INICIAR SESIÓNCompartir
19
Fecha de publicación:
2026-05-14 10:33:21“นี่หวานซื้อมาฝาก เจ้านี้อร่อยมากเลยนะ”
หวานใจหลบตาเขา หน้าเป็นสีเรื่อ ภาพของธงรามยังลอยวนอยู่ในหัว ภาพก้นขาวๆ และอกแน่นๆ นั่น ตายๆๆ ทำไมคิดอะไรเลอะเทอะได้ขนาดนี้กันนะ ยัยหวาน! นี่ถ้าไม่รับผิดชอบต่อคำพูดของตัวเอง ว่าจะดูแลเขาแล้วล่ะก็ เธอคงจะจ้ำอ้าวกลับบ้านไปแล้วล่ะ เฮ้อ...ทำไมฉันจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะหวานใจ
แต่ก็...
โอเคดีนะ อิอิ
“อะไรหรือครับ”
ธงรามเองก็หลบตาเธอ หน้าของเขาเป็นสีเรื่อ หมดกัน...เขาไม่เคยทำตัวโก๊ะต่อหน้าใครแบบหมดสภาพขนาดนี้มาก่อนให้ตายเถอะ...แต่เธอกลับมาเห็นเขาในสภาพที่ เฮ้อ...ทำไมเขาจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะธงราม
“ขนมจ็อก”
เธอว่า ธงรามถึงกับขมวดคิ้วเลยทีเดียวกับชื่อนี้ หวานใจแกะใบตองที่ห่อขนมออก แล้ววางมันลงในจานเล็ก ก่อนจะยื่นส่งให้เขา
“อื้อ...ลองดูสิ อร่อยนะ ต้องมีงานบุญนะเค้าถึงจะทำกันน่ะ อย่างเจ้านี้ทำขายแค่วันอาทิตย์เองนะ ขายดีมากด้วยต้องรีบไปแต่เช้า บ่ายๆ ก็หมดล่ะ นี่ขนมใส่ไส้ หรือถ้าคุณไม่ชอบขนมไทยๆ ก็มีผลไม้ด้วย” แล้วหล่อนก็ก้มหน้าก้มตาล้วงผลไม้ในถุงพลาสติกขึ้นมา
“มีลูกพลับด้วยล่ะ คุณคงจะเบื่อส้มล่ะ ฉันปอกให้นะ”
“ครับ”
ธงรามรับคำ ตามองหวานใจ ที่กุลีกุจอทำนั่นทำนี่ให้เขา ด้วยนัยน์ตาอ่อนโยน เขาควรจะระแวงว่าเธอจะมาแกล้งอะไรอีกไหมนะ ธงรามถามตัวเอง ขณะที่หยิบขนมขึ้นมาอย่างลังเล มันเหมือนขนมเทียนแหะ? ในไส้นี่จะมีอะไรหรือเปล่า หวานใจเงยหน้าขึ้นมาเห็นอาการของเขาพอดี จึงกระแอม แล้วเอ่ยขึ้นลอยๆ
“ฉันไม่ได้เอาอะไรใส่ไปหรอกค่ะ ขนมจ็อกก็คือขนมเทียนนั่นแหละค่ะ มาเดี๋ยวจะกินให้ดูว่าปลอดภัย”
ว่าแล้วหวานใจก็หยิบจากมือเขาไปเคี้ยวตุ้ยๆ แล้วแกะห่อใหม่ให้เขาอีกหน พลางเอ่ยเสียงเบา
“ฉันสำนึกผิดแล้ว...ที่แกล้งคุณเลยเถิด ฉันต้องขอโทษด้วย”
เจ้าหล่อนก้มหน้า พึมพำคำหลังเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน ธงรามยิ้มกว้าง เขารับขนมจากเธอแล้วเอาไปกิน พลางเอ่ยชม
“อร่อยมากเลย อร่อยจริงๆ ด้วย ขอบคุณนะครับ”
“อื้อ...เอ่อ...ลืมถามไปเลยว่าคุณกินข้าวหรือยัง กินยาหรือยัง แล้ว...อาการดีขึ้นบ้างหรือเปล่าน่ะ ที่ผึ้งมิ้มต่อยเอา”
เธอช้อนสายตาขึ้นมองหน้าเขา ตาต่อตาสบกัน ธงรามเป็นคนหลบตาคมสวยนั่น หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่ามันจะออกมานอกอก เออหนอ...สายตาของสาวน้อยตรงหน้า ทำให้หัวใจเขาไหวสั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจริงๆ เขาเสก้มลงมองรอยแผลบนแขนตัวเอง รอยบวมลดลงมากแล้ว เขาชูให้เธอดู เพื่อหวานใจจะได้สบายใจ ดูแล้วเธอคงจะรู้สึกผิดจริงๆ นั่นแหละ ที่แกล้งเขาเข้าแบบนั้น
“ก็ไม่ค่อยบวมแล้วครับ มีไข้นิดหน่อย แต่ดีขึ้นแล้ว”
“ไหน...”
