เข้าสู่ระบบเรือนร่างท้วมเร่งฝีเท้าเดินบนแผ่นไม้ขนาดเล็กไปยังเรือนกล้วยไม้หลังบ้าน เจ้าของรีสอร์ตม่อนแลดาวมัวแต่เหม่อลอย กว่าจะได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาก็คว่ำกรอบรูปช้าจนจับพิรุธได้ ว่าอาลัยอาวรณ์เมียรักอีกแล้ว
ว่ากันว่าคนตาย ตายไปไม่ทันไรก็ถูกลืม คงจะจริง เพราะเมียคนแรกที่เป็นแม่ของลลิตา พ่อเลี้ยงธงไทยไม่อาลัยอาวรณ์เท่าเมียคนที่สอง ที่เป็นแม่ของมาลินี ไม่รู้ว่าในใจพ่อเลี้ยงยังรักมาริสา และอยากให้มันกลับมารับลูกสาวที่ม่อนแลดาวหรือเปล่า
เมียคนที่สามอย่างแจ่มจันทร์อดน้อยใจไม่ได้ กว่าจะมาอยู่กับพ่อเลี้ยงในสถานะเมียอายุก็มากแล้ว พยายามจะมีลูกด้วยกันก็มีไม่ได้ ถ้าไม่ได้รับการยกย่องว่าเป็นแม่เลี้ยงของที่นี่ แจ่มจันทร์คงจะมีสภาพไม่ต่างจากแม่บ้านที่เป็นเมียเก็บของเจ้านาย
“มีอะไรแจ่ม เอะอะโวยวายเสียงดังมาแต่ไกล”
“คุณแทนมาค่ะ บอกว่ามารับหนูลิตาไปกินข้าวกับคุณกิ่ง”
“แล้วเธอบอกแทนไปว่ายังไง”
“ดิฉันยังไม่ได้พูดค่ะ รีบมาหาพ่อเลี้ยงให้ไปช่วยกันรับหน้า”
“บอกว่าไม่อยู่ ไปซื้อของในเมืองก็สิ้นเรื่อง สมองทึบจังเลยนะเธอเนี่ย”
ชักสีหน้าไม่พอใจ ก่อนพ่อเลี้ยงจะรีบไปต้อนรับว่าที่ลูกเขย ในบรรดาสามพี่น้องตระกูลภูวรา มีแทนคุณคนเดียวที่พ่อเลี้ยงธงไทยยำเกรง ชายหนุ่มค่อนข้างดุดัน ถอดแบบมาจากพ่อเลี้ยงลมเหนือผู้เป็นพ่อจนธงไทยไม่กล้ามีปากเสียง
แทนคุณต้องการอะไรธงไทยมักจะคล้อยตามชายหนุ่มทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่เรื่องทาบทามสู่ขอลูกสาวไปเป็นภรรยา
‘ผู้ชายที่ดีแต่รวย ลิตาไม่เอาหรอกค่ะ! แก่ก็แก่ อายุมากกว่าลิตาไม่รู้ตั้งกี่ปี ตัวก็ใหญ่เหมือนยักษ์ หน้าก็ดุ พูดกับลิตาแต่ละคำ เสียงดังจนลิตากลัว’
‘ให้ใช้ชีวิตกับคนแบบนั้นลิตายอมอยู่เป็นโสดจนตายดีกว่า ลิตาไม่แต่ง ให้ตายลิตาก็ไม่แต่ง ถ้าคิดว่าแจกการ์ดแต่งงานแล้วจะบีบลิตาให้แต่งด้วยได้ เสียใจค่ะ’
‘ลิตาไม่แต่ง ให้ตายลิตาก็ไม่ยอมแต่งงาน ไม่แต่งๆๆๆๆ’
ลลิตาช่างเป็นลูกสาวที่โง่เขลา!
