บทที่ 3/3 ไม่รัก แต่ไม่ยอมปล่อย

“มาร์!”

ดนุไม่ลังเลที่จะพากายสูงใหญ่ไปขวางเธอไม่ให้เผชิญหน้ากับแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์ เธอร้องไห้ไม่หยุด เนื้อตัวฟกช้ำมีรอยแผล และมีคราบเลือดสีคล้ำซึมออกมาจากผ้าพันแผลบนหัวเข่า ความเจ็บปวดของเธอทำให้ดนุเจ็บตามไปด้วย

“มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเนื้อตัวมาร์มีแต่รอยแผล มาร์บอกพี่”

“ฮือ... พี่นุ” มาลินีโผเข้ากอดเขาอย่างคนหาที่พึ่ง ซึ่งดนุก็พร้อมจะโอบกอดเธอไว้

“ไม่เป็นไรนะมาร์ พี่จะปกป้องมาร์เอง”

มาลินีสะอื้นไม่หยุด ท่าทางของเธออ่อนจนยากจะรอคำตอบผู้จัดการหนุ่มจึงหันไปคาดคั้นเอาจากคุณแจ่มจันทร์ ดวงตาคู่คมกวาดมองแม่เลี้ยงวัยกลางคนด้วยแววตาที่ขุ่นเคือง คล้ายจะประณามท่านที่รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิงตัวเล็กๆ

“มันเรื่องอะไรครับคุณแจ่ม คุณแจ่มทำอะไรมาร์”

“นี่เธอคิดว่าฉันทำร้ายมันเหรอ! ฉันอยู่ของฉันเงียบๆ จะรู้ได้ยังไง นังมาร์มันไปโดนอะไรมา อยากรู้ก็ถามกันเอง อย่าเอาฉันเข้าไปเกี่ยว!”

“ไม่ให้ดึงเข้ามาเกี่ยวได้ยังไงครับ ในเมื่อมาร์อยู่กับคุณแจ่ม”

“แต่ฉันไม่ได้ทำร้ายมัน!”

เกลียดชังสายตาดนุที่หรี่มองเธอแคบจนเธอกระดากอาย

“มันบอกว่ารถล้ม ฉันจะรู้ไหม มันล้มยังไง ล้มตอนไหน ฉันไม่ใช่คนขับรถตัดหน้า หรือถีบรถมันล้มสักหน่อย!”

“แต่เมื่อคุณแจ่มเห็นว่ามาร์เจ็บ ก็น่าจะเมตตาพาไปหาหมอ!”

“ห่วงมันนัก! ก็พามันไปเองสิ มันไม่ใช่ญาติฉันสักหน่อย!” ผู้มากวัยแสดงอากัปกิริยาไม่พอใจ ที่ลูกน้องคนสนิทของสามีปกป้องนังเด็กกาฝากออกนอกหน้า

เด็กสองคนโอบกอดกันต่อหน้าท่านซึ่งเป็นพฤติกรรมที่เคืองหูเคืองตาจนอยากจะจับสองคนแยกออกจากกัน สมแล้วที่พ่อเลี้ยงธงไทยไม่ไว้ใจมาลินีให้เข้าใกล้ผู้ชายคนไหน เลือดแม่มันแรง เห็นว่าเป็นผู้ชายหน่อยมันก็ออเซาะเขาจนน่ารังเกียจ คุณแจ่มถลึงตาใส่เด็กทั้งสอง

“ได้ครับ ถ้าอย่างนั้น ผมจะขอลางานครึ่งวันพามาร์ไปหาหมอ”

“มาร์ไม่เป็นไรค่ะพี่นุ ฮึก... มาร์หาหมอมาแล้ว”

“ดี! ตายยาก! จะได้คุ้มกับที่ฉันเลี้ยงแกมาจนโต!” ทวงบุญคุณให้มาลินีสำนึกแล้วหยุดแสดงพฤติกรรมก้าวร้าวต่อหน้าตน

“มาร์ทำงานคุ้มแน่ค่ะ แต่คุณแจ่มต้องซื้อของใช้ทุกอย่างคืนให้มาร์ ถ้าไม่มีที่ซุกหัวนอน ฮึก... มาร์เกรงว่า มาร์คงจะกลับไปอยู่หอถาวร ไม่ได้กลับมาทำงานรับใช้คุณแจ่มอีก”

“ฉันจะซื้อคืนให้ก็ต่อเมื่อแกทำงานที่ฉันสั่งสำเร็จ ฉันไม่รู้ว่าคุณหนูของแกหายไปไหน ไปอยู่กับใคร หน้าที่แก ไปตามเธอกลับมา!”