หวานใจลืมตัว ลุกขึ้นจากที่นั่งตัวเอง ไปนั่งใกล้เขา แล้วจับหมับที่แขนของธงราม ชายหนุ่มปล่อยให้เธอทำ มือนุ่มนั่นจับแขนเขา ทำให้ชายหนุ่มถึงกับสะดุ้ง ไม่ใช่เพราะเจ็บปวด แต่เพราะ...
ปฏิกิริยาทางร่างกายที่กำลังเกิดก่อ กับสัมผัสของแม่สาวน้อยข้างๆ นี่ต่างหาก เหมือนจะจับแขนเดียวไม่พอใจ หวานใจเอื้อมมือไปจับแขนเขาอีกข้าง พลิกไปมาอย่างสำรวจตรวจตรา เขาสวมเสื้อยืดแขนสั้น หวานใจก็ถึงกับถลกแขนเสื้อเขาขึ้นดู
“อืม...ขอดูตรงนี้หน่อย”
มือนิ่มนั่นจับประคองใบหน้าเขา คุณพระ...เขาจะใจเต้นแรงจนมันผิดจังหวะแล้ววายตายไปเลยไหมนี่
ธงรามหน้าแดงเรื่อแล้วตอนนี้เมื่อถูกทำแบบนั้น
เขากำลังจะเป็นบ้า...ถ้าเธอใกล้กว่านี้อีกนิด
เขากำลังจะลืมตัว...
“มันยังบวมนิดหน่อย แต่ยุบลงมากเลย ตัวคุณก็ไม่ได้ร้อนมาก ค่อยโล่งใจไปหน่อย”
เธอปล่อยมือจากเขา ช่วยชีวิตธงรามไว้ได้ทัน เหมือนจะคิดได้ว่าตนเองมานั่งเบียดกับชายหนุ่มใกล้ขนาดไหน จึงรีบถอยกลับไปนั่งที่ของตัวเอง หน้าหวานแดงเรื่อเล็กน้อย เมื่อคิดว่าตัวเองสัมผัสเขาใกล้ชิดขนาดไหน...เธอไม่ได้จะคิดแต๊ะอั๋งอะไรเขาหรอกนะ เขาไม่ได้หล่อเร้าใจเธอเลยแม้แต่นิ้ดเดียว เธอไม่ได้หวั่นไหวอะไรกับแผงอกล่ำๆ ของธงราม และหน้าตาหล่อมีเสน่ห์ล้ำเหลือนี้ เธอเคยคิดไม่ชอบเขาด้วยซ้ำไป...
แต่ทำไมถึงรู้สึก...ดีประหลาดๆ แหะ
อึ๋ย...
ยัยหวานบ้า...หล่อนกำลังเป็นอะไรไปยะ!
