ตอนที่2.

ตอนที่2.

“อุ๊ย..” เสียงอุทานอย่างตื่นตระหนกออกจากปากบางเท่านั้นหญิงสาวก็ไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เขาเมื่อริมฝีปากหยักสีเข้มทาบลงมาอย่างถนัดถนี่และฉวยโอกาสที่เธอเผยปากสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวรัดลิ้นเล็กที่ล่าถอยอย่างขลาดกลัวดูดดื่มเรียกร้องและหลอกล่อจนคนที่อ่อนเดียงสากว่าคล้อยตามด้วยความมึนงง

มือหนาที่รวบข้อมือเล็กไว้ค่อยๆ คลายออกมาลูบไล้ที่เอวกิ่วที่เขานึกค่อนขอดอยู่ในใจว่าแค่มือข้างเดียวของเขาก็รวบมันได้หมดและถ้าออกแรงเยอะไปก็เกรงว่าเอวเธอจะหักเสียบัดนั้นแต่ความเนียนนุ่มของผิวเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาที่เธอสวมอยู่ทั้งลิ้นเล็กที่จูบตอบเขาอย่างหลงลืมตัวก็ทำให้เขาหลงลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปในทันที กระดุมเสื้อดูเหมือนจะเกะกะขวางหูขวางตาจนในที่สุดเขาก็กระชากมันรวดเดียวจนกระดุมขาดออกจากรังกระเด็นกระดอนไม่รู้ทิศ

“โอ.. พระเจ้า.. ยายตัวจิ๋วเธอสวยเหลือเกิน”

พยัคฆ์ครางพร่าเมื่อทรวงอกอวบอิ่มที่ประดับด้วยเม็ดทับทิมสีชมพูสดไหวสะท้านจากแรงหอบหายใจของเธอ ดวงตาหลับพริ้มริมฝีปากบวมเจ่อเผยอครางแผ่วๆ ด้วยความซ่านรัญจวนยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนของบุรุษเพศให้กระเจิดกระเจิงยิ่งต่ำลงไปกว่านั้นสติของเขาก็แทบขาดผึง..

ชายหนุ่มช้อนร่างบอบบางไปที่เตียงกว้างอย่างไม่อาจจะทนกับความเย้ายวนของเธอได้ ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะรู้สึกเร่าร้อนรุนแรงได้ขนาดนี้ รุนแรงจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้เพียงแค่ได้จูบเท่านั้น นี่เจ้าหล่อนมีอะไรดีกว่าหญิงสาวที่เขาเคยผ่านมานะ ทำไมเขาถึงได้รู้สึกต้องการเธอรุนแรงมากขนาดนี้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ผู้ชายที่ฉลาดหลักแหลมเหี้ยมเกรียมกับคู่แข่งมาตลอดไม่ว่าจะทางธุรกิจหรือเรื่องใดๆ ไม่เคยแพ้ให้คู่แข่ง และไม่เคยร้อนรนจนแทบขาดสติเมื่อต้องเผชิญกับอันตรายหรือแรงกดดันใดๆ แต่ตอนนี้เขากำลังจะควบคุมสติของตัวเองไม่ได้ลนลานอยากจะโจนจ้วงเข้าสู่ร่างอ่อนนุ่มที่กำลังลูบไล้และดูดดื่มยอดทรวงสีหวานอยู่ในขณะนี้

รสชาติปทุมถันอวบอัดเกินตัวบวกกับกลิ่นกายและผิวเนื้อเนียนละมุนยิ่งทำให้พยัคฆ์แทบกระชากเสื้อผ้าออกจากร่างแกร่งแล้วโจนจ้วงเข้าหาร่างเล็กนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่สิ่งที่เขาทำในก็คือฟอนเฟ้นอกอวบและดูดดื่มกลืนกินเต้าทรวงทั้งคู่อย่างเอร็ดอร่อยในขณะที่เจ้าของเรือนร่างงามครางพลิ้วกายบางส่ายสะท้านราวใบไม้ต้องลม

ในขณะที่พยัคฆ์กำลังลุ่มหลงกับเรือนกายขาวสะอาดเนียนนุ่มของจุมพิตา หญิงสาวเองก็ไม่ได้ต่างกันนัก เธอมึนงงสมองขาวโพลนหมุนติ้วๆ จนเหมือนว่าร่างกายถูกโยนไปบนฟ้าแล้วถูกเหวี่ยงไปมาด้วยมือยักษ์ใหญ่ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ทั้งความเสียวซ่านที่หมุนวนอยู่ในช่องท้อง ความร้อนซาบซ่านอย่างที่ไม่เคยพบเจอวิ่งพล่านมารวมกันอยู่ตรงกลางร่างจนรู้สึกเปียกชื้นนั้นช่างน่าประหลาดใจ...

หญิงสาวครางสะอื้นเมื่อริมฝีปากร้อนไต่แต้มลงมาตามชายโครงและทำท่าว่าจะต่ำลงไปกว่านั้น มือสากร้อนไม่ต่างกันเคล้นคลึงอยู่กับเรียวขาด้านในโฉบเฉี่ยวอยู่ใกล้กับเนินเนื้ออิสรีจนน่าหวาดเสียว จุมพิตาได้แต่ครางแผ่วไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านความเสียวกระสันที่โจมตี

ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นแทรกเสียงครางกระเส่าของหนุ่มสาวใบหน้าหล่อเหลาที่เคลื่อนตำมาถึงหน้าท้องเนียนชะงักงัน ดวงตาคมขุ่นมัวด้วยเพลิงเสน่หาหลับลงแล้วลืมขึ้นใหม่ พยัคฆ์กัดกรามกรอดแค้นเคืองคนที่บังอาจมาขัดจังหวะอันร้อนแรง..

