18

​“ทำอะไรกันถึงขนาดนั้นหะ!

​“...”

​“อายุเท่าไหร่กันแล้วยัยหวาน หืม? เด็กสี่ห้าขวบอะไรแบบนั้นน่ะเหรอ เราน่ะ ถึงได้คิดทำอะไรกันแบบนี้ หา!”

​“คือป้าตวงครับ เรื่องนี้ผมก็มี...”

​“หยุด!”

ตวงรักยกมือห้ามนาวิน ที่กำลังจะอ้าปากแก้ตัวแทนหวานใจ ที่กำลังนั่งหน้าหงอ ก้มหน้าก้มตาหลบตามารดา ไม่เถียงสักคำ

​“ไม่ต้องมาแก้ต่างแทนกัน ยัยหวานโตกว่าเพื่อน ความคิดใครก็ช่าง คนที่โดนลงโทษหนนี้ก็ต้องเป็นเรานี่แหละ”

​“แม่จ๋าจะลงโทษหวานยังไงก็ได้ หวานไม่ว่า” เธอตอบเสียงอ้อมแอ้ม แล้วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองมารดา ที่กำลังจ้องเธอเขม็ง

​“ก็ดี แม่คิดไว้แล้วว่าจะให้หวานไถ่โทษแบบไหน”

​“หวานขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม?”

ยัยตัวแสบทำเสียงออด เธอสำนึกผิดแล้วจริงๆ เรื่องที่แกล้งธงราม ว่าตัวเองคะนองจนเกินไป ถึงอายุอานามจะขึ้นเลขสองแล้ว แต่หวานใจก็ยังมีบางส่วนที่เป็นกึ่งเด็กกึ่งผู้ใหญ่ ทำให้คึกคะนองจนเลยเถิด ทำก่อนแล้วค่อยมาคิด ว่าสิ่งที่ทำมันผิดไม่ควร

​“ขออะไร?”

​“หวานขอไปเยี่ยมคุณรามเค้าได้หรือเปล่า”

​“จะไปเยี่ยมหรือจะไปแกล้ง”

ตวงรักว่า มองแม่ลูกสาวตัวร้าย ที่ถึงกับทำเสียงโอด เมื่อเธอพูดแบบนั้น

​“แม่จ๋า หวานสำนึกแล้วจริงๆ นี่หวานมาคิดว่า ถ้าเกิดคุณรามเค้าแพ้พิษผึ้ง ถึงตายขึ้นมา หวานจะต้องเป็นคนร้ายฆ่าคนตายเชียวนะ โอย...หวานก็ไม่ได้เกลียดเขาอะไรขนาดนั้น หวานแค่ระแวงเฉยๆ ว่าแม่จะชอบเขา เฮ้อ...หวานนี่มันไร้สาระจริงๆ”

​“อืม ไร้สาระพอๆ กับพ่อแกชัดๆ”

มารดาพยักหน้าเห็นด้วย ฟังแล้วหวานใจถึงกับคอย่น เหมือนทั้งเธอและเพลิง ถูกมารดาด่าไปพร้อมๆ กัน

​“แหม...”

​“ตกลงว่าจะไปเยี่ยมคุณเค้าใช่ไหม? หวานควรจะไปดูแลเค้าด้วย ที่ทำเค้าไม่สบาย นี่ปายโทรมาบอก ว่าคุณรามนอนซมแต่ในห้อง”

​“หวานจะรับผิดชอบดูแลแขกของแม่เอง”

หวานใจว่า นาวินกับสร้อยสายที่ยืนด้วยกันลอบมองตากัน นึกแปลกใจที่หวานใจลงให้เรื่องนี้ง่ายดายนัก ทั้งที่ปรกติแล้วหวานใจขาใหญ่ออกจะดื้อ แถมยังถ้าไม่ชอบหน้าแล้ว ไม่เฉียดไม่ใกล้ แล้วไหงกลับรับดูแลธงรามไปเสียเล่า

​“ดี...ทำอะไรไว้ก็ควรจะไปรับผิดชอบ”

​“จ้ะ”

​หวานใจขาใหญ่ของนาวิน เดินคอตกไปขี่มอเตอร์ไซค์ ขับออกไปยังรีสอร์ต ทิ้งให้ตวงรักมองตามหลังพร้อมกับสั่นหน้า ตาของท่านตวัดมามองยังชายหนุ่มคนเดียวที่ยืนกล้ามโตอยู่ข้างๆ สร้อยสาย ที่ถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกผู้เป็นป้ามองเอาแบบนั้น

​“ผม...ผมก็รู้เห็นกันกับพี่หวานด้วย ไม่ได้ห้ามพี่หวาน”