“แทน สวัสดี จะมาไม่บอกก่อน อาจะได้ออกมาต้อนรับ ไม่ได้เจอกันหลายวัน งานเยอะเหรอ”
“ครับ ผมมีสอนวันจันทร์ถึงศุกร์ เด็กปีสี่เทอมสองต้องทำโพรเจ็กต์จบด้วย ก็เลยยุ่งไปกันใหญ่ครับ ผมแวะมารับน้องลิตาไปกินข้าวกับคุณแม่ ท่านบ่นคิดถึง แล้วก็จะถือโอกาสคุยเรื่องการจัดเตรียมงาน น้องอยู่ไหมครับ ผมโทรหาไม่ติด ส่งข้อความไปสองสามวันก่อนก็ไม่เห็นอ่าน ไม่เห็นตอบ ไม่รู้ว่ายุ่งๆ หรือว่าน้องโกรธอะไรผมหรือเปล่า”
“น้องจะไปโกรธแทนได้ยังไง แทนเอาใจน้องขนาดนั้น วันหยุดทีไรซื้อเสื้อผ้าข้าวของมาให้น้องตั้งเยอะ แล้วนั่นอะไรเหรอ ถุงกระดาษพิมพ์ชื่อร้านเพชร”
อดีตเศรษฐีที่ปัจจุบันไม่มีเงินทอง ดำรงชีวิตอยู่ได้โดยรินขายที่ดินกินปีละสองสามแปลงนัยน์ตาลุกวาว กับของมีค่าที่ทายาทตระกูลภูวรามักจะซื้อมาพะเน้าพะนอเอาใจลูกสาว
ลลิตาอายุห่างกับแทนคุณหลายปีเกือบสิบปีเลยก็ว่าได้ แต่แทนคุณก็ไม่ได้แก่ขนาดนั้น ยังหนุ่ม ยังแน่น พ่อเลี้ยงจะโกรธลูกสาวมากถ้าลลิตาดื้อรั้นถึงขั้นไม่ยอมกลับมาแต่งงาน และทิ้งบ่อเงินบ่อทองอย่างแทนคุณให้หลุดมือไป ที่มีกินมีใช้อยู่ทุกวันนี้ ก็จากแทนคุณทั้งนั้น
เงินหมุนเวียนในรีสอร์ตขาดเหลือเมื่อไหร่ หยิบยืม แทนคุณก็เซ็นเช็คให้ ลลิตาอยากเรียนต่อปริญญาโทแต่พ่อไม่มีเงินส่งเรียน ก็แทนคุณที่จ่ายค่าเทอมและให้เงินใช้รายเดือน เขาดีถึงขนาดนี้ ลูกสาวตัวดีของท่านกลับไม่รัก ไปรักไอ้หนุ่มหน้าตี๋คนไหนก็ไม่รู้ถึงขั้นที่ทะเลาะกับท่านใหญ่โตบอกว่าจะไม่แต่ง
“สร้อยเพชรครับ เม็ดน่ารักมาก ผมไปทำธุระในห้างฯ เห็นว่าเหมาะกับน้องลิตาก็เลยซื้อมาฝาก ตกลงว่าน้องอยู่บ้านไหมครับ”
“เอ่อ... น้าใช้น้องให้เข้าไปคุยงานแทนพ่อเลี้ยงในเมืองค่ะ”
“ตอนนี้ก็ห้าโมงเย็นแล้ว น่าจะใกล้เสร็จแล้วใช่ไหมครับ ผมจะได้รอ”
เจ้าของม่อนแลดาวหันขวับไปมองคู่ชีวิต แม้จะแค่เสี้ยววินาทีที่เผลอแสดงสีหน้ากังวลแต่คนตาไวอย่างแทนคุณก็จับพิรุธได้
“เหมือนว่า... น้องจะอยู่กินข้าวกับเพื่อน วันนี้ไม่รู้จะกลับดึก หรือจะกลับพรุ่งนี้เช้า เอาเป็นว่าถ้าน้องกลับมา น้าจะรีบบอกให้ไปหานะคะ” ฟันคุณแจ่มแห้งไปครึ่งปาก กลัว และเกรงใจแทนคุณไม่ต่างไปจากพ่อเลี้ยง ด้านแทนคุณคำรามเบาๆ ในลำคอ ไม่พอใจในความไม่ตรงไปตรงมาของผู้สูงวัยทั้งสองท่าน
“ไม่เป็นไรครับ รอน้องว่างผมจะมารับน้องอีกที แต่ตอนนี้ ผมขออนุญาตคุยธุระของผมก่อนนะครับ นี่เป็นเอกสารยอดหนี้ทั้งหมดที่พ่อเลี้ยงค้างจ่ายในส่วนของเงินต้น และดอกเบี้ยรายปี เลยกำหนดจ่ายมาหลายเดือนแล้วนะครับ ผมแค่มาเกริ่น ส่วนเอกสารฉบับจริง ผมจะส่งทนายมาคุยส่วนตัวอีกรอบ”
