ตอนที่5.

ตอนที่5.

“ที่ฉันเอามันไปด้วยก็เพราะมันเป็นสร้อยของแม่ฉันที่ให้ไว้ก่อนท่านเสียชีวิต บังเอิญว่าตะขอมันชำรุดฉันจึงไปหาช่างที่ทำสร้อยเส้นนี้ให้แม่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่ที่ฉันพบเธอ มันเป็นของเก่าแก่ ที่มีคุณค่ากับจิตใจของฉัน พลอยชมพูเม็ดนั้นคือมรดกตกทอดของตระกูลฉัน ทีนี้รู้รึยังว่าทำไมฉันจะต้องโกรธมากเมื่อมีคนมาฉกมันไป”

“ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันขอโทษ” เมื่อจนต่อเหตุผลจุมพิตาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเช่นกัน

“ใครเป็นหัวหน้าแก๊งของเธอ”

“ไม่มี.. ฉันไม่ได้เป็นลูกน้องแก๊งไหน ฉันก็แค่คนหาเช้ากินค่ำ ทำไมคุณจะต้องปรักปรำฉันด้วย”

“การกระทำของพวกเธอมันเป็นกระบวนการ เพราะหลังจากที่น้องชายกลับไปกับเธอแล้วเขาไปไหน พบใคร แล้วมีท่าทางแปลกๆ หรือเปล่าล่ะ”

“เราก็อยู่กันเหมือนปกติทุกวัน เขาไม่ได้ไปไหน”

จุมพิตาบอกตามความจริง เพราะวันนั้นเธอกับพ่อและน้องชายรับประทานอาหารแล้วก็คุยกันก่อนเข้านอนเช่นทุกวัน รุ่งขึ้นจ้อยก็ไปโรงเรียนเธอก็ไปทำงาน

“ไม่เป็นไร ถึงเธอไม่ยอมบอก ฉันก็ตามหาตัวน้องชายเธอจนพบนั้นล่ะ เด็กตัวเล็กๆ จะหนีไปได้สักกี่น้ำ”

“ไม่จริง จ้อยไม่ได้หนีไปไหนหรอก ถึงยังไงเขาจะต้องกลับบ้าน จ้อยไม่เคยไปนอนค้างที่ไหน หากเขาไม่เข้าบ้านก็ต้องเกิดอะไรขึ้นกับเขาแน่ๆ”

คราวนี้ความห่วงน้องชายจู่โจมเข้ามาในใจ ที่สำคัญจ้อยมีโรคประจำตัวไม่ค่อยจะแข็งแรงนักจ้อยตัวเล็กกว่าเด็กคนอื่นๆ ในวัยเดียวกันและมักจะถูกรังแกอยู่เสมอ แล้วตอนนี้จ้อยจะเป็นอย่างไรบ้างหนอ...

“ก็ไม่รู้สินะ น้องชายเธอนี่ เขาจะเป็นจะตายก็เรื่องของเขา แต่ฉันจะต้องได้ของฉันคืน และน้องชายเธอไม่รอดมือฉันแน่”

“อย่าทำอะไรจ้อยเลยนะคะ จ้อยยังเด็กและไม่ค่อยแข็งแรง ถ้าเจอเขาก็ถามเขาดีๆ และบอกว่าฉันกับพ่อเป็นห่วง” หญิงสาวรีบหันมามองเขาอย่างอ้อนวอนน้ำตาคลอหน่วย

“เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันล่ะ”

“จ๋อมไม่ได้สั่งจ๋อมกำลังขอร้องต่างหาก”

หญิงสาวเผลอแทนชื่อตัวเองกับเขาไม่ได้คิดจะออดอ้อนหรือเอาใจซึ่งเธอไม่รู้ว่าทำให้คนฟังพอใจอยู่ไม่น้อย

“ก็ได้ แต่ข้อแลกเปลี่ยนมันก็ต้องเพิ่มขึ้น เพราะหากฉันเจอน้องชายเธอก็ไม่แน่ว่าเขาอาจจะอยู่กับแก๊งมิจฉาชีพหรือใครที่มีอิทธิพล ฉันก็ไม่รู้จะช่วยยังไง ถ้าฉันยื่นมือเข้าไปยุ่งก็เท่ากับว่าฉันหาเรื่องให้ตัวเอง” พยัคฆ์ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้มิดชิด...

“คุณจะให้จ๋อมทำอะไรยังไงก็ได้ค่ะ แค่คุณช่วยตามหาจ้อย แล้วจ๋อมจะช่วยหาของมาคืนคุณด้วย”

“เธอจะช่วยอะไรฉันได้ เธอก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ แม้บางอย่างมันจะไม่เล็กก็เถอะ” ไม่วายที่เขาจะพูดให้ได้อาย จุมพิตาค้อนเขาอย่างอดไม่ได้

“ฉันมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่าเป็นผู้หญิงของคุณจนกว่าจะเจอของของคุณมั้ยคะ”

“จ๋อม..” เขาย้ำเหมือนให้แทนตัวเองด้วยชื่อของเธอ

“จ๋อม..” ไม่ทันที่เธอจะได้พูดเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พยัคฆ์เอ่ยอนุญาตสักครู่ประตูก็เปิดออก จุมพิตาจะขยับลงจากตักกว้างแต่เขารั้งเอวเธอไว้แล้วกดคางแกร่งลงมาบนไหล่มนปลายจมูกโด่งๆ คลอเคลียชิดแก้มแดงปลั่ง หญิงสาวเมินหลบคนที่เข้ามาในห้องไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองว่าเป็นใคร