นาวินพึมพำรับ ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องรับก็ได้ แต่ความเป็นลูกผู้ชายที่ถูกปลูกฝังว่าทำผิดก็ต้องรับผิด ทำให้เขายืดอกรับด้วย

​“อืม...รับผิดก็ดี ป้าจะลงโทษเรายังไงดี”

​“ผมจะไปช่วยงานที่สวนส้มครับ” นาวินว่า

“เป็นการไถ่โทษ หรือจะให้ไปช่วยงานรีสอร์ตก็ได้ครับป้าตวง”

​“วันหลังก็อย่าไปทำอะไรแบบนั้นอีกก็แล้วกัน นี่ป้าก็กะว่าจะขอโทษคุณรามเค้า ด้วยการลดค่าที่พักให้ แล้วก็ต้องช่วยค่าหมอค่ายา เป็นการรับผิดชอบให้เขาด้วย”

​“ป้าตวงหักเงินผมไปด้วยก็ได้ครับ”

หลานชายพูดอ้อมแอ้ม ตวงรักลอบยิ้ม นึกปลื้มใจแทนเพื่อนรักที่มีลูกชายยอมรับผิดและมีความรับผิดชอบ หนนี้พวกเด็กๆ ทำเกินไปจริงๆ ก็ต้องลงโทษกันให้เข็ดหลาบ เฮ้อ...

​“ป้าควรต้องทำแบบนั้นใช่ไหม?”

เธอถาม แสร้งทำหน้านิ่ง นาวินพยักหน้า หน้าตาดูหงอยๆ สร้อยสายที่เงียบอยู่นาน เอ่ยอ้อมแอ้มขึ้นมาอีกคน

​“หักเงินของสร้อยด้วยนะคะ สร้อยก็...อยู่ในเหตุการณ์ด้วย”

​“หืม?”

คำพูดของสร้อยสายทำให้ทั้งนาวินและตวงรักมองเจ้าหล่อนเป็นตาเดียว สาวตัวเล็กยิ้มแหยส่งให้กับคนทั้งสอง จะอย่างไรหล่อนก็เป็นเพื่อนของพวกเขา ไปด้วยกัน ห้ามไม่ทันจนเดือดร้อน สร้อยสายก็ขอรับผิดไปด้วยคนหนึ่ง โทษที่เตือนเพื่อนไม่ได้

​“สร้อยก็ต้องรับผิดชอบร่วมกับเพื่อนๆ ด้วยน่ะค่ะป้าตวง สร้อยน่าจะเอะใจ ว่าทำไมถึงพาคุณรามเค้าไปที่นั่น น่าจะสังเกตบ้างอะไรบ้าง เรื่องจะได้ไม่เป็นขนาดนี้”

​“ตกลง ค่ายาคุณรามเค้าเท่าไหร่ แล้วส่วนลดที่ป้าจะลดให้เค้าอีก ป้าจะมาเก็บกับเราสองคนก็แล้วกัน อ้อ...ยัยหวานด้วย ก็ต้องจ่ายให้เท่าๆ กัน โอเคตามนี้นะ”

​“ครับ/ค่ะ”

​“งั้นก็แยกย้ายกันไปทำในสิ่งที่ควรจะทำกันได้ล่ะ”

ตวงรักว่า แล้วลุกขึ้นยืน นึกดีใจที่เธอมีเด็กๆ ที่จิตใจดีงามเป็นลูกหลาน ถึงจะทำผิดเพราะความคะนอง แต่ก็มีความสำนึก ความยอมรับและรู้สึกผิด นี่คือพื้นฐานขั้นต้นที่มนุษย์ควรมี คนเราถ้ายอมรับผิด และสำนึกผิด ก็จะไม่ทำความผิดซ้ำ และจะไม่โทษคนอื่น

​สองหนุ่มสาวเดินเคียงกันเข้าไปในไร่ส้ม ตวงรักมองตามหลังพวกเขา เธอยิ้มนิดๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน เธอคงจะต้องหาเมนูอาหารเย็นนี้เป็นของโปรดของพวกหลานๆ และลูกสาว เพื่อเอาใจสักนิด

....................................................................................................................................................................

​หวานใจยืนลังเลอยู่หน้าห้องพักของธงราม ปายบอกว่าเขายังไม่ออกมารับประทานอาหารกลางวัน ตอนเช้าปายเป็นคนเอาอาหารเช้าไปให้แล้วเคาะเรียกเขา สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก ปายเองอยากจะปลีกตัวมาดูอาการเขา แต่ก็ไม่ว่างเลยเพราะมีแขกมาเข้าพักหลายคนวันนี้ ปายดีใจที่หวานใจมาบอกอาสาว่าจะดูแลธงราม แม้จะไม่ค่อยจะเชื่อใจสักเท่าไหร่นัก แต่เอาน่ะ...คุณตวงเองก็โทรมากำกับว่าให้ช่วยดูยัยตัวแสบหน่อยว่า มาดูแลธงรามจริงๆ หรือมาเพื่อจะป่วนชายหนุ่มกันแน่

