปยังประตูห้องเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปเปิดประตู เธอพอจะเดาออกว่าคนที่เคาะคือใคร......“มาทำไมแต่เช้าคะ?” เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วก็เห็นกวินท์ยืนอยู่หน้าประตูห้องพร้อมกับในมือมีของมาฝากมากมาย“วันนี้พี่ไม่ได้เข้าบริษัทเลยมาหามุกแทน”“คำตอบของพี่วินท์ดูเหมือนคนไม่มีความรับผิดชอบเลยนะคะ” เขามาหาเธอโดยที่ไม่ได้ไปทำงาน มันทำให้เธอรู้สึกลำบากใจอยู่ไม่น้อย“พี่ขอเข้าไปข้างในได้ไหม”“ถ้ามุกบอกว่าไม่พี่วินท์จะยอมกลับไปไหมคะ”“มุกก็น่าจะรู้คำตอบของพี่นะ”“เฮ้อ มุกไม่อยากเถียงกับพี่แล้ว” หลังจากพูดจบแล้วหญิงสาวก็ยอมหลรกทางให้คนตังสูงเดินเข้ามาหาภายในห้องก่อนที่เธอจะปิดประตูลง“ทำอะไรกินเหรอ ทำไมหอมจัง” เขาวางสัมภาระที่ถือมาด้วยความไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินไปดูกับข้าวที่เธอทำอย่างถือวิสาสะแต่แล้วก็ทำให้เขาต้องเบือนหน้าไปทางอื่นทันที“อึก ทำไมเหม็นแบบนี้วะ” กวินท์พูดกับตัวเองเบา ๆ หลังที่ชะเง้อหน้ามองกับข้าวที่หญิงสาวทำไว้ ท่าทีของเขาทำให้ไข่มุกได้แต่ยืนมองอย่างเงียบ ๆ เธอเม้มริมฝีปาก




![คำสาปราคะคุณหนูตัวร้าย 3P [Nc20+]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


