บทที่ 3/2 ไม่รัก แต่ไม่ยอมปล่อย

คนที่แทนคุณกำลังตามหาได้ปีนรั้วกลับมาฝั่งม่อนแลดาวทางสวนลำไย เธอวิ่งเร็วจนหอบเหนื่อยเพราะกลัวดนุจะมาเห็นเธอในสภาพนี้

เปลือกสีน้ำตาลห้อยระย้าปกคลุมไปทั่วต้นไม้สูงใหญ่พร้อมให้เก็บเกี่ยว มาลินีเก็บมากินประทังกระหายน้ำ ดูดกินน้ำหวานจากผลลำไยให้ชื่นใจ ก่อนที่เธอจะอาศัยโคนต้นสูงใหญ่นั่งพักเอาแรงให้หายเหนื่อยจากการวิ่งระยะไกล กระทั่งหายเหนื่อยแล้วมาลินีเดินต่อไปทางรีสอร์ตหลังน้อยใหญ่ที่มีลูกค้าเข้าพักเป็นบางห้อง ไม่ได้ครึกครื้นเหมือนรีสอร์ตในไร่ภูวรา

เท้าเปล่าของเธอเหยียบลงบนพงหญ้า ลัดเลาะตามเส้นทางไปถึงร้านอาหารบนเนินเขากลางรีสอร์ต ซึ่งเป็นที่พักอาศัยของเธอ ช่วงเช้ามีลูกค้าเข้ามารับประทานอาหารบางตา พนักงานส่วนมากรับรองลูกค้าอยู่ด้านหน้า มาลินีจึงแอบย่องเบาเข้ามาทางหลังร้านโดยใช้กุญแจสะเดาะกลอนเข้ามา

เธอรอให้พ้นจากสายตาของคนในร้านแล้วจึงปีนบันไดสูงชันขึ้นไปบนห้องเก็บของชั้นสอง ที่มีห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กก่อผนังบางด้วยแผ่นยิปซั้ม ล้อมรอบให้ความปลอดภัยแก่ผู้พักอาศัย

มาลินีเตรียมจะไขกุญแจเข้าห้องนอน กลับพบว่าประตูไม่ได้ล็อก เธอหมุนลูกบิดเข้าไปแทบจะผงะกับความว่างเปล่าของห้องนอน ที่เคยมีข้าวของเครื่องใช้ และเครื่องนอนของเธออยู่ในนั้น

เธอพาร่างกายบอบช้ำจากอุบัติเหตุ แถมยังต้องเจ็บจากการรองรับอารมณ์แทนคุณมาทั้งคืนวิ่งเข้าไปเปิดตู้เสื้อผ้าดูข้าวของ มันไม่มีเหลือเลยสักอย่าง จะสมุด หนังสือ เครื่องเขียน เสื้อผ้า หรือแม้แต่หมอน ผ้าห่ม ก็ไม่มีเหลือเลย สมบัติของเธอหายไปราวกับว่าไม่เคยมีใครอาศัยอยู่ในนี้

มาลินีช็อกจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอวิ่งลงบันไดเร็วจนพนักงานในร้านแตกตื่นที่เห็นเธอในสภาพเนื้อตัวมอมแมม เรือนร่างเล็กบางวิ่งกระหืดกระหอบผ่านสวนดอกไม้ไปทางบ้านไม้สักทองหลังใหญ่ของเจ้าของรีสอร์ต ร้องขอเข้าพบแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์

“มาร์มาหาแม่เลี้ยง แม่เลี้ยงอยู่หรือเปล่า”

“มาได้ยังไง รีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลยนะก่อนจะมีใครมาเห็น”

“ไม่ค่ะ มาร์ไม่กลับ มาร์จะขอพบแม่เลี้ยง แม่เลี้ยงอยู่หรือเปล่า”

ใครบ้างจะไม่รู้ ว่าบ้านหลังนี้คือสถานที่ต้องห้ามสำหรับมาลินี

พ่อเลี้ยงธงไทยสั่งห้ามไม่ให้ตัวกาลกิณีเฉียดเข้ามาในเขตบ้าน มาลินีเคยมาช่วยงานบ้านครั้งหนึ่งพ่อเลี้ยงบังเอิญเข้ามาเห็น ไปเหลาแส้มาฟาดมาลินีจนหลังลาย ลงโทษที่เอาเนื้อตัวสกปรกเข้ามาเหยียบในบ้านท่าน มาลินีไม่จดไม่จำ ครั้งนี้ยังจะกล้าโผล่หน้ามา

“อย่าพูดไม่รู้เรื่อง แกอยากโดนตีอีกหรือไงนังเด็กคนนี้! นังบัว ลากมันออกไป”

แม่นิดสั่งสาวใช้อีกคนให้มาช่วยจับตัวมาลินี แต่เด็กสาวเรี่ยวแรงเยอะ ดื้อแพ่งจะขอพบแม่เลี้ยงให้ได้ ถ้าไม่ได้พบจะไม่ยอมไป เสียงเอะอะโวยวายดังไกลมาถึงในบ้านคุณแจ่มได้ยินจึงเดินมาดู

“มีอะไร เอะอะโวยวายเสียงดังทำฉันรำคาญ”

ช้าไปแล้ว แม่เลี้ยงแจ่มจันทร์ก้าวมาทางหลังบ้าน

“นังมาร์ แกโผล่หน้ามาได้แล้วเหรอ” เธอกวาดสายตามองเด็กกาฝากศีรษะจรดปลายเท้า “แล้วทำไมสภาพแกเละเทะอย่างนี้ฮะนังมาร์! แกไปทำอะไรมา!”