​ดูท่าจะมาดูแลจริงนั่นแหละ ปายลงความเห็นในใจ เธอไม่เคยเห็นหวานใจมีสีหน้าแบบนี้มาก่อนเลย แถมคุณหวานยังหอบหิ้วของมาพะรุงพะรังเสียด้วย มาถึงก็มาถามหากุญแจห้องสำรอง เผื่อฉุกเฉิน ปายจึงให้ไป และรีบโทรรายงานตวงรักตามเจ้านายสั่ง

​เธอเคาะประตูห้อง แต่ก็ไม่มีเสียตอบรับใดๆ หวานใจใจหายวาบ เพราะเธอเกรงว่าเขาจะเป็นอะไรไป บางคนแพ้พิษผึ้งจนถึงตายก็มี พวกเธอพาเขาไปโรงพยาบาลแล้วเรียบร้อย แพทย์ให้กลับมาดูอาการต่อที่บ้าน เพราะมีแค่อาการปวดบวม และเหล็กไนก็เอาออกหมดแล้ว บอกแค่ว่าเขาอาจจะเป็นไข้ได้ หรือว่า...หมอเอาเหล็กไนออกไม่หมด หรือว่า...ธงรามอาการแย่ลง

​ยิ่งทางนั้นไม่โต้ตอบ เงียบ ทางคนข้างนอกก็ยิ่งสติเตลิดเปิดเปิง หวานใจไขกุญแจมือไม้สั่น เธอเปิดประตูออก แล้วเดินก้าวยาวๆ ไปที่เตียง แต่ไม่ยักกะมีเจ้าของห้อง...

​เสียงผิวปากดังขึ้น ทำให้เธอหันขวับไปทางต้นเสียง เจ้าของเสียงนั้นเปิดประตูห้องน้ำออกมา เขาสวมเพียงกางเกงเลตัวเดียว ที่ใช้มือขยุ้มถือไว้เพราะยังไม่ได้ผูกมัน มิน่าเขาถึงไม่ได้ยินเธอ หูของเขาเสียบหูฟังไว้ เปิดเพลงดังมากจนเธอยืนอยู่ห่างเขาก็ยังได้ยินเสียงเพลงตึงๆ ออกมากันเลยทีเดียว

​“อุ๊”

เขาอุทานเมื่อเห็นหน้าหวานใจ หวานใจเองก็เบิกตาโตเมื่อเห็นสภาพของเจ้าของห้อง แก้มสาวแดงเรื่อ เผลอมองที่อกเขาอย่างไม่เจตนา อื้อหือ...หน้าอกหน้าใจกว้างใหญ่น่าซบ ซิกแพค...โอ้โห...เขาเป็นนักเขียนไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้หุ่นดีขนาดนี้

​“เอ่อ...ฉันเคาะห้องตั้งนานแล้วคุณไม่เปิด ก็คิดว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ก็เลยเปิดประตูเข้ามา ขอโทษนะ”

ว่าแล้วก็หันหลังให้เขาเสีย โอย...หุ่นดีจริงๆ ใจสาวเต้นตึกตัก ธงรามเหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าตนเอง กำลังอยู่ในสภาพไหน เขาก็รีบเดินตั้งใจจะไปเอาเสื้อมาสวมให้เรียบร้อย แต่แล้วเจ้ากรรมเนื่องจากเขาสวมกางเกงเลขายาว แถมยังไม่ได้ผูกเอวให้เรียบร้อย พอรีบกางเกงดันไปพันขาเขาเข้า ความเร่งรีบทำให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน!

​โครม!

​เสียงดังสนั่นทำให้หวานใจรีบหันไปดู แล้วก็ต้องร้องกรี๊ด เมื่อเห็นสภาพของธงรามที่นอนล้มคว่ำหน้าหมดสภาพ...แถมยังอวดอวัยวะบางส่วนอย่างไม่ได้ตั้งใจ

​หวานใจตาเบิกกว้าง มองจ้องเป๋งไปยังบั้นท้ายของธงราม ผู้ชายคนนี้ก้นขาวมาก!

​โอ๊ยยย ยัยหวาน หล่อนควรจะหลับตา ไม่ใช่ไปจ้องก้นแน่นๆ ของเขาแบบนั้นรึเปล่านะ

​“เฮ้ย!”

คนที่ล้มคว่ำหน้า อุทานอย่างตกใจ แล้วลนลานดึงกางเกงขึ้น เขาเห็นหวานใจยังคงมองจ้องเขาค้าง ตาโตแป๋ว อ้าปากหวอ

​เฮ้อ...หมดกันสินะไอ้ราม...

​