20

เวลาล่วงเลยไปจนถึงบ่ายกว่า คนที่ไม่ได้ตั้งใจนอนแต่เผลอหลับเพราะฤทธิ์ยาไปตื่นหนึ่ง ก็ตื่นนอนขึ้นมาอย่างงัวเงียเล็กน้อย เสียงตึ๊งๆของข้อความดังขึ้น ทำให้เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มาดู คนเดียวที่เขาให้หมายเลขไว้เพื่อติดต่อคือทิวสน และอีกคนที่มีเลขหมายของเขาก็คือน้องชายฝาแฝด คนใดคนหนึ่งก็สำคัญทั้งคู่ล่ะตอนนี้ แต่เขาจะงดเว้นการติดต่อแบบเห็นหน้ากันไว้ เพราะสภาพของเขาตอนนี้ ฝั่งตรงกันข้ามคงจะตกใจน่าดู

​มาถึงเชียงใหม่แล้วนะโว้ย ขอพักในเวียงก่อนสักวัน อยากมาให้ถึงเชียงใหม่ อิอิ

​เห็นแล้วก็เข้าใจความหมาย ว่ามาให้ถึงเชียงใหม่ของเพื่อนนั่นคืออะไร ธงรามส่ายหน้าน้อยๆ แล้วยิ้มนิดๆ เมื่อนึกถึงทิวสน หมอนี่บ่นกับเขาเองแท้ๆ ว่ามีเรื่องกลุ้มถึงต้องหนีมาหาเขา มาหลบภัยที่เชียงใหม่ ไม่ใช่จะหาเรื่องเข้าตัวอีกหรือนั่น

​เรื่องเข้าตัวที่ว่าก็คือเรื่องหัวใจ...

​เพราะเรื่องนี้เขาก็เลยต้องเผ่นมาหลบภัยไกลถึงนี่ เรื่องหัวใจของน้องแฝดอย่างธงลักษณ์ เขาค่อนข้างจะมั่นใจแล้วล่ะว่า ธงลักษณ์ต้องชอบจันดาลีอย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าไม่อย่างนั้นจะลงทุนทำทุกสิ่งเพื่อช่วยเขาทำไมกัน ดูเหมือนว่าคุณสีดาแม่ของเขาหนนี้จะพลาดในการจับคู่เสียแล้ว

​จับคู่...

​ธงรามเปิดประตูห้องพัก สายตาของเขาสะดุดที่ร่างสูงเพรียวที่นอนหลับอยู่ตรงเก้าอี้โยก เธอตัวสูงมากจนขาเลยเก้าอี้ ท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนนั้นดูไม่ค่อยสบายนัก แต่หวานใจก็หลับตาพริ้ม หายใจสม่ำเสมอเหมือนคนหลับสนิท ขนาดว่าเขายืนกอดอก มองดูเธออยู่นาน สาวน้อยก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ปล่อยให้คนที่กำลังยืนจ้อง มองสำรวจเธอ และเก็บภาพเธอไว้ในหัวใจ

​เธอเป็นคนสวย เก๋ ใบหน้ามีส่วนผสมของสองเชื้อชาติอย่างลงตัว มีเสน่ห์มาก ยิ่งมองก็ยิ่ง

​หลง...

​แต่เธอก็ยังเด็ก...อายุเท่าไหร่กันนะ เดาว่าคงจะไม่เกินยี่สิบ ถึงได้คิดอะไรแผลงๆ ซนๆ และแกล้งเขาแบบนั้น มันเป็นการกระทำของเด็กชัดๆ มีแฟนหรือยังนะ...คงจะเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ เรียนที่ไหน? ที่เชียงใหม่หรือที่จังหวัดอื่น เออ...ทำไมเขาถึงอยากรู้จักเธอให้มากขึ้น

​ร่างสูงค่อยย่อตัวลง คุกเข่าอยู่ข้างเธอ เขายิ้มนิดๆ สายตามองไล้ไปตามนัยน์ตาที่หลับพริ้ม ขนตางอนทาบที่ผิวแก้มใสแดงเรื่อ...มองไล่มาจรดปลายจมูกปลายรั้นนิดๆ นั่น ต่ำลงมาจนถึงริมฝีปากแดงเรื่อเผยอแย้มของเจ้าหล่อน หน้าตาแบบนี้...ผู้ชายคงจะไม่ยอมให้ปล่อยผ่าน ถ้าเธอมีคนรักอยู่แล้วล่ะ...เขาควรทำอย่างไรดี

​เปลือกตาของหล่อนขยุกขยิกก่อนจะเปิดปรือขึ้น ธงรามมองสบตากับนัยน์ตาคู่คมที่ยังงัวเงียคู่นั้น ก่อนจะกระแอมแล้วเอ่ยเบาๆ

​“ไปนอนข้างในห้องพี่ก็ได้นะ นอนตรงนี้คงจะไม่สบาย”

​“อุ๊ย...”

