บทที่ 2/3 ครอบครองแค่ร่างกาย

“เธอเจ็บขนาดนี้ บอกคุณแจ่มว่ารถล้มนอนโรงพยาบาลยังได้ คุณแจ่มไม่สนใจเธอถึงขั้นเสียเวลาตามสืบหรอก ตอนเย็นค่อยกลับ สายกับบ่ายนี้อยู่กับฉันก่อน ฉันอยากนอนกับเธออีก”

“แต่มาร์ไม่อยาก”

ใบหน้าเธอเคร่งเครียดเอียงศีรษะหลบ หันไปผลักกายแทนคุณออกห่างแต่เขาเอาแต่โถมกายเข้าหา เบียดเธอจนจะตกเตียงอยู่แล้ว ต่อมาฝ่ามือใหญ่ลากเอาผ้าห่มออกจากเรือนร่างเย้ายวนกดปากกับจมูกลงคลอเคลียใบหน้าหวาน

“อาจารย์... อย่าค่ะ”

“พูดดีๆ มาร์ เธอกล้าปฏิเสธฉันงั้นเหรอ”

“เมื่อคืนอาจารย์ก็นอนกับมาร์ไปหลายครั้งแล้ว”

“เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืน ตอนนี้ก็ส่วนของตอนนี้ น้องลิตาหนีออกจากบ้านใช่ไหม เหตุผลที่คุณแจ่มตามเธอกลับบ้าน”

“อาจารย์แอบใช้มือถือมาร์เหรอคะ”

“แล้วจะทำไม ไม่อยากแต่ง ทำไมไม่บอกดีๆ ฉันจะได้เลิกจัดงานให้สิ้นเปลืองเงิน แล้วเปลี่ยนเป็นส่งทนายมาฟ้องร้องเรียกเงินยี่สิบล้านคืน คิดค่าเสียเวลาเป็นอะไรดี ขอเธอจากพ่อเลี้ยงมานอนกกสักสองปีแทนดอกเบี้ยดีไหม พ่อเลี้ยงน่าจะเต็มใจ เพราะแต่ไหนแต่ไรเขาก็เกลียดเธอ”

“มาร์ไปเกี่ยวอะไรด้วย ใครติดหนี้ก็ไปทวงกับคนนั้นสิ ไปฉุดเธอมาขังไว้ที่นี่ แล้วทำกับเธอ... เหมือนที่ทำกับมาร์ อาจารย์จะได้ครางชื่อถูกคนสักที”

เธอต้องใช้ความกล้ากว่าจะพูดออกมาได้ มันเจ็บ ที่ต้องทนฟังเขาเรียกชื่อลลิตาทั้งที่นอนอยู่กับเธอ เขาหลุดปากเรียกมาร์ เธอมีความสุขแทบแย่ แต่ต่อมาเขาก็กลับไปพูดชื่อลิตา ถ้ารักลลิตามากขนาดนั้น มาลินีอยากรู้ว่าเขาจะมานอนกับเธอทำไม

“ไม่ได้หรอก กับน้องลิตาฉันต้องถนอม แต่กับเธอไม่จำเป็น” แทนคุณผละออกจากมาลินีไปหยิบเงินสองพันมายัดใส่มือเธอ

“เก็บไว้ใช้ ถ้าว่าง่าย เอาเสร็จฉันจะให้เพิ่ม”

“อาจารย์ดูถูกมาร์”

“ฉันไม่เคยดูเธอผิดหรอกนะมาร์”

วาจาเชือดเฉือนทำเธอเจ็บจนพูดไม่ออก

มือเรียวบางจากคลายออกจะไม่ยอมรับเงิน ก็เปลี่ยนใจกำไว้แน่น ทอดกายเปล่าเปลือยอยู่ใต้ร่างเขาที่เปลือยไม่ต่างกัน

เป็นของเขามาสี่ปี ความรู้สึกที่มาลินีมีต่อเขามันเลยจุดกลับตัวไปไกลมาก รู้ทั้งรู้ถูกวางไว้ในสถานะไหน ก็ยังปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาง่ายๆ ทุกที

“ว่าง่ายแบบนี้สิน่ารัก”

ช่วงเอวคอดบางลงไปถึงปลายเท้าตกอยู่ใต้อาณัติคนใจร้าย ถูกเขารุกจูบจากข้างแก้มไปถึงติ่งหู กัดเบาๆ ให้ความเย็นของฟันทำเธอไม่เป็นตัวของตัวเอง

บทรักในค่ำคืนที่ผ่านมาเร่าร้อนรุนแรง เขาโหมกระหน่ำเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีสาดซัดเข้าใส่กึ่งกลางร่างเธอไม่พัก กินอิ่มหลายยกแล้วควรจะพอแต่ตื่นนอนกลับหิวอีก

“ฉันชอบเธอนะมาร์ เธอเป็นคู่นอนที่ดีมาก”

ก็แค่คู่นอน มาลินีบิดกายหลบหนีจากฝ่ามือสากที่ลากเลื้อยสัมผัสไปทั่วเรือนร่าง ไม่เว้นส่วนนั้น

เล้าโลมได้ที่แล้วฝ่ามือสากข้างหนึ่งรั้งแผ่นหลังเธอมาแนบชิดไปกับแผงอกกว้าง หลอกล่อดูดกลืนกลีบปากเธอย้ำๆ ให้ยอมเผยอออกรับจูบร้อน

“อ๊า อ๊ะ...”

