บทที่ 2/1 ครอบครองแค่ร่างกาย

ใครกัน!

ที่อ้อนวอนพ่อเลี้ยงธงไทยขอให้รับเลี้ยงมันไว้ อย่าเอามันที่ยังแบเบาะไปทิ้งบ้านเด็กกำพร้า หรือทิ้งข้างถังขยะให้หมาจรจัดแทะหัวจนตาย ก็ท่านไม่ใช่เหรอ! แม่เลี้ยงแจ่มจันทร์นั่งรอในร้านอาหารกลางรีสอร์ตจนดึก มาลินียังไม่โผล่หัวมา ทดเวลาให้อีกนิดมันก็ยังไม่มา ในเมื่อมันใช้งานไม่ได้ก็ไม่คิดจะเลี้ยงมันไว้อีก เดินนำกลุ่มคนรับใช้ขึ้นไปบนชั้นสองสั่งให้เก็บกวาดข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดในห้องนอนมันไปทิ้งรวมกับขยะหลังร้าน ไม่เว้นแม้แต่เครื่องใช้ไฟฟ้าที่มันเก็บเงินซื้อด้วยตัวเอง

“ทำอะไรครับ! นั่นมันของใช้ในห้องนอนน้องมาร์ไม่ใช่เหรอ”

ดนุคว้าข้อมือแม่เลี้ยงแจ่มจันทร์ไม่ทัน เธอจุดไฟเผาข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดของมาลินีจนวายวอด กลัวที่นอนปิกนิกของเธอจะไหม้เข้าไปลากปลายผ้าออกมา แต่ลูกไฟร้อนก็ลามค่อนข้างเร็วจนเอาไม่ทัน เขาหันไปเอาเรื่องภรรยาของเจ้านาย

“คุณแจ่มทำไปทำไมครับ! จะรังแกน้องมาร์ไปถึงไหน!”

“ฉันลงโทษมัน ที่มันขัดคำสั่งฉัน!”

“คำสั่งอะไรอีก!”

“ฉันสั่งให้มันกลับบ้าน แต่ป่านนี้แล้วมันยังไม่ยอมโผล่หัวมา ฉันจะทำให้มันเห็นว่ามือคู่นี้ชุบเลี้ยงมันได้ ก็ทำลายมันได้เหมือนกัน!”

“คุณแจ่มทำลายน้องมาร์มามากพอแล้วครับ!”

“มันควรสำนึกบุญคุณฉัน! ถ้าไม่มีฉัน มันไม่มีทางได้อยู่ในม่อนแลดาวด้วยซ้ำไป คุณธงไทยเกลียดหน้ามันถึงขั้นไม่ยอมให้มันเฉียดเข้าไปใกล้ วันแรกเกลียดยังไง ผ่านมายี่สิบปีก็ยังเกลียด แต่ที่มันยังชูคออยู่ที่นี่ได้ก็เพราะมีฉันคอยปกป้อง!”

“ปกป้องไว้ใช้งานน่ะเหรอครับ ตอนพูดดูภูมิใจจังเลยนะครับคุณแจ่ม!”

“เธอไม่มีสิทธิ์ใช้สายตาหรือน้ำเสียงแบบนี้กับฉัน! อย่าลืมสถานะตัวเอง เธอเป็นลูกจ้าง ส่วนฉันเป็นภรรยาเจ้าของรีสอร์ต ฉันจะขอให้สามีฉันไล่เธอออกตอนไหนก็ได้ หัดเจียมเนื้อเจียมตัวซะบ้าง!”

เพราะเป็นภรรยาเจ้านายไงเขาถึงไม่ทำอะไร ถ้าเป็นคนงานธรรมดาเขาด่าไปนานแล้ว

ผู้จัดการรีสอร์ตขอความช่วยเหลือจากคนมุงให้ช่วยตักน้ำมาดับไฟ ไม่มีใครช่วยเขาเลย ต่างจูงแขนกันและกันเดินตามแม่เลี้ยงกลับบ้านใหญ่ เขาพยายามด้วยตัวคนเดียว วิ่งวนหลายรอบจนเหงื่อโซมกายกว่าไฟจะมอด มันสายไปแล้ว ข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดของมาลินีไม่มีอะไรเหลือเลย หนังสือที่สำคัญกับการเรียนก็ไม่เหลือสักเล่ม มันไหม้หมดจนอ่านไม่ได้

‘ไม่สามารถติดต่อเลขหมายที่ท่านเรียก กรุณาฝากข้อความ...’

