บทที่ 1/1 สั่งลาก่อนแต่งงาน

‘คุณหนูของแกหนีออกจากบ้าน ป่านนี้ไปถึงไหนแล้วไม่รู้ เรียนเสร็จกี่โมงแกรีบกลับบ้านเลยนะ ฉันจะให้แกไปตามคุณหนูกลับมา’

‘ได้ค่ะ อีกสิบนาทีเลิกเรียน เก็บของเสร็จมาร์จะรีบกลับนะคะ’

อากาศยามเย็นค่อนข้างขมุกขมัว สายลมแรงพัดเอาใบไม้ใบหญ้าและเศษฝุ่นจากบนถนนมาทางเธอ ใบหน้าสวยหวานใต้หมวกกันน็อกทรงครึ่งหัวแหงนมองท้องฟ้า กังวลว่าเมฆฝนที่ตั้งเค้าจะปล่อยหยดน้ำมาเป็นอุปสรรคต่อการเดินทาง สองมือเล็กกำรอบแฮนด์มอเตอร์ไซค์ให้แน่นขึ้น บิดรถผ่านทัศนวิสัยแย่มุ่งตรงไปยังรีสอร์ตม่อนแลดาว

กว่ายี่สิบเอ็ดปี ที่มาลินีอาศัยห้องเก็บของเล็กๆ ในร้านอาหารกลางรีสอร์ตเป็นที่ซุกหัวนอน เธอเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยว ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีญาติ จะกิน จะนอน หรือจะป่วยก็ไม่เคยมีใครสนใจเธอ ทุกคนจะคุยกับเธอเฉพาะเวลาเรียกใช้งาน นอกเหนือจากนั้นมาลินีไม่เคยเป็นที่ต้องการของใคร

ตั้งแต่จำความได้มาลินีก็ถูกเกลียด และถูกคนรอบข้างเรียกว่า ‘ลูกชู้’ มาตลอด ตอนยังเป็นเด็กเธอไม่เข้าใจความหมาย จนเริ่มโตถึงรู้ว่าเป็นคำเรียกที่น่าเกลียด คนแก่บางคนแก่แล้วแก่เลย ฝังใจเกลียดเธอมากว่ายี่สิบปีทั้งที่เธอไม่เคยทำร้ายใคร

คนที่ทำ คือแม่ของเธอต่างหาก

ยี่สิบกว่าปีก่อน แม่เธอย้ายมาอยู่กับคุณธงไทย พ่อหม้ายเนื้อหอมเจ้าของรีสอร์ตม่อนแลดาว แม่เธอชื่อ ‘มาริสา’ เป็นคนสวยมาจากกรุงเทพฯ หน้าตางดงาม ผิวพรรณเนียนลออ สวยมากถึงขั้นที่คุณธงไทยหวงไม่ยอมให้ออกจากบ้าน ทั้งสองรักกัน หลายเดือนต่อจากนั้นแม่ก็ตั้งท้องเธอ

คุณธงไทยดีใจมากที่จะมีลูกสาวอีกคนมาเล่นเป็นเพื่อน ‘ลลิตา’ ลูกสาวคนแรกที่เกิดจากภรรยาผู้ล่วงลับ ประคบประหงมเมียรักสุดชีวิต เมียอยากได้อะไรหามาประเคนให้หมด จะอาหารการกินหรือแก้วแหวนเงินทองคุณธงไทยหามากองแทบเท้าเมีย

หลายเดือนต่อมา ภรรยาคนสวยให้กำเนิดลูกสาว ให้ชื่อ ‘มาลินี’

ทารกหน้าตาน่ารักน่าชัง ผิวพรรณนวลเนียนดุจปุยนุ่น ดวงตากลมโต ถอดแบบมาจากผู้เป็นแม่ พ่อเลี้ยงธงไทยรักเมียรักลูกมากจนสาวๆ ในเขตตำบลนี้อิจฉาในบุญวาสนาของแม่เธอ

แต่น่าเสียดาย ที่มาลินียังแบเบาะเกินกว่าจะจำความได้ จึงหมดสิทธิ์ที่จะจดจำความอบอุ่นในช่วงเวลาที่ได้อยู่ในอ้อมแขนแม่ เพราะไม่กี่เดือนต่อจากนั้นก็โป๊ะแตก ว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของคุณธงไทย

ผลตรวจ DNA ไม่เคยโกหกใคร

ใช่หรือไม่ใช่ มันถูกระบุไว้เป็นลายลักษณ์อักษร

มาลินีไม่รู้ ว่าหลังจากนั้นแม่พยายามทำเพื่อเธอบ้างหรือเปล่า ได้ขอโอกาสตรวจ DNA ซ้ำ เพราะมั่นใจว่าผลตรวจผิดพลาดบ้างไหม ได้ขอโทษคุณธงไทยไหมในกรณีที่แม่นอกกายนอกใจจริง