“กินข้าวไหม วันนี้มีแกงจืดเต้าหู้ไข่ กับไข่เจียวกุ้งสับ หรือถ้าอยากกินอาหารอย่างอื่นก็บอกนะ คือแบบนึกไม่ออกว่าคนไม่สบายควรจะกินอะไร ก็เลยให้แม่ครัวทำสองอย่างนี้ให้ หรืออยากกินอย่างอื่น ฉันจะได้ไปบอกแม่ครัวให้”
“อะไรก็ได้ครับ”
เขาตอบยิ้มๆ ตาลอบมองเสี้ยวหน้าหวานนั่น หวานใจเลื่อนสำรับให้เขา รินน้ำให้ มองเขากินอาหารจนหมด ก่อนจะถามหายาที่หมอให้มา ธงรามเลยเอายาในห้องมากินให้เธอดู หวานใจดูจะพอใจแล้วกับอาการของเขา แต่เธอก็ยังไม่ไปไหน เธอบอกให้เขาไปนอนพักเสียจะได้หายไข้ ธงรามทำท่าจะปฏิเสธ แต่เห็นว่าเธอยืนยันเสียงเข้มว่าเขาควรจะกินยาแล้วนอนพักเสีย เขาก็จึงยอมทำตามใจเธอ ด้วยการขึ้นไปนอนบนเตียง แล้วทำทีเหมือนหลับ...
“ฉันอยู่ข้างนอกนี้นะ” เธอบอกเขาก่อนที่เขาจะขึ้นเตียง
“มีอะไรก็เรียกใช้ได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”
“คุณหวาน...ทำไมวันนี้ถึงมาทำดีกับผมล่ะ” อดถามไม่ได้ หวานใจกระแอม แล้วบอกเขาตามตรง
“ฉัน...มาไถ่โทษที่ตัวเองทำ...ทำให้คุณต้องป่วย ต้องเจ็บตัว”
“แล้วทำไมคุณถึงแกล้งผม”
ธงรามถามตามตรง นัยน์ตาคมมองจ้องใบหน้าคมหวาน หวานใจหน้าเป็นสีเรื่อเล็กน้อย บอกออกไปเขาจะหาว่าเธอไร้สาระไหมนะ จะหาว่าเธอเป็นเด็กไหมนะ ก็...ช่างมันเถอะ ตอนนี้เธอไม่ควรจะมีฟอร์มอะไรอีกต่อไปล่ะ ก็ยอมรับมันตรงๆ นี่แหละ
“ฉัน...ก่อนที่ฉันจะบอก คุณต้องตอบคำถามฉันมาก่อน ตอบมาตรงๆ แบบแมนๆ คุยกัน”
“ได้สิ...” ธงรามกลั้นยิ้ม กับคำว่าแมนๆ คุยกันของเจ้าหล่อน
“ผมจะตอบตรงๆ แมนๆ”
“คุณชอบแม่ฉันหรือเปล่า เคยคิดวอกแวกกับแม่ฉันบ้างไหม?”
“หืม?” คิ้วของเขาขมวดเลยล่ะ ก่อนที่ธงรามจะรีบสั่นหน้า
“ผม...คือ...มันเป็นไปไม่ได้หรอกครับที่ผมจะชอบคุณตวงแบบนั้น”
“แล้ว...”
ไหนๆ ก็ไหนๆ ถามให้พ่อเพลิงไปล่ะ ถามให้นาวีอีกสักคำถาม จะได้โล่งใจไปเลยทั้งสองเรื่อง
“ยัยสร้อยล่ะ คุณชอบหรือเปล่า?”
“เธอก็น่าเอ็นดูดี แต่...ผมก็คงไม่ได้ชอบเธอแบบชู้สาว”
นัยน์ตาคมกริบของเขามองจับจ้องคนพูด ที่ตอนนี้ถอนใจอย่างโล่งอก เขากำลังรอให้เธอตั้งอีกหนึ่งคำถาม เกี่ยวกับคนที่ชอบ...
ตาเขามองวงหน้างดงามแทบไม่วางตา เจ้าหล่อนย่นจมูกน้อยๆ แล้วเอื้อนเอ่ย...
ถามสิว่า...ผมชอบ...ไหม?
