บทที่ 1/2 สั่งลาก่อนแต่งงาน

ไออุ่นจากกายแกร่งแม้จะมีเสื้อผ้าขวางกั้น แต่ให้ความรู้สึกไม่ต่างจากเธอนอนเปลือยกายกอดกับเขาบนเตียง ในพื้นที่เล็กๆ ที่เขาอนุญาตให้อยู่ เธออาจจะปล่อยให้เขาเข้าใกล้นานกว่านี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขากำลังจะแต่งงาน และเธอไม่อยากจะได้ชื่อว่าเป็น ‘ชู้’ กับสามีคนอื่น

“เจ็บก็พูดว่าเจ็บแต่แรกก็จบ ทำไมต้องรอให้ตะคอกถึงบอก”

“เพราะมาร์คิดว่าอาจารย์น่าจะเห็นอยู่แล้ว ว่ามาร์เจ็บ”

“รู้ว่าเจ็บ! ก็จะพาไปหาหมออยู่นี่ไง ลุกไหวไหม หรืออยากให้อุ้ม”

“ไม่ไปค่ะ แผลแค่นี้มาร์ทายาเองได้ มาร์จะกลับรีสอร์ต”

“จะทายาเองให้เสี่ยงแผลติดเชื้อเหรอ ไม่ใช่น้อยๆ นะมาร์”

“มาร์มีนัดกับแม่เลี้ยง มาร์ต้องกลับรีสอร์ตตอนนี้ค่ะ”

“อย่าดื้อให้มันมากนักจะได้ไหม!” แทนคุณชักสีหน้าไม่พอใจใส่เด็กนักศึกษาจอมดื้อ

“เธอคิดว่า ถ้าเธอเป็นอะไรไปตอนอยู่ในม่อนแลดาว จะมีใครสนใจพาเธอไปหาหมอ เหมือนที่ฉันเสนอหรือเปล่ามาร์ เธอเชื่อฉันสิ ว่าไม่มี ทุกคนในม่อนแลดาวรวมถึงแม่เลี้ยงแจ่มไม่มีใครสนใจเธอ พวกเขามีแต่จะปล่อยเธอให้นอนตายกลางร้านอาหาร ไม่คิดจะสนใจว่าเธอจะเจ็บ จะป่วย หรือจะตาย!”

“มาร์ทราบดีค่ะ ว่ามาร์อยู่ตัวคนเดียวไม่มีใครเหลียวแลมาร์ แต่มาร์โตแล้ว มาร์ไม่ใช่เด็ก มาร์ดูแลตัวเองได้ค่ะ อาจารย์ห่วงมาร์จะตาย หรือห่วงกิจการของว่าที่ภรรยาจะเจ๊ง ถ้ามีข่าวว่ามาร์นอนตายตรงนั้นเหรอคะ ไม่ต้องห่วงค่ะ คนอย่างมาร์ไม่ตายง่ายๆ หรอกค่ะ หรือถ้าจะตายจริงๆ มาร์จะขอใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มี กระเสือกกระสนพาตัวเองข้ามไปตายที่ฝั่งไร่ภูวราของอาจารย์ ทำแบบนั้น กิจการรีสอร์ตม่อนแลดาวของคุณลิตาจะได้ไม่เสียหาย ดีไหมคะ”

“แล้วเธอจะประชดฉันทำไม คิดว่าพูดไปแล้วฉันจะแคร์เธอขึ้นมาเหรอ!”

“มาร์ไม่เคยคิดว่าอาจารย์แคร์มาร์ เพราะฉะนั้นมาร์จะไม่ขอความช่วยเหลือ มาร์ดูแลตัวเองได้ เราแยกกันกลับเถอะค่ะ”

ให้แยกกันกลับ มาลินีจะบ้าไปแล้วเหรอ กับสภาพร่างกายแบบนี้

แทนคุณหัวเสียจนจะหน้ามืด “ฉันจะไม่ทิ้งเธอ จอดรถของเธอไว้ที่นี่ ไปขึ้นรถ ฉันจะพาไปทำแผลที่คลินิกในเมือง”

“ไม่ได้ค่ะ จะให้มาร์ทิ้งรถได้ยังไง มาร์กลัวคนจะขโมยรถของมาร์”

“งั้นก็รออยู่ด้วยกันตรงนี้ ฉันจะโทรเรียกคนในไร่มาเอาไป”

“ไม่ค่ะ มาร์จะเอารถของมาร์กลับเอง อาจารย์ไม่ต้องมายุ่ง”

“ยุ่ง?” เหอะ! เขาเป็นห่วงเธอถึงขนาดนี้เธอกลับตำหนิว่าเขา ยุ่ง

ฝ่ามือใหญ่ถูกนักศึกษาสาวปัดทิ้งไม่ไยดี แทนคุณได้แต่ข่มอารมณ์โกรธ

เขาเวทนากระโปรงนักศึกษาที่ขาด และเสื้อนักศึกษาที่เปื้อนคราบเลือด ทั้งที่เลือดออกหลายจุดยืนเองยังจะไม่ไหว เธอกลับเข็นมอเตอร์ไซค์หนักไปชิดขอบถนน ก่อนพาเรือนร่างบอบช้ำกลับมาเก็บสัมภาระที่ตกเกลื่อนบนถนน

ความดื้อของเธอทำให้เขาโกรธ

แทนคุณกำหมัดเหนื่อยใจกับเด็กดื้อที่เขาเคี่ยวเข็ญสอนเธอทั้ง ‘ในห้องเรียน’ และ ‘นอกห้องเรียน’ มานานเกือบสี่ปี เข้าไปกระชากสายกระเป๋าสะพายหลังจากฝ่ามือเรียวเล็ก

