บทที่ 2/2 ครอบครองแค่ร่างกาย

อากาศยามเช้าตรู่ทางภาคเหนือค่อนข้างหนาว ไม่ต้องเปิดแอร์หรือเปิดพัดลมไอเย็นก็พัดเข้ามาเต็มห้อง มันหนาวถึงขั้นที่คนตัวสูงต้องซุกกายเบียดนอนใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเด็กขี้เซา ฝ่ามือกร้านสอดเข้าใต้ผ้าห่มกดลงบนสะโพกนุ่ม ลากปลายนิ้วแผ่วเบาก่อกวนมาลินีให้ตื่นมารับลมหนาวยามเช้า

นัยน์ตาดำขลับทอดมองกลุ่มเส้นผมยาวของคนที่นอนตะแคงข้างหันหลังให้ เป็นแบบนี้มาตลอด เกือบสี่ปีที่ผ่านมาเธอมักจะนอนหันหลังให้เขา ไม่มีหรอกช่วงเวลาหวานๆ จะเบียดกายนิ่มมาซุกกลางอกอ้อนให้เขากอด

ตระกูลภูวราครอบครองที่ดินในเขตอำเภอนี้หลายพันไร่ ดำเนินธุรกิจหลายอย่าง บริหารงานโดยลูกชายสามคนของพ่อเลี้ยงลมเหนือ แทนคุณเป็นพี่ชายคนโตในบ้าน เขามีน้องชายฝาแฝดสองคนชื่อศาสน์กับศิลป์ เจ้าแฝดบริหารงานในไร่เป็นหลัก มีแทนคุณคนเดียวที่เป็นอาจารย์สอนในระดับมหาวิทยาลัย

ท้ายสุดของไร่ภูวรามีที่ดินเชื่อมต่อกับม่อนแลดาว แทนคุณเลือกสร้างบ้านบนที่ดินแปลงนี้ซึ่งอยู่ไกลจากบ้านใหญ่ของพ่อแม่ ก็เพราะอยากให้คู่ชีวิตเดินทางไปกลับบ้านสามีกับบ้านพ่อสะดวกสบาย

ใจจริงแทนคุณอยากพาลลิตามาดูบ้านตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว เขาไปหาเธอ แต่คุณธงไทยกลับบอกว่าเธอป่วย นอนอยู่บนห้องนอนชั้นสอง จริงไม่จริงเขาไม่รู้ เมื่อเธอไม่พร้อมเจอแทนคุณก็ไม่อยากจะไปบีบบังคับ ส้มหล่นมาถึงมาลินี ให้เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่มีโอกาสได้มาค้างที่นี่

‘แทนแน่ใจแล้วเหรอว่าจะให้พ่อกับแม่ไปสู่ขอหนูลิตา แม่ได้ยินแทนพูดว่ารักชอบน้องมานานแล้ว แต่ไม่เคยเห็นแทนกับน้องไปไหนมาไหนด้วยกันเลยสักครั้ง ไม่ลองศึกษาดูใจกับน้องก่อน เรื่องสู่ขอเอาไว้ทีหลัง พ่อกับแม่ไม่ได้ไปไหน น้องก็ไม่ได้ไปไหน เรียนปริญญาโทจบก็ต้องย้ายกลับมาช่วยงานรีสอร์ตของพ่อน้อง’

‘ไม่จำเป็นต้องศึกษาดูใจหรอกครับ ผมรู้จักน้องลิตามานาน น้องเหมาะสมกับผมมากที่สุดแล้ว พ่อน้องก็สนิทกับบ้านเรา ถ้าได้แต่งงานกันยังไงก็ไปกันรอด คุณแม่ก็เคยพูดไม่ใช่เหรอครับว่าอยากได้น้องลิตามาเป็นลูกสะใภ้ หรือคุณแม่คิดว่าผมกับน้องไม่เหมาะสมกัน’

‘คำว่าเหมาะสม จะสำคัญไปมากกว่าคำว่ารักได้ยังไงล่ะลูก’

แทนคุณหัวดื้อไม่ยอมฟัง ยืนยันจะให้ท่านกับบิดาไปทาบทามสู่ขอลลิตาจากคุณธงไทยมาเป็นเจ้าสาว เพราะไม่มีผู้หญิงคนไหนอีกแล้วจะเหมาะสมกับเขาได้เท่าลลิตา

ลลิตาเป็นเด็กน่ารัก ตอนเด็กๆ เขากับเธอสนิทกันมาก เธอเป็นรักแรก รักเดียว แทนคุณเอ็นดูในความน่ารักของเธอจนวาดฝันจะให้เธอมาเป็นภรรยาในอนาคต

เขารอลลิตาหลายปี หลังเรียนจบชั้นมัธยมปลายจากโรงเรียนในเขตอำเภอ เธอย้ายไปเรียนต่อระดับปริญญาตรีที่กรุงเทพฯ ช่วงนั้นแทนคุณเรียนปริญญาโทที่สหรัฐอเมริกา จะได้พบเธอก็ต่อเมื่อเขามีเวลาว่างบินกลับไทย และแวะเยี่ยมเธอที่กรุงเทพฯ