“บัดซับเอ๊ย..” ชายหนุ่มเสยผมรวกๆ แล้วสะบัดศีรษะแรงๆ เหมือนกำลังเรียกสติที่เตลิดไปไกลของตนกลับคืนมา ในขณะที่จุมพิตาลนลานหยิบหมอนใบใหญ่มากอดไว้ใช้มันปิดป้องเรือนร่างเปลือยเปล่าของตนจากดวงตาคมเข้มขุ่นมัวของเขา

พยัคฆ์ปรายตามองเธอเล็กน้อยแล้วขยับปกเสื้อให้เรียบร้อยก่อนเดินไปที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงของคนที่อยู่ข้างนอกรายงานตัวก่อนที่เขาจะเปิดออกไปแต่เพียงแง้มๆ ไว้ให้เห็นเพียงแค่ตัวเขาเท่านั้น

“มีอะไรวิลล์” เสียงเจ้านายเข้มจัดจนผู้เป็นมือขวารีบก้มหน้าหลบสายตาร้อนแรงด้วยโทสะของเจ้านายหนุ่ม

“เขาไม่ยอมกินอาหารครับ บอกว่าขอพบลูกสาว”

“ไหนว่าเขาพูดไม่ได้ไง”

“เขาพูดได้เป็นประโยคสั้นๆ ครับ เขาพูดแต่ชื่อเธอไม่ยอมกินอะไรไม่ยอมพูดอะไรนอกจากเรียกชื่อลูกสาว”

วิลล์ หนุ่มลูกครึ่งอิตาลีเช่นเดียวกันกับเจ้านายหนุ่มรายงานเสียงเรียบพยายามไม่มองเลยไหล่เจ้านายไปเพราะรู้ดีว่าต้องทำอย่างไรเมื่อเจ้านายกำลัง ยุ่ง

“เข้าใจแล้วเดี๋ยวฉันจัดการเอง ไปได้แล้ว..”

พยัคฆ์ปิดประตูไม่เบานักแล้วหันกลับมามองคนที่อยู่บนเตียงซึ่งบัดนี้ใช้ผ้าห่มแพรผืนงามคลุมกายมิดชิด สีแดงเลือดหมูของผ้าแพรตัดกับผิวขาวกระจ่างดูผุดผาดแสงแดดยามสายที่ลอดผ่านกระจกบานใสเข้ามาในห้องทำให้ดูราวกับว่าผิวของเธอมันเรืองแสงได้กระนั้น เรือนผมยาวดกดำยุ่งเหยิงริมปากอิ่มแดงช้ำจากฤทธิ์จุมพิตร้อนแรงเมื่อครู่ทำให้เธองดงามราวภาพวาด จนเขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ขึ้นมาอีกครั้ง จนต้องสร้างกำแพงขึ้นมาป้องกันตัวเองจากเสน่ห์อันเย้ายวนของเจ้าหล่อนเสีย...

“รีบใส่เสื้อผ้าซะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอ”

“แต่ฉัน..”

“ใส่เท่าที่มีไปก่อน หรือจะแก้ผ้าก็ได้นะ จะว่าไปเธอก็รูปร่างน่ากินดี หน้าอกใหญ่ล้นมือ ตรงนั้นก็..”

“อ๊าย คนบ้า หน้าไม่อาย หยุดพูดนะ”

หญิงสาวแหวเสียงเขียวหน้าดำหน้าแดงทั้งยังยื่นมือออกมาหยิบหมอนอีกใบปาใส่เขาอย่างฉุนเฉียวเสียอีก นี่ก็เป็นอีกหนึ่งการกระทำที่เขาไม่เคยได้รับจากผู้หญิงที่เขาพาขึ้นเตียง และก็ไม่ปลื้มพวกหล่อนด้วยถ้าหากมาทำเช่นนี้กับเขาแต่กับจุมพิตาทำไมนะถึงรู้สึกดีเหลือเกิน...

“หึหึ.. ฉันให้เวลาเธอห้านาที หรือจะนับหนึ่งถึงสิบดี เอาล่ะฉันเลือกให้ดีกว่า หนึ่ง สอง สาม..”

เขาเริ่มนับและโดยไม่ต้องบอกว่าต้องทำอย่างไร หญิงสาวรีบลุกอย่างทุลักทุเลวิ่งไปยังตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ไม่กี่อึดใจเธอก็หันมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยแววตาขุ่นเขียว พยัคฆ์ยกยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากแล้วมองสำรวจร่างเล็กในเสื้อเชิ้ตตัวโตของเขา เธอใส่มันสองชั้นก็ดูเรียบร้อยดีแล้วใช้เนกไทของเขามัดที่เอวเพื่อไม่ให้เสื้อมันหลวมโคร่งเกินไปนับว่าเจ้าหล่อนมีศิลปะในการแต่งตัวอยู่ไม่น้อยสามารถใส่เสื้อผ้าของเขาได้น่ารักน่าปรารถนามาก ไม่วายที่พยัคฆ์จะแอบคิดนอกเรื่อง

“ทำเวลาดีมาก เอาล่ะตามฉันมา”