“ทำไมแทนยกเรื่องนี้มาพูด หนะ... ไหนว่าจะยกหนี้ให้อาเป็นค่าสินสอดน้องลิตา แล้วแทนก็จะให้เงินอาเพิ่มอีกสิบล้าน”
“เงินต้นไม่เกี่ยวกับดอกเบี้ยครับ ตราบใดที่คุณธงไทยยังเคลียร์ดอกเบี้ยไม่หมดยอดหนี้มันไม่มีทางเป็นยี่สิบล้าน แต่จะมากกว่ายี่สิบล้านครับ”
“อาพูดตรงๆ นะแทน อาไม่มีเงินจ่ายดอกให้แทนหรอก มันตั้งหลายล้าน รีสอร์ตอาไม่มีลูกค้า ร้านอาหารก็มีคนเข้ามากินแค่ช่วงเสาร์อาทิตย์ นอกนั้นก็ร้าง ผลไม้ในสวนก็ออกลูกไม่มาก มีรายได้แค่พอให้อาได้ใช้จ่าย เงินไม่กี่ล้าน เล็กน้อยมากสำหรับแทน แทนยกให้อาพร้อมกับเงินต้นไม่ได้เหรอ ยังไงพวกเราก็จะดองกันอยู่แล้ว อาขอร้องนะแทน”
ตกดึก มาลินีย่องเบามาทางเรือนกล้วยไม้ ใช้กุญแจสำรองที่แม่เลี้ยงให้มาไขประตู เธอไม่กล้าเปิดไฟ ส่องแค่ไฟฉายไปตามทางเดินที่มีขวดเหล้าและก้นบุหรี่เกลื่อนพื้น เธอย่ำเท้าเข้าไปในห้องทำงานให้เบาที่สุด ดึงลิ้นชักออกมามองหากรอบรูปนั้น แล้วเธอก็เห็นกรอบสี่เหลี่ยมสีขาวที่คว่ำหน้าอยู่ในมุมที่ลึกที่สุดแสงจากไฟฉายกระบอกเล็กริบหรี่จนแทบจะส่องไม่เห็นทาง แต่เมื่อเธอสาดแสงใส่ใบหน้าสวยที่มีรอยยิ้มสดใสน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา เธอรู้แล้วทำไมพ่อเลี้ยงเกลียดเธอ เพราะเธอมีใบหน้าที่คล้ายคลึงกับแม่ไม่มีผิดปี๊กกกกกพ่อเลี้ยงเพิ่งกลับมาถึงบ้าน เขาบีบแตรก่อกวนให้ใครสักคนมาต้อนรับ มาลินีกลัวเขาจะมาเจอเธอ รีบล็อกประตูและหลบหนีออกจากเรือนกล้วยไม้ วิ่งพ้นเขตบ้านแล้วเธอแหงนหน้าชมจันทร์ อึดใจเดียวเธอก้มหน้าถอนหายใจ เสียดายที่ไม่มีความกล้ามากพอจะถ่ายรูปของแม่เก็บไว้ ภาพท่านยังตรึงตา มาลินีเชื่อ ถ้าได้เจอกันอีกครั้งเธอก็ยังจำหน้าแม่ได้ กาลเวลาผ่านมากว่ายี่สิบปี ใบหน้าแม่อาจจะเปลี่ยนไปเป็นมีอายุ แต่เธอจะไม่มีทางลืมหน้าแม่ของตัวเองดึกดื่นเที่ยงคืนไม่มีลูกค้าออกมาเดินเล่นนอกห้องพัก มีแค่มาลินีค
หลังเลิกเรียน มาลินีกลับมาเก็บเสื้อผ้าข้าวของจำเป็นใส่กระเป๋าสะพายหลัง ออกมาโบกรถเข้าเมืองให้ไปส่งที่คิวรถกาดหลวง นั่งเบื่อๆ รอรถออกเกือบครึ่งชั่วโมง รถออกแล้วก็ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่ารถสองแถวจะขับผ่านถนนสายหลักใกล้กับทางแยกไปรีสอร์ตม่อนแลดาว มาลินีไม่ชอบพึ่งพาใคร ท้องฟ้ามืดลงแล้วแต่เธอก็เดินชิดขอบทางของเธอไปคนเดียว มีรถกระบะคันหนึ่งแซงขึ้นหน้ามาจอดเทียบเธอ และลดกระจกลงแซวเหมือนพวกจิ๊กโก๋“ไงจ๊ะน้องสาว สนใจขึ้นรถไปกับพี่หรือเปล่า”“พี่นุ”เธอติดรถเขามาที่ร้าน ดนุซื้อข้าวกับกับข้าวมาด้วย เขาชวนเธอกินด้วยกัน มาลินีเข้าครัวไปหยิบช้อนส้อมออกมาที่โต๊ะริมระเบียง มีดนุรับช่วงต่อแกะกับข้าวใส่จาน“ก็เลยต้องแบ่งกับข้าวให้มาร์กินด้วย ขอบคุณมากๆ นะคะ”“ถ้ารู้ว่ามาร์กลับบ้าน พี่จะซื้อกับข้าวมาเยอะกว่านี้”“มาร์กินสองสามคำก็อิ่มแล้วค่ะ แค่รองท้องไม่ให้หิวดึกๆ ก็พอ”“สองสามคำจะไปอิ่มอะไร นี่ข้าว กินให้หมดก้อนเลยนะ”“พี่นุจะอิ่มเหรอคะ ปกติพี่นุชอบกินข้าวเยอะๆ ไม