“ผมจะไปกับมาร์ มาร์ยังเจ็บ ผมไม่อยากให้ขี่มอเตอร์ไซค์ไปเอง”

“ห่วงมันมากนัก อยากจะทำอะไรก็แล้วแต่นาย!”

แม่เลี้ยงตะเบ็งเสียงเข้มใส่ผู้จัดการหนุ่ม เลิกสนใจเด็กทั้งสองจ้ำเท้ากลับเข้าบ้าน กลุ่มคนรับใช้ทยอยรั้งท้ายเจ้านาย เหลือมาลินีกับดนุแค่สองคน เธอรู้สึกดีขึ้นมากแล้วจึงผลักอกแกร่งของดนุให้เลิกโอบกอด กลับมายืนด้วยลำแข้งของตัวเอง

“คุณแจ่มใจร้ายกับมาร์ตลอดเลย เห็นอยู่ว่ามาร์เจ็บ ยังใช้งาน”

“มาร์เป็นแค่คนงานค่ะ คุณแจ่มอยากจะใช้งานมาร์ตอนไหนก็ได้ แต่มอเตอร์ไซค์ส่งซ่อม มาร์ไม่มีรถ มาร์จะไปตามหาคุณลิตาได้ยังไง”

“พี่จะพาไป เห็นคุณลิตาครั้งล่าสุดเมื่อวานนี้เอง ขับรถออกจากรีสอร์ตน่าจะไปทางตัวเมือง อาจจะหนีไปอยู่บ้านเพื่อน เราค่อยๆ หา แต่ตอนนี้พี่ว่ามาร์ไปทำแผลก่อนดีกว่า เลือดไหลออกตามตัวอีกแล้ว เจ็บมากเลยใช่ไหม ไปรถล้มที่ไหน ล้มตอนไหน ไม่โทรมาบอกพี่บ้างเลย รองเท้ามาร์ล่ะ ทำไมมาเท้าเปล่า ไม่เจ็บเหรอ”

“มาร์... ทำรองเท้าขาดค่ะ ตอนที่รถล้ม ก็เลย... ไม่มีคู่ใหม่เปลี่ยน”

เธอโกหก รองเท้าหุ้มส้นอยู่หน้าบ้าน เธอไม่กล้าออกไปเอาจึงอุ้มกระเป๋าปีนออกหน้าต่างวิ่งหนีออกมา เพราะกลัวดนุจะจับได้ มันจะเป็นเรื่องใหญ่ถ้าเขาเห็นเธออยู่กับแทนคุณในสภาพนั้น

“พี่เข้าใจแล้ว คู่สำรองแม่เลี้ยงก็เอาไปเผา มาร์ก็เลยไม่มีใส่ มาขึ้นหลังพี่ พี่พากลับไปส่งร้าน หน้ามาร์มอมแมม อาบน้ำเสร็จแล้วพี่จะทำแผลให้แล้วเดี๋ยวเราเข้าเมืองด้วยกัน ตกลงไหม”

“มาร์เดินไหวค่ะ ขอบคุณนะคะ มาร์อยู่ที่นี่ มีแค่พี่นุที่ใจดีกับมาร์”

“พี่อยากดูแลมาร์ให้มากกว่านี้”

มีเสียงซุบซิบนินทาจากคนในร้านอาหาร ใจความคือต่อว่ามาลินีในความช่างอ่อยของเธอ ที่คิดจะจับผู้จัดการรีสอร์ตเนื้อหอม ดนุไม่สนใจ มาลินีก็ไม่สนใจ อาบน้ำเสร็จแล้วเธอออกไปกินข้าวผัดร้อนๆ ฝีมือดนุบนม้านั่งขนาดเล็กในสวนดอกไม้หลังร้านอาหาร