หายไปไหนของเขานะ นี่มันจะสี่ทุ่มแล้ว

ปกติมาลินีไม่เคยขัดคำสั่งแม่เลี้ยง มองโลกในแง่ดีคิดว่าเธออาจจะลืม หรือติดงานในมหา’ลัย ดึกดื่นแค่ไหน ผู้จัดการหนุ่มดั้นด้นขับรถเข้าตัวเมืองไปดักรอเธอที่หน้าหอจนเช้า เขาหลับไปหนึ่งตื่นเพิ่งจะคิดได้รีบลงไปดูลานจอดมอเตอร์ไซค์หน้าหอ เมื่อไม่มีรถมาลินี ความหนักใจจึงกดลงบนอกซ้าย

“พ่อเลี้ยงโทรตามดนุมาพบทำไมแต่เช้าเหรอคะ”

“ฉันจะสั่งดนุให้ตามไปดูว่ายายลิตาหนีไปอยู่บ้านเพื่อนคนไหน”

“หนูลิตามีเพื่อนหลายกลุ่ม ดิฉันก็กำลังคิดจะส่งคนไปตามเหมือนกันค่ะ แต่อย่าให้ถึงมือดนุเลย รบกวนเขาเปล่าๆ ดิฉันคิดไว้ว่าจะใช้ยายมาร์ ตอนหนูลิตารับปริญญา หรือมีงานมหา’ลัย ก็ชอบเรียกนังมาร์ไปใช้งาน มันอาจจะรู้ก็ได้นะคะ ว่าหนูลิตามีเพื่อนกี่คน และควรไปตามหาจากที่ไหน”

“ถุ้ย!” ธงไทยคว้าถังขยะมาบ้วนกาแฟทิ้งทันทีที่ได้ยินชื่อนังเด็กเปรตคนนั้น ความเกลียดชังที่พ่อเลี้ยงธงไทยมีต่อเด็กสาวฝังรากลึกในใจมากว่ายี่สิบเอ็ดปี สาปส่งมันทุกวันให้มันไปให้พ้นม่อนแลดาวเร็วๆ เผื่อกิจการของท่านจะเจริญขึ้น ที่ติดหนี้หัวโตทุกวันนี้ส่วนหนึ่งพ่อเลี้ยงโทษว่าเป็นเพราะตัวกาลกิณีอย่างมัน

เสียงฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะแรงจนคุณแจ่มตกใจ

“ฉันเคยบอกเธอไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว! ห้ามไม่ให้เธอพูดชื่อนังเด็กคนนั้นให้ฉันได้ยิน ฉันเกลียดชื่อมันพอๆ กับเกลียดหน้ามัน! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอขอไว้ ฉันเฉดหัวมันออกจากม่อนแลดาวไปนานแล้ว ลูกคนทรยศอย่างมัน เลี้ยงไว้เสียข้าวสุก! ไม่วันใดก็วันหนึ่งมันจะเลียนแบบแม่มันทรยศพวกเรา!”

“ดิฉันทราบค่ะ ว่าคุณธงไทยเกลียดมัน แต่ตอนนี้สิ่งที่เราควรเครียดมากที่สุดก็คือทำยังไงให้หนูลิตากลับบ้านนะคะ มีเวลาอีกแค่เดือนเดียวก็จะถึงงานแต่งแล้ว ไหนจะลองชุด ไหนจะพรีเวดดิ้ง ไหนจะแจกการ์ด แล้วไหนจะดูสถานที่จัดงาน ลองขาดเจ้าสาวไปสักคน งานได้ล่มแน่ค่ะ ล่มไม่พอ จะโดนทวงหนี้อีกด้วย ถ้าคนของภูวรารู้เข้า ว่าหนูลิตาหนีออกจากบ้าน เราได้ซวยกันหมด”

“สัปดาห์ที่แล้วมันก็แกล้งป่วยไม่ยอมไปกินข้าวกับคุณนายบ้านนั้น สัปดาห์นี้ถ้าแทนมาชวนอีกฉันจะปฏิเสธยังไง”

เจ้าของรีสอร์ตกุมขมับเครียด หนี้สินล้นตัวจนหาทางแก้ไม่ได้ ลูกสาวคนที่เป็นความหวังเดียวว่าจะช่วยปลดหนี้ และดูดเงินจากคนตระกูลภูวรามาให้ใช้สอยก็หนีออกจากบ้าน ดื้อด้านจะไม่ยอมแต่งงานกับแทนคุณ แล้วจะไม่ให้พ่อแก่ๆ คนนี้เครียดได้ยังไง