วันจันทร์แทนคุณมีสอนวิชาแรกเวลาแปดนาฬิกาในรายวิชาศึกษาทั่วไปให้นักศึกษาจากคณะอื่น สอนเสร็จเวลาสิบนาฬิกาอาจารย์หนุ่มย้อนกลับมาที่ตึกคณะ เรือนร่างสูงของบุรุษเพศมีเสน่ห์เกินต้าน แต่เพราะขึ้นชื่อเรื่องความดุและเรื่องการออกข้อสอบยาก นักศึกษาเกือบทั้งตึกจึงกลัวเขายกมือไหว้เสร็จแล้วเดินหนีไปอีกทาง“นั่นไง อาจารย์แทนเดินเข้าไปในห้องพักพอดีเลย”“ไม่พร้อมอะ ขอทำใจอีกครึ่งชั่วโมงได้ไหม”รวมถึงกลุ่มเพื่อนของมาลินีที่เกรงกลัวอาจารย์ที่ปรึกษา ลำพังเรียนกับเขามาตลอดสี่ปีแล้วได้แค่เกรดซีทั้งกลุ่มก็ทรมานจะแย่ ปีสี่เทอมสุดท้ายยังจะจับได้เขามาเป็นที่ปรึกษาโพรเจ็กต์จบ พวกเธอแทบอยากจะดร็อปเรียนแล้วรอลงเรียนใหม่ในปีหน้า อย่าว่าแต่เพื่อนๆ เลย มาลินีที่แอบมีความสัมพันธ์กับเขาก็กลัวจะเรียนไม่จบ กับแทนคุณเธอเล่นเส้นได้ที่ไหนกัน ถ้าเล่นเส้นได้ เธอคงไม่ได้แค่เกรดซีหรือดีบวกในบางเทอมพานฉุดเกรดเฉลี่ยรวมให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน“ไปเถอะ เผื่ออาจารย์มีสอนวิชาอื่นจะคลาดกัน”“มาร์นำไปก่อนเลย”ความซวยมาตกอยู่กับคนที่พูดเ
“นังบัว แกหุบปาก! ไม่ต้องไปพูดอะไรให้นังมาร์ฟัง แกอยากให้มันถูกพ่อเลี้ยงตีอีกหรือไง ฉันไม่อยากเห็นภาพนั้นอีกแล้ว!”“ขอโทษค่ะคุณแจ่ม”มาลินีที่ได้ยินเรื่องราวไม่เป็นธรรมเหล่านั้น เธอรู้สึกโกรธ เธอสงสารคุณแจ่ม ไม่อยากให้เนื้อตัวของท่านมีรอยแผลไปมากกว่านี้จึงปล่อยมือจากท่าน กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากเรือนกล้วยไม้ไปตามหาพ่อเลี้ยง“พ่อเลี้ยงตบตีคุณแจ่มทำไม!”“อีมาร์! มึงเข้ามาเหยียบบ้านกูทำไมอีตัวกาลกิณี!”พ่อเลี้ยงธงไทยหมดสภาพจากอาการเมาค้าง เหยียดขาเอนกายนอนบนชุดรับแขก ปวดตุบๆ อยู่ในหัว นวดคลึงให้หายปวดก็ปวดมากขึ้น จากเสียงกรีดร้องของนังเด็กกาฝากที่ท่านเกลียดมันถึงขั้นอยากฆ่าให้ตาย“ยี่สิบปีมานี้! คิดว่าใครกันที่คอยอยู่ข้างๆ คอยทำงานรับใช้ คอยรองมือรองเท้า ไม่เคยบ่น ไม่เคยทิ้งพ่อเลี้ยงให้ลำบากคนเดียว คิดว่าคุณแจ่มไม่มีที่ไปถึงขั้นนั้นเลยเหรอ เป็นพ่อเลี้ยงมากกว่ามั้ง ที่จะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณแจ่ม เพราะคงไม่มีผู้หญิงคนไหนเหลียวแลเศรษฐีที่เหลือแต่ตัว แต่ไม่มีเงินในบัญชีสักบาทอย่างพ่อเลี้ยง!”