ดนุเข้าไปตรวจความเรียบร้อยในร้าน กะเวลามาลินีกินข้าวอิ่ม เขากลับมานั่งข้างเธอพร้อมกับหิ้วกล่องปฐมพยาบาลมาด้วย กวาดสายตาอ่อนโยนสำรวจรอยแผลรอยฟกช้ำบนเรือนร่างอรชร ก่อนจะขออนุญาตแตะต้องตัวเธอเพื่อทำแผล เขาทายาพลางมุ่ยปากบ่น

“บอกให้ตั้งเบอร์พี่เป็นเบอร์ฉุกเฉิน ก็ไม่ยอมทำ ถ้าพี่รู้ว่ามาร์ประสบอุบัติเหตุ พี่ไปเฝ้ามาร์นานแล้ว ไม่ต้องลำบากเรียกรถ 1669 มารับไปส่งโรงพยาบาล แล้วตอนเช้าต้องหารถกลับรีสอร์ตเอง ชอบเห็นพี่เป็นคนอื่นคนไกลอยู่เรื่อย มันน่างอนชะมัด พี่งอนมาร์จริงๆ เลยดีไหม”

“มาร์ไม่เป็นไรแล้วค่ะ”

ความน่ารักของดนุเรียกรอยยิ้มจากมาลินี

เธออุ่นใจที่มีใครสักคนคอยห่วงใย ถ้าเจ็บมากกว่านี้ ก็คงจะมีแค่ดนุคนเดียวที่ไปเยี่ยมในโรงพยาบาล หรือถ้าดวงถึงฆาตตายไป ก็อาจจะมีแค่เขาที่ไปฟังสวดอภิธรรมจนถึงวันเผา

“สัญญาก่อน ครั้งหน้าถ้ามีปัญหามาร์จะคิดถึงพี่เป็นคนแรก”

“สัญญาค่ะ” ดนุอ้อนขอเกี่ยวก้อย ซึ่งมาลินีก็เกี่ยวตอบ

รอยยิ้มมาลินีน่ารักคล้ายคุณมาริสาแม่ของเธอ ไม่แปลกใจที่พ่อเลี้ยงธงไทยรักเมียคนที่สองมาก แต่รักมาก ตอนเกลียดก็เกลียดมากเหมือนกัน คุณมาริสาหายไป เหลือแค่มาลินีเป็นตัวแทน ความเกลียดชังทั้งหมดที่มีต่อเมียรักจึงตกมาอยู่ที่เด็กผู้หญิงคนนี้

“มาร์รู้ใช่ไหม ว่าพี่รู้สึกยังไงกับมาร์”

เขาพูดขึ้นไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าอ่อนหวาน ก่อนเธอจะตอบรับแผ่วเบา

“ค่ะ มาร์รู้...”

“รู้แล้ว ก็ดูแลตัวเองให้ดีด้วย อย่าให้ตัวเองเจ็บอีก เพราะถ้าพี่เห็นมาร์เจ็บ พี่ก็จะเจ็บไปกับมาร์ด้วย”

ถ้าร่างกายมาลินีไม่เน่าเฟะ จากการถูกแทนคุณใช้งานหนักมาเกือบสี่ปี เธอคงจะอยากคบหากับผู้ชายดีๆ อย่างเขา แต่เพราะเพิ่งจะนอนกับแทนคุณมาไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง มาลินีจึงไม่กล้าจะสบสายตาดนุ ไม่อยากให้คนดีๆ อย่างเขามาข้องเกี่ยวกับผู้หญิงขายตัวไร้ศักดิ์ศรี เขาลูบศีรษะเธอให้หายเครียด ไม่เซ้าซี้เลยสักคำ การดูแลเอาใจใส่จากเขาช่างแตกต่างกับแทนคุณ อยู่เป็นคู่นอนลับๆ ให้เขามาสี่ปี ไม่มีสักครั้งที่เขาจะใส่ใจเธอ