กว่ามาลินีจะรู้ตัวว่าหลงกลเข้าให้แล้ว ท่อนขาของเธอก็ถูกยกขึ้นสูง กึ่งกลางกายสาวชุ่มฉ่ำถูกส่วนสงวนเพศชายกดลึกจมหายเข้ามาอยู่ในตัวเธอเกินครึ่ง ตัวเธอสั่นสะท้านไปถึงปลายเท้า หยุดจูบตอบชั่วคราวเพื่อส่งเสียงครางเล็กๆ

“ฮื่อ... อะ... อาจารย์...”

นอนเพิ่งตื่น แต่ใบหน้าแทนคุณหล่อเร้าใจ เขาชันกายสูงใหญ่ขึ้นนั่งแทรกตรงกลางจับสะโพกเพรียวให้นอนหงายสบายๆ รวบช่วงโคนขาไว้ขณะสอดประสานกายให้อ่อนโยนที่สุด เป็นห่วงแผลบนเข่าของเธอที่มีคราบเลือดสีคล้ำวงจางๆ ซึมขึ้นมาบนผ้าพันแผล

น่าจะเจ็บเอาเรื่อง เขาไม่น่าเอาแต่ใจทำรุนแรงกับเธอ

ถึงจะคิดได้ แต่ไม่ใช่จะทำได้ง่ายๆ

ไม่อย่างนั้นแทนคุณก็คงจะไม่หิวกระหายในตัวมาลินี ถึงขั้นร้องขอจากเธอตั้งแต่เช้าตรู่

“ดีไหมมาร์”

“อ๊ะ... ดะ... ดี ดีค่ะ”

“ครางชื่อฉัน...”

“อาจารย์...”

แผ่นอกหนั่นเนื้อมีมัดกล้ามเคลื่อนไหวไปตามแรงกระแทก ใจกลางร่างเธอแดงฉ่ำขอบกายสาวปลิ้นเข้าออกตามขนาดตัวเขาและความแรงที่ตอกอัดเข้าหาไม่มีออมมือ

เขาฟาดมือเข้าที่ข้างสะโพกนุ่ม เสพติดสีหน้าคล้ายจะขาดใจตายของมาลินีจนหยุดย้ำเอวสอบเข้าแนบชิดกับรอยแยกกลางร่างเธอไม่ได้ น้ำใสเหนียวเหนอะหนะจากตัวเขาและเธอเปรอะเปื้อนเต็มที่นอน

เสียงเนื้อแนบเนื้อกระทบกันต่อเนื่องและรุนแรงขึ้น ถึงขั้นที่ว่ามาลินีต้องกลั้นหายใจจนเธอเสร็จ เขาไม่ผ่อนแรงตามมารวบสะโพกเธอไว้ให้อยู่นิ่งแล้วสานต่อในจังหวะที่ดิบเถื่อนกว่าเดิม มาลินีจะตาย เธอกดใบหน้าครึ่งหนึ่งจมหายไปกับหมอน

“อะ... อาจารย์ ฮึก...” เธอทรมาน เพราะถึงที่หมายก่อนเขาสองครั้งติดๆ

“เสร็จง่ายไปไหมมาร์”

ใครจะถึกทนเหมือนเขา!

มาลินีอยากแผดเสียงใส่ แต่แค่หายใจเธอก็เหนื่อยแล้ว

“เร็วๆ เถอะค่ะ มาร์เหนื่อย...”

“อ่อน” ถูกคนตัวนุ่มค้อนใส่ตามระเบียบ

เหงื่อซึมบนไรผมสลวย แทนคุณโน้มริมฝีปากลงจูบซับเหงื่อให้เธออย่างรักใคร่ นอนกับมาลินีมาตั้งแต่เธออายุสิบแปด ปริ่มๆ จะสิบเก้า จนตอนนี้อายุมาลินีย่างเข้าสู่ปีที่ยี่สิบสอง ได้เธอนับครั้งไม่ถ้วน ควรอิ่ม แต่แทนคุณกลับไม่เคยเบื่อที่จะมอบบทรักให้เธอ

‘…’ เสียงเรียกเข้าดังจากมือถือที่วางไว้บนโต๊ะทำงาน มันอยู่ไกลเกินกว่าแทนคุณจะอยากไปดูว่าใครโทรมาแต่เช้า

“อะ... อาจารย์”

“ช่างมัน”

มันเขี้ยวเด็กดื้อที่ยกตัวขึ้นมาทำหน้าอ้อนขอให้ไปรับโทรศัพท์ ให้ไปตอนนี้เนี่ยนะ คิดจะฆ่าเขาเหรอ?

แทนคุณไม่เปิดโอกาสให้เด็กหน้ายั่วได้พูด กอดรอบแผ่นหลังดึงเธอมานั่งตักและจูบนัวเนียจนเสียงเรียกเข้าเงียบไป จากผู้ตามมาลินีถูกสลับบทบาทเปลี่ยนมาเป็นผู้นำ เธอร่อนเอวสาวในจังหวะเนิบนาบแต่ลงแรงทุกรอบจนหมดแรงอีกรอบ เสร็จง่ายจนอาจารย์ที่ปรึกษาอยากตัดเกรดให้ติดเอฟ

‘…’

เสียงเรียกเข้าดังขึ้นระลอกสามครั้งนี้แทนคุณสบถลั่น

“โทรมาทำไมกันนักหนา ไม่เกรงใจคนจะหลับจะนอนบ้างเลยหรือไง”

“อาจารย์ตื่นแล้ว อื้อ...” กลีบปากนิ่มถูกบดขยี้