“ขอโทษนะคะที่มาช้า บังเอิญรถของกระแตเสียกลางทางเลยค่ะ ดีที่โทร. มาหาเลขาของคุณยักษ์ก่อนเขาเลยเอารถไปเปลี่ยนให้ ต้องขอโทษด้วยนะคะ กระแตจะชดใช้ให้ด้วยการแถมชุดราตรีสุดอลังให้คุณผู้หญิงเลยค่ะ”

เสียงห้าวที่พยายามบีบให้เป็นเสียงเล็กๆ ของคนที่เรียกตัวเองว่า กระแต ดังขึ้นยิ่งทำให้จุมพิตารู้สึกอดสูแต่ก็ยังไม่อยากหันไปมองอยู่ดี เธอเป็นผู้หญิงของพยัคฆ์เต็มตัวแล้วสินะ

“เอาล่ะ ในเมื่อมันเกิดเหตุสุดวิสัยก็ไม่เป็นไร เอาของวางไว้ตรงนั้นล่ะแล้วออกไปรับเงินกับเลขาของฉันได้เลย”

“ขอบคุณค่ะ ลานะคะ ถ้าหากคุณผู้หญิงต้องการอะไรเพิ่มเติมเรียกกระแตได้ทุกเมื่อเลยนะคะ”

เสียงประตูปิดลงนั่นล่ะจุมพิตาจึงหันกลับมามองสิ่งที่วางอยู่กลางห้อง มันเป็นลังหรือเรียกให้ถูกก็คือตู้เสื้อผ้าขนาดย่อมจะถูกกว่า และข้างๆ กันก็มีถุงกระดาษสวยหรูอยู่อีกสองสามถุง

“นั่นของเธอ ไปดูสิ” เขายกเธอลงจากตักแล้วจูงมือเดินมายังข้าวของที่คนของเขานำมา

“ฉันสั่งให้คุณกระแตเจ้าของร้านเสื้อที่ดีที่สุดของที่นี่เอาของพวกนี้มาให้เธอคิดว่าเขาคงเลือกได้ดีกว่าฉัน ดูสิว่าชอบไหม อ้อ.. ไม่ต้องคิดมากเพราะผู้หญิงของฉันจะต้องมีเสื้อผ้าข้าวของที่ดูดี”

เจอคำพูดแบบนี้เข้าไปจุมพิตากลืนคำขอบคุณลงคอไปทันที ทำเพียงเดินไปดูข้าวของมากมายตรงหน้า เสื้อผ้าแพรพรรณงดงามสวยทันสมัยชนิดที่เธอเคยเห็นว่ามันอยู่ในห้างสรรพสินค้าหรูหรา และเห็นพวกคนรวยๆ ดารานางแบบเขาใส่กัน ไม่คิดว่าตนเองจะมีโอกาสได้ใส่หากเป็นการได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเอง เธอคงจะดีใจอยู่ไม่น้อย แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกขยะแขยงของเหล่านี้เหลือเกินจึงได้แต่ยืนมองมันนิ่ง

“ทำไม.. ไม่ถูกใจเหรอ ผู้หญิงของฉันแต่ละคนกรี๊ดมากเลยนะถ้าได้ของดีๆ และมากมายขนาดนี้ และฉันเองก็ไม่เคยให้ใครเยอะเท่าเธอมาก่อนเลย”

“ค่ะ น่ายินดีมาก..” จุมพิตาประชด

“งั้นดูนี่หน่อยเผื่อไม่ถูกใจ แต่ขนาดน่าจะเป๊ะ”

พยัคฆ์ทำเป็นไม่สนใจ แล้วหยิบถุงกระดาษใบใหญ่มาให้ เธอรับไว้แล้วก้มดูของในถุงด้วยใบหน้าแดงก่ำพลางหยิบมันขึ้นมาดู ชุดชั้นในทั้งเสื้อชั้นใน กางเกงชั้นในงดงามหรูหราเซ็กซี่ที่สำคัญมันเป็นไซซ์ที่เธอใส่พอดิบพอดี

“คนบ้า..” ไม่มีคำไหนที่เธอจะพูดได้มากกว่านั้น

“เอาล่ะ เลือกสักชุดใส่เสียก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจทำอย่างอื่นแทน บอกตรงๆ เธอใส่ชุดนี้สวยกว่าและดูเซ็กซี่มากเลย แต่หากเป็นไปได้ฉันว่าเธอไม่ใส่อะไรจะสวยกว่า อย่าช้าล่ะเดี๋ยวฉันจะให้คนเอาของพวกนี้ไปเก็บในห้องของฉัน”

เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้แล้วยิ้มพรายยั่วเย้า จุมพิตา ตาพร่าไปกับความหล่อเหลากระชากวิญญาณของเขา ใบหน้าสาวแดงก่ำแดงแล้วแดงอีก ความร้อนผ่าววิ่งพล่านไปทั้งกายโดยที่เธอไม่อาจจะห้ามความรู้สึกหวั่นไหวได้ พยัคฆ์เดินออกไปจากห้องแล้ว แต่จุมพิตายังยืนเซ่ออยู่กับที่แล้วก้มมองข้าวของที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก นี่คือความจริงที่เธอได้พบใช่ไหม เธอไม่ได้ฝันไปใช่ไหม...