“นี่แหละเป็นคำตอบว่าทำไมฉันแกล้งคุณ ไม่อยากให้คุณอยู่ที่นี่ ฉันหวงแม่ หวงยัยสร้อย แหะๆ บ้าบอเนาะ ไร้สาระจริงๆ แต่แบบ...” หวานใจยักไหล่
“ฉันก็ทำมันลงไปแล้ว มันแก้ไขไม่ได้ แต่ก็แก้ตัวได้...คุณให้อภัยกับความไร้สาระของฉันหรือเปล่า? คุณราม”
“อืม...”
ธงรามยิ้มน้อยๆ มองดูคนตรงหน้าด้วยนัยน์ตาพราวระยับ สาวน้อยคนนี้ ดูจะเป็นคนห้าวๆ นิสัยยังเหมือนเด็กอยู่บ้าง แต่บางอย่างในความคิดของเธอ ทำให้เขารู้สึกชอบ คือเธอกล้ายอมรับผิด กล้าที่จะขอโทษ ความกล้าข้อนี้ของหวานใจ บางทีคนโตกว่าเธอยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ
เขายิ่งชอบเธอมากขึ้นไปอีก
ชอบ...
“ผมจะให้อภัย และไม่ถือสาเรื่องทั้งหมด แต่ขอให้คุณเรียกผมว่าพี่รามได้ไหม?”
“เอ๋?” ฟังแล้วก็แปลกๆ แถมไม่เกี่ยวกับเรื่องหมดนี่ แต่หวานใจก็พยักหน้าแล้วรับคำเขา
“ก็ได้...ฉันจะเรียกคุณว่าพี่ราม”
เขายิ้มกว้างให้เธอ แล้วปิดประตูห้องเสีย หวานใจขมวดคิ้วน้อยๆ มองตามไปอย่างไม่เข้าใจ แต่เอาเถอะ เขายกโทษให้เธอแล้ว เขาไม่ได้เป็นอะไรมากก็ค่อยยังชั่ว
เธอนั่งบนเก้าอี้โยกหน้าบ้านพักของเขา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น เธอจะต้องอยู่โยงดูแลเขาจนกว่าเขาจะหายดี นั่นคือสิ่งที่เธอรับปากกับมารดาและควรทำ หวานใจก็จะไม่เบี้ยวโทษของตนเองแน่นอน
Último capítulo
หวานใจ 71
กลิ่นหอมที่กรุ่นเข้าจมูก ปลุกให้ธงรามตื่นจากนิทราอันแสนสุข เขารู้สึกว่ากำลังกอดอะไรบางอย่างไว้ ที่ไม่ใช่หมอนข้างแน่ๆ จึงก้มลงมอง ก่อนจะยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่าเจ้าของกลิ่นหอมคือหวานใจ ภรรยาของเขาที่นอนซุกอยู่ในอ้อมแขนเขานั่นเองอา...เขาหลับไปสินะหลับสนิทเลยด้วยสิเฮ้อ...ความตั้งใจที่จะให้คืนวิวาห์หวานฉ่ำ พังไปเสียแล้ว แต่ไม่เป็นไร เขาจะแก้ตัว...“อื้อ...อืม...”ริมฝีปากรุ่มร้อน แตะแต้มไปทั่วใบหน้าเนียน มือของเขาปลดนั่น ดึงนี่เพียงครู่เดียวคนในอ้อมแขนก็เปลือยเปล่า หวานใจลืมตาขึ้นมา เธอตกใจในตอนแรก แต่เมื่อรับรู้ว่าคนที่กำลังสัมผัส กอดจูบเธอคือสามี เธอก็โอนอ่อน แล้วเผยอปากรับจูบจากเขา“พี่ขอโทษที่พี่หลับไป” ธงรามเอ่ย“อา...