“เธอจะจัดการกับลูกสาวฉันยังไงก็ได้ แต่ต้องตามตัวยายลิตากลับมาภายในสัปดาห์นี้! งานแต่งจะล้มเลิกไม่ได้ ให้ตาย ก็ล้มเลิกไม่ได้! แทนเป็นคนเดียวที่เหมาะสมกับยายลิตา ถึงจะไม่มีเรื่องหนี้สิน แต่ฉันก็ยังอยากให้ลูกได้แต่งงานกับคนฐานะดีอย่างแทน”

คำพูดคำจาฟังดูเป็นพ่อที่รักลูกสาว แต่เบื้องลึกเบื้องหลังมีแค่ภรรยาที่รู้ว่าเขาติดหนี้ครอบครัวแทนคุณมากกว่ายี่สิบล้าน ทางนั้นเสนอยกหนี้ทั้งหมด และแถมเงินสดสิบล้านให้เป็นสินสอดเพื่อสู่ขอลลิตา คนที่กำลังจะถังแตก เพราะกิจการรีสอร์ตขาดทุนย่อยยับมาหลายปีมีเหรอจะปฏิเสธ รีบคว้าข้อเสนอไว้อย่างไว

ที่ลลิตาหนีไป เพราะยายเด็กโง่ทำใจแต่งงานกับผู้ชายที่อายุมากกว่าไม่ได้ ลูกสาวคนเดียวของพ่อเลี้ยงธงไทยสิ้นคิดเสียจริง!

“ได้ค่ะ ดิฉันจะรีบส่งนังมาร์ไปดูลาดเลาก่อน ถ้าโน้มน้าวหนูลิตาให้กลับบ้านได้ ดิฉันจะให้มันทำ”

“ฉันจะให้ดนุไปกับมัน เลือดร่านของแม่มันแรง มันกับแทนเจอกันที่มหา’ลัยเกือบทุกวัน ฉันไม่ไว้ใจมัน กลัวมันจะอิจฉาลูกลิตาของฉันจนคิดอยากขัดขวางงานแต่ง”

“มันไม่กล้าหรอกค่ะ สภาพนังมาร์ยิ่งกว่าคนรับใช้ คุณแทนเอามันไม่ลงหรอกค่ะ ดนุเอง ก็คงจะขยะแขยง ที่ถูกบังคับให้ไปไหนมาไหนกับมัน ดิฉันคิดว่าส่งแค่มันไปคนเดียว...”

“เธอเป็นผู้หญิงจะไปรู้อะไร! ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย ใครมานอนแบให้มันก็เอาทั้งนั้นแหละ! นังมาร์มันได้แม่ อย่าไปไว้ใจมัน ส่งดนุไปคอยคุมดีแล้ว จะได้ช่วยกันกล่อมยายลิตาให้กลับบ้าน”

“พ่อเลี้ยงพูดแบบนั้น ดิฉันก็คงมีแต่จะต้องทำตาม รอมันกลับมา ดิฉันจะสั่งงานมัน”

“ดี บอกมันด้วย ถ้ายายลิตาไม่กลับ มันก็อย่าเสนอหน้ากลับมา! หมาที่เลี้ยงเสียข้าวสุก ไม่มีใครอยากรับเลี้ยงหรอกนะ!”

พูดถึงมาลินีทีไร ใบหน้ามาริสาเมียคนที่สองที่เขารักมากก็ผุดเข้ามาในหัว ผลตรวจดีเอ็นเอออกมาว่าไม่ใช่ลูกเขา ยังมีหน้ามากอดขาร้องไห้ฟูมฟายไม่ยอมรับความผิด แต่ไม่กี่วันให้หลังกลับหนีออกจากม่อนแลดาว มันไม่กลับมาเก็บเสื้อผ้า ลูกสาวที่อยู่ในวัยแบเบาะของมัน มันก็ทิ้งไว้ให้เขาดูต่างหน้า ทิ้งไว้ทำไม มาเอามันไปด้วยสิ เด็กที่ไม่ใช่ลูกเขา ถึงจะน่ารักมากแค่ไหนพ่อเลี้ยงธงไทยก็ไม่คิดจะเอ็นดู ถ้าเจอหน้ามันตรงๆ เขาอยากเข้าไปบีบคอมันให้ตาย