ช่วงเวลาที่เจอกันสั้นมาก แค่เอาของฝากให้แล้วเธอก็ขอตัวกลับ อ้างว่าติดเรียนบ้าง ติดนัดเพื่อนบ้าง เขาจึงไม่เคยมีช่วงเวลาหวานๆ กับเธอ เขาเรียนจบกลับมา ควรจะได้เจอกันถี่ขึ้น ลลิตาก็ไม่ค่อยกลับบ้านที่ภาคเหนือ

อดทนจนเธอเรียนจบปริญญาตรีคิดว่าช่องว่างความสัมพันธ์จะลดลง แต่เธอกลับสมัครเข้าเรียนต่อระดับปริญญาโท กว่าจะเรียนจบผ่านมาถึงวันนี้ก็เกือบสามปี มันนานจนแทนคุณไม่อยากรออีกต่อไป ขอร้องพ่อแม่ให้รวบรัดสู่ขอเธอ

เขาอยากสัมผัสลลิตาเหมือนที่เคยสัมผัสมาลินี อยากจับมือ อยากกอด อยากจูบ อยากใกล้ชิดเธอตามธรรมชาติของชายหญิงที่คบกัน

อาจเพราะความหิวกระหายในตัวลลิตามีมากเกินไป แทนคุณจึงดึงมาลินีมาเป็นที่ระบายอารมณ์ ให้เธอรับความดิบเถื่อนทั้งหมดแทนในส่วนผู้หญิงที่เขารัก เพราะถ้าเปลี่ยนเป็นลลิตา แทนคุณไม่มั่นใจว่าจะกล้าทำรุนแรงกับเธอหรือเปล่า ผิวพรรณเธอบอบบางกังวลว่าตัวเธอจะมีรอยฟกช้ำ เขาคราง ลิตา ตอนที่อยู่เหนือร่างมาลินีจนติดปาก และทุกครั้ง จะจบลงด้วยการที่มาลินีพลิกกายนอนหันหลังให้เขาจวบจนเช้า

ค่ำคืนที่ผ่านมาก็เหมือนกัน แค่เขาครางชื่อเธอเป็นลลิตา มาลินีก็นอนเช็ดน้ำตาให้ตัวเองจนผล็อยหลับ

แทนคุณเลิกนอนขี้เซา ขยับกายสูงใหญ่ขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

มาลินีตื่นนานแล้ว เธอเผลอขยุ้มชายผ้าห่มไว้ไม่ให้มันเลื่อนออกจากทรวงอก ถูกแทนคุณจับได้ว่าแกล้งหลับเขาเบียดแผ่นอกกว้างเข้ามาที่แผ่นหลังเธอ โน้มใบหน้าเข้ามาสบตาเธอใกล้ๆ กดปากหนักจูบลงบนข้างแก้ม

มาลินีนอนตะแคงข้างนิ่งๆ ไม่ขยับเขยื้อนเพราะถ้าเธอทำเหมือนไม่อยากให้เข้าใกล้เขามักจะโกรธ และหาเรื่องลงโทษเธอ

“ตื่นนานแล้วทำไมไม่บอก”

แทนคุณหลงใหลกลิ่นกายนักศึกษาสาวถึงขั้นควบคุมตัวเองไม่ได้ หลับตาพริ้มกดจูบย้ำๆ ลงบนแก้มเธอ นิ้วยาวสอดเข้าใต้ไรผมกวาดมาทัดไว้หลังใบหู เม้มปากงับที่ติ่งหูเลียเล่นจนแก่นกายเหยียดยาวชนเข้ากับบั้นท้ายงอน

“ฉันมีความสุข เธอล่ะมาร์ เมื่อคืนเธอมีความสุขไหม”

มาลินีเอียงใบหน้าหลบการรุกจูบ

“พอเถอะค่ะ มาร์จะกลับร้าน ป่านนี้คุณแจ่มคงโกรธมาร์แย่แล้ว”

ตอบไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อเขาไม่ใช่ของเธอ

“เธอเจ็บขนาดนี้ บอกคุณแจ่มว่ารถล้มนอนโรงพยาบาลยังได้ คุณแจ่มไม่สนใจเธอถึงขั้นเสียเวลาตามสืบหรอก ตอนเย็นค่อยกลับ สายกับบ่ายนี้อยู่กับฉันก่อน ฉันอยากนอนกับเธออีก”

“แต่มาร์ไม่อยาก”

ใบหน้าเธอเคร่งเครียดเอียงศีรษะหลบ หันไปผลักกายแทนคุณออกห่างแต่เขาเอาแต่โถมกายเข้าหา เบียดเธอจนจะตกเตียงอยู่แล้ว ต่อมาฝ่ามือใหญ่ลากเอาผ้าห่มออกจากเรือนร่างเย้ายวนกดปากกับจมูกลงคลอเคลียใบหน้าหวาน

“อาจารย์... อย่าค่ะ”