“ของในห้องนอนมาร์หายไปไหนหมด ฝีมือแม่เลี้ยงใช่ไหมคะ”

มาลินีไม่ตอบในสิ่งที่แม่เลี้ยงถาม แต่ถามกลับในสิ่งที่เธออยากรู้

ที่เธอยอมเชื่อฟังคำสั่งแม่เลี้ยงมาตลอด ไม่ใช่เธอหัวอ่อน เธอเป็นคนดื้อ ดื้อมากๆ เพียงแต่เธอยอม ก็เพราะแม่เลี้ยงให้ที่อยู่ที่กินแก่เธอ และไม่ขับไล่เธอออกไปจากเขตม่อนแลดาว

เธอสำนึกบุญคุณอยู่เสมอ ตอบแทนได้ เธอตอบแทนทุกอย่าง แต่ครั้งนี้ แม่เลี้ยงทำกับเธอมากเกินไป ของพวกนั้นอาจจะเล็กน้อยสำหรับคนอื่น แต่มันคือสมบัติทั้งชีวิตของเธอ ที่เธอเก็บหอมรอมริบกว่าจะซื้อมาได้แต่ละอย่าง จะสมุด ปากกา หรือหนังสือก็ล้วนแต่เป็นของมีค่า

“ใช่ ฉันสั่งคนของฉัน ให้เอาของใช้ของแกไปเผาทิ้งหมดแล้ว”

“เผาทิ้ง! เผาของใช้มาร์ทิ้งได้ยังไง มาร์ทำอะไรผิด!” มาลินีตะโกนเรียกร้องความยุติธรรม

“ยังจะมีหน้ามาถาม ฉันสั่งให้แกกลับบ้าน แต่แกกล้าขัดคำสั่งฉัน! อวดดีว่าเรียนปีสี่เทอมสุดท้าย เรียนจบก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่ งั้นแกก็ไม่ต้องอยู่นับจากวันนี้! กลับไปอยู่หอพักของแก แล้วไม่ต้องกลับมาเหยียบม่อนแลดาวอีก ที่นี่ไม่มีใครต้อนรับแก!”

“มาร์รถล้ม! มาร์เจ็บแทบตาย! มาร์ไม่ได้ตั้งใจจะขัดคำสั่งแม่เลี้ยง ฮือ... พัดลมของมาร์ มาร์เก็บเงินซื้อตั้งนาน เสื้อผ้า หนังสือ ของใช้ของมาร์ แม่เลี้ยงเผาทิ้งหมดเลย แล้วมาร์จะเอาเงินจากไหนไปซื้อของพวกนั้นกลับมา ทำไมแม่เลี้ยงต้องใจร้ายกับมาร์ ทั้งที่มาร์ก็ทำตามคำสั่งทุกอย่าง มาร์ไม่เคยเถียงเลย ไม่ว่าแม่เลี้ยงจะให้มาร์ทำอะไร ก็เพราะมาร์ซาบซึ้ง ที่แม่เลี้ยงให้มาร์อาศัยในร้าน ให้มาร์ทำงานแลกเงิน มาร์ไม่เคยลืมบุญคุณเลย แต่ทำไมต้องใจร้ายกับมาร์...”

“อย่ามาบีบน้ำตานะนังมาร์!”

หญิงวัยกลางคนร้อนวูบวาบกลางอกเมื่อรู้ตัวว่าเล่นแรงกับเด็กสาวมากเกินไป แต่จะให้ยอมรับผิดก็ผิดนิสัยแม่เลี้ยง คุณแจ่มจึงโวยวายกลับ ให้มาลินีรับบทคนผิดไปตามระเบียบ

“ใครจะรู้ว่าแกรถล้ม! แกสลบข้ามวันข้ามคืนหรือไง โทรศัพท์มี ทำไมไม่โทรมาบอก มันเป็นความผิดแก ไม่ใช่ความผิดฉัน แกอย่ามาทำเหมือนฉันเป็นคนใจร้ายนะนังเด็กบ้า!”

“มาร์!”

ดนุไม่ลังเลที่จะพากายสูงใหญ่ไปขวางเธอไม่ให้เผชิญหน้ากับแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์ เธอร้องไห้ไม่หยุด เนื้อตัวฟกช้ำมีรอยแผล และมีคราบเลือดสีคล้ำซึมออกมาจากผ้าพันแผลบนหัวเข่า ความเจ็บปวดของเธอทำให้ดนุเจ็บตามไปด้วย

“มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเนื้อตัวมาร์มีแต่รอยแผล มาร์บอกพี่”