พี่ราม” เสียงหวานนั้นครางออกมา เมื่อมือร้อนของเขากำลังเคล้นเคล้าความอวบนุ่ม“แต่พี่จะแก้ตัว...หวานจ๋า...น่ารักเหลือเกิน”เขาก้มลงจูบ ดูดดื่มกับบัวแฝด มือน้อยจิกบ่าเขาแน่น เธอหลับตาพริ้ม ร่างกายร้อนวูบวาบไปหมด ผีเสื้อนับพันกำลังกรีดปีก อยู่ที่ท้องน้อยของเธอ...เขาจูบฟัดบัวแฝดจนหนำใจ อิ่มเอม ก็จูบไล้ไล่ต่ำลง หวานใจอุทานอย่างตกใจ เมื่อถูกแยกเรียวขาออก เธอหลั
หวานใจ 70
เสียงปรบมือเกรียวกราวจากคนที่มาแอบมุงอยู่ห่างๆ ดังขึ้น โดยการนำของสร้อยสาย ทำเอาสองหนุ่มสาวผละออกจากกันแทบไม่ทัน พ่อกับแม่ของพัดชา ถึงกับโผเข้ากอดนาวินกันเลยล่ะ คุณจามรอาการหนักกว่าภรรยา ถึงกับร้องห่มร้องไห้ แล้วจะจับนาวินเข้าหอกับพัดชาเสียตั้งแต่คืนนี้ ไม่ต้องแต่งกันล่ะ ยกข้ามตอนไปเลย เพราะกลัวลูกสาวจะเปลี่ยนใจ รักอลวนของนาวินและสาวทอม ก็จบลงด้วยคำว่ารัก...ที่พาให้คนทั้งสองข้ามผ่านได้ทุกสิ่ง...บทส่งท้าย...เวลานี้เป็นเวลาที่เพลิงยังไม่อยากให้มาถึงเลย...พ่อเสือเฒ่าแอบถอนใจ มองภาพบนเวทีแล้วต้องกลั้นน้ำตาไว้จนสุดความสามารถ มันทั้งอาลัย ทั้งตื้นตัน และทั้งยินดี ที่ลูกสาวจะได้เติบโตไปอีกก้าว ที่ลูกสาวเขาจะได้ไปอยู่ในมือของผู้ชาย....ที่เขาพอจะวางใจได้ให้ดูแลน่ะ...ยอมรับล่ะว่าธงรามเป็นคนดีจริงๆ และเขาก็คงจะสบายใจถ้าปล่อยหวานใจไว้ในอ้อมอกแกร่งนั่น แต่ด้วยมาดของพ่อเสือ ก็ต้องตีหน้าดุ ชักสีหน้าใส่ลูกเขย...จะให้มาทำดีรวดเร็ว ก็คงไม่ใช่เขาสิก็หมอนี่พรากแก้วตาดวงใจเขาไปกอดไปเป็นของตัวเองนี่...เฮ้อ...ว่าไปงั้นแหละว่าพราก ก็มาขอดีๆ นั่นแหละ เข้าตามตรอก ออกตามประตู ทำตามเงื่อนไขทุกอย่
หวานใจ 69
“เดี๋ยวสิ เดี๋ยว จะพาไปไหนน่ะ เฮ้!”พัดชาออกแรงขืนตัวไว้ เธอถูกเพื่อนสนิท...เอาน่ะ...เธอเรียกผู้ชายคนนี้เป็นกรณีพิเศษว่าเพื่อนสนิท ลากออกมาจากงานเลี้ยงของครอบครัว ท่ามกลางสายตางุนงง ตกใจ ของคนสำคัญของเธอที่จู่ๆ ลูกสาวสุดห้าว ที่พวกท่านถอดใจไปแล้วล่ะว่าคงจะไม่มีวันที่จะได้ลูกสาวจริงๆ เพราะพัดชาทำให้พวกท่านยอมรับในตัวเธอ ที่เป็นแบบนี้ได้แล้ว แต่กับมาถูกผู้ชายที่ทั้งล่ำ ทั้งบึก ลากออกมาแบบนั้น ‘ผมชอบลูกสาวพ่อกับแม่คร้าบบบบ ขอพาไปเคลียร์นะคร้าบบบ’นั่นคือประโยคแรก ที่พ่อยอดชายนาวินประกาศ ก่อนจะพาพัดชาออกมา!