“อาจารย์จะกระชากไปทำไม ขอกระเป๋าของมาร์คืนด้วยค่ะ”

แล้วมาลินีก็แย่งกลับแทบจะในวินาทีต่อมา

อุณหภูมิในร่างกายบุรุษตอนนี้เลยจุดเดือดไปแล้ว เขายืนตัวสูงท้าลมท้าฝน จับจ้องมองเรือนร่างอรชรที่กอดกระเป๋าเดินลากขาข้างที่เจ็บกลับไปสำรวจความเสียหายของมอเตอร์ไซค์คู่ใจ คอรถของเธอเอียง กระจกข้างหนึ่งหัก ข้างหนึ่งเบี้ยว

ความดื้อด้านของเธอทำให้แทนคุณโกรธจนลมออกหู เขาปรี่เข้าไปดับเครื่องยนต์ดึงกุญแจมาสอดเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง ไม่ยอมให้เธอขับหนีไปต่อหน้า ตามด้วยออกแรงขยุ้มข้อศอกบางดึงเธอลงมาจากเบาะก่อนลากเธอตรงไปทางรถยุโรป

ใบหน้าแทนคุณเคร่งเครียด มาลินีร้องเจ็บตลอดทาง เขาไม่สนใจ

เป็นเพราะเธอดื้อ ถ้าเธอไม่ดื้อกับเขา เขาคงไม่รุนแรงกับเธอ

“อาจารย์ มาร์เจ็บ!”

“อาจารย์! มาร์บอกว่า มาร์เจ็บ!”

มาลินีเอ่ยประโยคนั้นเกินสามครั้งแทนคุณกลับไม่สนใจ เขาเปิดประตูรถค้างไว้ อุ้มเธอขึ้นไปวางบนที่นั่งฝั่งผู้โดยสาร การฉุด ลาก อุ้ม และวางจากเขาไม่มีออมแรง มาลินีเจ็บทั้งตัวจนน้ำตาไหล

“โอ๊ย อาจารย์ ฮึก... มาร์บอกว่ามาร์เจ็บไงคะ!”

“เจ็บสิดี! จะได้เลิกดื้อ นั่งนิ่งๆ อย่าให้เห็นว่าลงจากรถจะโดนดี”

“แต่มอเตอร์ไซค์ของมาร์จะหาย ถ้าหาย...”

“เงียบ!” เขาตะคอกเสียงดังจนมาลินีตกใจ ตามมาด้วยเสียงปิดประตูดัง โครม

คนถูกดุปิดปากเงียบ นั่งนิ่งในรถ มองออกไปข้างนอกเมฆฝนตั้งเค้ามาแล้ว ลมพัดแรงมากขึ้น ใบไม้ใบหญ้าปลิวมาทางแทนคุณที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ข้างถนน ไม่กี่นาทีต่อจากนั้นรถกระบะจากไร่ภูวรามาจอดหน้ารถแทนคุณ มีผู้ชายสองสามคนมาช่วยกันยกมอเตอร์ไซค์

มาลินีกลัวกลุ่มคนงานจะจำเธอได้ แทบจะหมอบนอนไปบนเบาะรถ

เธอเจ็บแผลจนร่างกายอ่อนแรง กวาดตามองตามท่อนแขนท่อนขาขาวนวลเนียนที่เวลานี้มีรอยถลอกเต็มไปหมด เจ็บหนักสุดบริเวณหัวเข่า มันแตกถึงขั้นที่มีเลือดไหล เลือดหลายหยดเปรอะเปื้อนเบาะหนัง มาลินีคอยใช้ทิชชูเช็ดเบาะรถให้เขาจนมีทิชชูเปื้อนเลือดเต็มกำมือ

“หน้าซีดเหมือนคนใกล้ตาย อย่ามาตายในรถล่ะ ขี้เกียจซื้อคันใหม่”

แทนคุณสอดกายสูงใหญ่เข้ามาประจำที่คนขับ ทักคำแรกก็ไม่เป็นมงคล มาลินีไม่พูดด้วย เธอเลิกซ่อนตัวเมื่อท้ายรถกระบะลับสายตา

“จะให้ศิลป์ช่วยซ่อม น่าจะเร่งเสร็จให้ทันไปเรียนวันจันทร์ได้”

“ขอบคุณค่ะ” อย่างน้อยเขาก็มีน้ำใจ

“ไม่ต้องขอบคุณ เพราะฉันจะส่งบิลค่าซ่อมตามมาทีหลัง”

จากเพลียจนจะหน้ามืด ใบหน้าหวานกลับมีเลือดฝาดบนแก้มเพราะหงุดหงิดในความขี้งกของคนปากร้าย

ใจเต้นแรงไปกันใหญ่ เมื่อแทนคุณเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ ดวงตาคู่ที่หลอมละลายหัวใจได้สบประสานกับสายตาเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายเขาชวนให้ใจเต้น อยู่กับเขาในที่ลับๆ มาสี่ปี มีเหรอจะไม่หวั่นไหว

มาลินีผ่อนคลายความตึงเครียดบนใบหน้า หลับตารอตามความเคยชิน คาดหวังว่าจะได้รับจูบหวานๆ กลับมีเสียงลากสายรัดนิรภัยดังขึ้นข้างหูเตือนให้ลืมตาได้แล้ว มุมปากหยักคมกระตุกยิ้มครั้งเดียวเท่านั้น มาลินีหน้าแดงซ่านอายจนอยากจะมุดดินหนี มองข้างกระจกตลอดเส้นทางที่รถคันหรูเลี้ยวกลับเข้าไปในเมือง