และสุดท้าย แม่ได้พยายามที่จะพาเธอไปอยู่ด้วยหรือเปล่า

ถ้าตอนนั้นยังไม่พร้อม แม่ได้บอกคนรอบข้างไหมว่าสักวันจะกลับมารับเธอ ได้พูดไว้หรือเปล่า ทำไมถึงทิ้งเธอไว้ แล้วไม่กลับมาเหยียบม่อนแลดาวอีกเลย

ผ่านมายี่สิบกว่าปีที่เธออยู่ตรงนี้ ยังใช้ชื่อเดิมที่แม่ตั้งให้ ถูกไล่ ถูกเกลียดก็ไม่ยอมไป หน้าด้านหน้าทนเป็นกาฝากเกาะกินเศษอาหาร จนตอนนี้สภาพจิตใจของเธอพัง ใกล้จะแบกรับความเกลียดชังจากคนรอบข้างไม่ไหว

เหลือเวลาอีกแค่เทอมเดียว เธอจะเรียนจบปริญญาตรี ถ้าทำโพรเจ็กต์จบผ่าน เธอก็จะมีวุฒิการศึกษาประดับกาย ถึงตอนนั้น อาจจะถึงแก่เวลาแล้วที่เธอควรจะเก็บข้าวของออกจากม่อนแลดาว

ทำตัวเลียนแบบแม่...

คือการไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกตลอดชีวิต

“ว้าย!”

โครม!

มาลินีมัวแต่เหม่อ ล้อหน้ามอเตอร์ไซค์เหยียบเข้ากับท่อนไม้ที่หล่นจากรถกระบะขนฟืน พามอเตอร์ไซค์คันเก่าเอียงซิกแซกซ้ายขวา ก่อนจะพาทั้งคนทั้งรถล้มลงไปนอนเจ็บกลางถนน กระโปรงนักศึกษายาวคลุมเข่าตลบขึ้นมาเห็นไปถึงกางเกงซับใน

“โอ๊ย” เธอนอนคว่ำหน้าบนถนนร้องโอดครวญ

ถูกความหนักของมอเตอร์ไซค์ทับจากโคนขาลงไปถึงปลายเท้า เหลียวมองตามท้ายกระบะขนฟืนคันนั้นอยากให้กลับมาช่วย

แต่เวรกรรม รถกระบะลับโค้งถนนไปแล้ว อาจจะไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่ามีคนนอนเจ็บอยู่ตรงนี้

เคราะห์ดีที่มีคนใจดีหยุดรถยนต์มาช่วยยกมอเตอร์ไซค์ขึ้นตั้ง ให้มาลินีได้หายใจหายคอคล่องขึ้นว่าถึงจะเจ็บตัวแต่อย่างน้อยก็ยังไม่ตาย

“ปลอดภัยไหม”

เธอกำลังจะขอบคุณ แต่เผลอสบสายตาชายคนนั้นก่อนริมฝีปากอิ่มจึงปิดเงียบ

มาลินียังนั่งอยู่ที่เดิม หน้าเธอถอดสี เพราะเจ็บจนถึงขั้นน้ำตาไหล หันไปมองรถยุโรปติดแผ่นป้ายประมูลที่จอดชิดขอบถนน ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดที่ใบหน้าคมของ ‘แทนคุณ’

เขาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอ

เป็นทายาทคนโตของไร่ภูวรา

และเร็วๆ นี้

เขาจะเปลี่ยนสถานะมาเป็นสามีของ ‘ลลิตา’ ลูกสาวเจ้าของรีสอร์ตม่อนแลดาว

หรืออีกสถานะก็คือเจ้านายของเธอ

“เจ็บมากไหม”

ห่วงใยจนมือไม้สั่น ทว่าหญิงสาวในชุดนักศึกษากลับปิดปากเงียบ วูบหนึ่งแทนคุณโมโห เขาลืมตัวตะคอกใส่เธอเสียงดัง

“เอาปากลงถนนแทนแขนกับขาเหรอมาร์ ผู้ใหญ่ถามทำไมไม่ตอบ!”

“เจ็บค่ะ”

มาลินีเผลอมองค้อนคนใจร้าย เสียงตะคอกจากแทนคุณทำให้เธอตกใจและน้อยใจในเวลาเดียวกัน

ไออุ่นจากกายแกร่งแม้จะมีเสื้อผ้าขวางกั้น แต่ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากเธอนอนเปลือยกายกอดกับเขาบนเตียง ในพื้นที่เล็กๆ ที่เขาอนุญาตให้อยู่ เธออาจจะปล่อยให้เขาเข้าใกล้นานกว่านี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขากำลังจะแต่งงาน และเธอไม่อยากจะได้ชื่อว่าเป็น ‘ชู้’ กับสามีคนอื่น