“คุยกันตรงนี้ละกัน”นาวินว่าเสียงห้วนๆ ทำไมจะต้องเล่นบทหนุ่มซาดิสม์ กระชากลากถูขนาดนี้ก็ไม่รู้ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันวุ้ย“จะคุยอะไร”พัดชาช้อนตามอง ‘เพื่อน’ แน่ล่ะ เธอสนิทกับนาวินมากตั้งแต่วันนั้น ยอมรับว่าสนิทมากจนเกินขั้นของคำว่าเพื่อนก็ได้ แก้มของเธอแดงขึ้นนิดๆ เมื่อมองสบตานาวิน แต่ก็แสร้งทำหน้าขึงขัง ไอ้ความลับของเขานั้น...เธอรู้มาพักใหญ่แล้ว แต่ดูสิว่า เขาจะหลอกเธอไปได้ถึงเมื่อไหร่กัน?“เรื่องที่เรา เอ่อ...อะแฮ่ม” แล้วเขาก็กระชากเธอเข้ามากอดไว้ รัดจนแน่น จนพัดชาแทบ
หวานใจ 68
“ใครเอาเหล้ามอมพี่รามกันคะนี่?”หวานใจถาม เมื่อพาเขามายังชั้นสอง ที่เป็นห้องส่วนตัวของเธอ ถ้าเธอแอบนึกดีใจที่ไฟไหม้ลามมาถึงสวนจนพ่อเพลิงต้องเร่งบินด่วนนี่ จะบาปไหมหนอนั่น มันเป็นโอกาสที่ทำให้เธอได้...อยู่กับธงรามแบบสองต่อสองแบบนี้“หึ หึ”ธงรามเพียงแค่หัวเราะ เขานอนหงายลงบนโซฟาตัวนุ่มที่อยู่ปลายเตียงใหญ่ของหวานใจ แล้วเอามือก่ายหน้าผาก พลางทำท่าจะหลับ หากหวานใจฉุดให้เขาลุกขึ้นยืน “ไปนอนบนเตียงค่ะ จะได้สบายหน่อย”“ครับ” เขาค่อยๆ โซเซลุกอย่างว่าง่าย แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง หวานใจทรุดลงนั่งข้างเขา เธอใจเต้นตึกๆ ก่อนจะทำใจกล้า นอนข้างเขา ธงรามยังคงปิดตาแน่น หายใจสม่ำเสมอ มีกลิ่นเหล้าอ่อนๆ เจือจางมากับลมหายใจของเขา มือนิ่มไล้แก้มเขาเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงหวานสั่นเล็กน้อย “พี่ราม พี่รามขา” มีเพียงเสียงหายใจที่ตอบเธอมา หวานใจตบแก้มเขาเบาๆ “พี่ราม หลับจริงๆ หรือเปล่านะ?”“...”“เดี๋ยวก็ลักหลับเสียหรอก”ยัยตัวยุ่งว่า พลางเขยิบเข้าใกล้เธอ เธอประคองใบหน้าเขาไว้ในมือ มองเขา...อย่างพินิจ ทุกสิ่งที่ประกอบเป็นเขา ในตอนนี้เป็นทุกสิ่งที่เธอจะดูแลและรัก...ไปจนกว่าเธอจะสิ้นลมเธอรักเขาเหลือเกิน..