ในตอนที่ลืมตาตื่น ข้างกายของมาลินีไม่เหลือไออุ่นจากแทนคุณอีกแล้วอากาศยามเช้าค่อนข้างหนาวผ้าห่มผืนเดียวในห้องไม่ช่วยให้อุ่น เธอหนาวจนไม่อยากออกจากผ้าห่ม แต่จำเป็นต้องตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกเตรียมตัวไปช่วยพนักงานคนอื่นทำงานในห้องอาหาร มีหนึ่งการแจ้งเตือนจากแทนคุณมาลินีลองกดเข้าไปดูTK: เข้าเมืองด้วยกันไหม ไปกี่โมงก็บอก จะแวะรับกลางทางไปถึงกลางทางแล้วขนาดนั้น เธอคงไม่หาเรื่องเหนื่อยให้ตัวเอง ลงจากรถสองแถวไปนั่งหน้าแห้งรอเขาข้างถนน เพื่อจะถูกเฉดหัวให้ลงไปโบกรถสองแถวคันใหม่อีกที เพราะนั่งรถไปกับเขาจนถึงมหาวิทยาลัยไม่ได้เธออ่าน แต่ไม่ตอบ อาบน้ำแต่งตัวก่อนรีบไปช่วยงานในห้องอาหารที่มีลูกค้ามารอใช้บริการตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมงเช้า“มาร์ ไปเก็บโต๊ะในสวนให้ที ลูกค้าไปกันหมดแล้ว”“มาร์ เอาผ้าชุบน้ำไปถูตรงระเบียงด้วย ลูกค้าทำกาแฟหก”“มาร์ ไปรับลูกค้า เช็กเลขห้องแล้วติ๊กถูกไว้ด้วยล่ะ”“มาร์ พี่ติ๊กปวดท้อง ไปทำไข่ดาวกับไข่เจียวให้ลูกค้าที”&ldq
“แน่นมากเลยมาร์”“เบาๆ ค่ะ”“อย่าบ่น”“ตะ... แต่มันแรงไป”“เจ็บหรือเสียวเอาดีๆ”‘เสียวสิคะ ถามมาได้’ มาลินีอายที่จะตอบ“อ๊ะ” เธอสู้ สอดท่อนแขนกอดรอบต้นคอดึงรั้นเขาลงมาแลกจูบ ดันลิ้นอุ่นเล็กเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนลิ้นเอาคืนเขาที่จูบเธอไม่พัก เมื่อเริ่มแล้วมันยากที่จะหยุด พวกเขาจับมือกันให้แน่นขึ้นร่างกายหลั่งสารเอ็นโดฟิน มีความสุขจนไม่อยากจะจบความสัมพันธ์แต่ในนาทีต่อมา เมื่อพวกเขาได้มองตากันก็รู้ว่าความสุขนี้ไม่อาจอยู่ได้ตลอดไป น้ำแตก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็กลับมา แทนคุณจูงร่างแน่งน้อยที่เหน็ดเหนื่อยมาล้างคราบคาว“เสื้อมาร์เปียกหมดเลย มาร์มีตัวเดียวด้วย”“ก็ไม่ต้องใส่ นอนมันทั้งอย่างนี้แหละ”“มาร์ไม่ใช่ชีเปลือยนะ อาจารย์...” เขาไม่ฟังกุมมือเธอออกไป“อาจารย์ไม่เอา ถึงข้างในจะไม่มีกล้องแต่มาร์ก็อายนะ”“อายอะไร เห็นกันมาจนจะเบื่อแล้ว”“เบ







![4P ฮาเร็มของเลวาริน [เรย์xคริสxดีแลนxแทนคุณ]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)