หวานใจ 67
“ยินดีด้วยนะจ๊ะ ลูกสาวของแม่ เรียกได้เต็มปากล่ะ”คุณสีดาเอ่ย ขณะที่มอบซองและกล่องของขวัญแสดงความยินดีให้กับหวานใจ ที่ยิ้มรับอายๆ และพนมมือไหว้ท่าน “ขอบคุณมากค่ะ คุณแม่”“แต่งแล้วก็รีบมีหลานให้แม่เลยล่ะ เอามาให้แม่เลี้ยงนะ” คุณสีดาว่า ธงรามที่นั่งอยู่ตรงนั้น รีบเอ่ยขัดขึ้นทันที“ยังหรอกครับแม่ ผมขอเวลาอยู่กันสักพักก่อนเถอะครับ เรื่องหลาน แม่ก็เลี้ยงเจ้าแฝดของนายลักษณ์แล้วนี่ครับ”“แหม...มาให้ย่าชื่นใจแป๊บๆ ก็กลับไปฝั่งโน้น แม่ได้เลี้ยงที่ไหน แม่แก้มหอมเค้าเลี้ยงของเค้าเอง ตาลักษณ์ก็กลัวแม่ตามใจหลาน ทำลูกเสียคน ก็พวกแกน่ะแม่ก็เลี้ยงมาเอง เสียคนที่ไหนกัน” ท่านบ่นอุบอิบ ค้อนเลยไปถึงบุตรชายคนเล็กด้วย ที่ตอนนี้กำลังสาละวนกับการจับลูกสาวฝาแฝด ที่อยู่ในวัยกำลังซน วิ่งเล่นกรี๊ดๆ อยู่กับแพนเค้กคนหนึ่ง ส่วนอีกคนกำลังวิ่งซนไปรอบๆ งานปาร์ตี้ “เดี๋ยวเค้ามี เค้าเลี้ยงกันไม่ไหว เราก็ได้มาเลี้ยงเองล่ะ” เสียงสามีเอ่ยแทรกขึ้นนิ่มๆ ตามแบบของท่าน “ตารามมีโปรเจ็กต์ที่จะทำกับหนูหวานอยู่นี่ เรื่องเดินทางรอบโลกรักษ์โลกอะไรนั่น เกิดท้องกลางทางโปรเจ็กต์ไม่เสร็จ เราก็ได้เลี้ยงกันล่ะ”“คุณราช”“หึๆ ตา
หวานใจ 66
“ยินดีด้วยนะหวาน จบแล้วจะแต่งงานเลยอะอิจฉาจัง”“อยากลาออกกลางครันไปแต่งก่อนแล้วกลับมาเรียนด้วยซ้ำ กลัวพลาดกับเจ้าบ่าว”หวานใจหัวเราะคิก แล้วเอ่ยแหย่คนที่มาทักเธอ เพื่อนสาวของเธอเลยหัวเราะชอบใจ พลางเหลือบมอง ‘ว่าที่เจ้าบ่าว’ ของหวานใจ ที่มีกำหนดการแต่งงานกันในอาทิตย์หน้า เรียกว่าหลังรับปริญญาเกียรตินิยมอันดับสองที่น่ายินดีของเธอแล้ว ก็มีข่าวดีต่อไปเลย“อะแฮ่ม”คนยืนข้างๆ กระแอม หน้าของเขาแดงนิดๆ หวานใจย่นจมูกให้เขาอย่างล้อๆ มองทรงผมใหม่ของธงรามที่ตัดสั้นเรียบร้อย แล้วอดบ่นเบาๆ ไม่ได้“นี่ไปตัดผมมาจริงๆ น่ะเหรอคะ พี่ราม ทำตามใจพ่อทำไมก็ไม่รู้ พี่รามเอาใจพ่อจ๋าจนเหลิงไปหมดล่ะ”ธงรามหัวเราะเบาๆ แล้วเสยผมของตัวเองที่ตัดสั้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาไว้ผมสั้นขนาดนี้ แค่เพลิงเปรย ตอนที่เขาเข้าไปให้ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายดูความเรียบร้อยของการ์ดแต่งงาน ว่าไม่ชอบทรงผมของธงราม ขัดหูขัดตา เล่นเอาพากันตะลึงไปหมด แล้วก็มองหน้าธงรามด้วยสายตากวนๆ ถามว่าถ้าจะให้ตัดจะตัดไหม ธงรามแค่ยิ้มและรับคำสั้นๆ ว่าครับ...แล้วเขาก็ไปตัดมาจริงๆ คุณสีดาถึงกับค้อนบุตรชาย แล้วเอ่ยแขวะว่าทีแม่บอกให้ตัดไม่เคยทำ ทีพ
También te puede gustar
รวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat50.8K vistasHot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์341.4K vistasบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก449.5K vistasรอยร้าวรัก
Sitha61.1K vistasตามรักเติมเต็ม
จินต์พิชา129 vistasBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด6 vistasมารรักซาตานเถื่อน
Sainam.สายน้ำ47 vistasเพลิง(รัก)ไฟเก่า
นิภาภัทร133 vistas