หวานใจรีบลนลานลุกขึ้นนั่ง หน้าแดงนิดๆ เพราะเขินที่เผลอมานอนเอกเขนกที่นี่ ไม่รู้ว่าเผลอนอนอ้าปากน้ำลายยืดหรือเปล่า...นาวินชอบอำว่าเธอนอนอ้าปากน้ำลายไหล หวานใจก็เลยระวังตัวเป็นพิเศษเพราะเชื่อสนิทว่าตัวเองนอนแบบนั้นจริงๆ

​“หวานเผลอหลับไปได้ยังไงกัน กะจะมาเฝ้าไข้พี่ราม ตัวเองดันหลับ ใช้ไม่ได้เลย ว่าแต่พี่รามตัวเย็นลงหรือยัง”

เขายังคงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเธอ ใกล้กันจนเอื้อมมือถึง หวานใจเอื้อมมือแตะหน้าผากเขา เธอย่นจมูกนิดๆ ตัวของชายหนุ่มยังดูเหมือนจะรุมๆ คงจะยังเป็นไข้

​“ว้า ยังตัวอุ่นๆ อยู่เลยนะคะ”

​“ครับ”

ตอบรับไปแบบนั้น ไม่ได้แก้ต่างว่าทำไมเขาถึงตัวอุ่น จริงๆ ธงรามเป็นคนมีอุณหภูมิสูงกว่าคนปรกติราวหนึ่งองศา เวลาจับตัวเขาจึงรู้สึกเหมือนเขาตัวรุม แต่จริงๆ แล้วเป็นอาการปรกติของเขานั่นเอง เธอเข้าใจไปว่าเขายังคงเป็นไข้ ก็จะได้มาดูแลเขาอีกยังไงล่ะ

​“ไปหาหมอดูไหมคะ ไปอีกรอบ”

ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็ทำท่าจะคว้าแขนเขาลุกขึ้น แต่ธงรามห้ามไว้เสีย

​“ไม่เป็นไรหรอก กินยาแล้วพักก็คงหาย พี่ไม่ได้ปวดหัวอะไรมาก แผลก็ไม่ได้ปวดมากแล้ว”

​“นี่ก็จะสี่โมงแล้ว เดี๋ยวหวานหาข้าวให้กิน จะได้กินยาแล้วพัก พี่รามอยากได้อะไรไหมคะ” เขามองเธอด้วยนัยน์ตาพราวอย่างที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

​“อืม...จริงๆ ก็อยากได้ แต่...มันจะรบกวนหวานเกินไปหรือเปล่าครับ”

​“ไม่รบกวนเลยค่ะ หวานทำให้ได้หมดแหละ”

พอวางใจสนิทในระดับหนึ่ง ว่าเขาจะไม่ป้วนเปี้ยนยุ่งเกี่ยวกับมารดาเธอในแบบที่เธอกับเพลิงคิดเตลิดไปเอง หวานใจก็เริ่มคุยกับเขาดีๆ แล้วเปิดใจให้เขามากขึ้น ไม่ปิดกั้นมองว่าเขาร้ายเหมือนแรกเจอ

​“พี่อยาก...อยากไปหาอะไรกินในตลาดที่หวานเคยพาไป แต่ไม่ต้องไปร้านนั้นแล้วนะครับ”

เขาเท้าความ ทำเอาหวานใจย่นจมูก จำได้แหละว่าตัวเองพาเขาไปแกล้ง แต่ได้ความพะอืดพะอมมาเสียเอง อึ๋ย...สีของหลู้มันช่างน่ากลัวจริงๆ สิน่า

​“แหม...ถึงหวานพาไป ก็จะไม่สั่งอะไรแบบนั้นให้พี่รามแล้วล่ะค่ะ แหะๆ”

​“จริงๆ มันก็อร่อยดีนะ” ธงรามว่าพลางอมยิ้ม

​“อืม...อยากกินอะไรล่ะคะ หวานจะได้ล็อคเป้าถูกว่าจะลงตรงไหนดี หรือว่าจะอยากไปเดินถนนคนเดินคะ ของกิน ของฝากเพียบเลย พี่รามเป็นไข้อยู่ หวานก็ไม่อยากพาไปสมบุกสมบั่นมาก เดี๋ยวไข้กลับ แม่ด่าหวานตายเลย ที่มาพยาบาล แต่ดันทำให้อาการเค้าหนักกว่าเดิม”

​“อะไรก็ได้ครับ”

​“เป็นคำตอบที่น่ากลัวแล้วทำให้หวานต้องใช้สมองในการคิดอย่างมากเลยนะนี่”

หวานใจบ่น แล้วย่นจมูกน้อยๆ ธงรามหัวเราะ เขานิ่งคิดไปนิดก่อนจะตอบออกมา

​“ข้าวซอยก็ได้ครับ”

​“งั้นหวานมีร้านนำเสนอ รับรองว่าพี่รามจะต้องอร่อยจนหายแน่ๆ กินเสร็จแล้วเราไปเดินเล่นถนนคนเดินต่อไหมคะ?”

​“ตามใจน้องหวานเลย”

​“งั้นหวานจะไปยืมรถก่อน เอ...แต่ไม่รู้ว่าวันนี้รถจะว่างไหมนะ”

​“ไปมอเตอร์ไซค์เหมือนหนก่อนก็ได้ครับ”

เขานำเสนอ เอาตรงๆ เขาชอบมากนะ การนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์โดยมีคนขี่เป็นหวานใจ มันทำให้เขาได้ใกล้ชิดเธอ...จนได้กลิ่นกายหอมๆ ที่ติดตรึงใจเหลือเกิน

​เอ...

​เขาเหมือนโรคจิตไปแล้วไหมนี่

​เอากันตรงๆ เขาไม่ค่อยจะรุกใครก่อน ปรกติแล้วธงรามมักจะเป็นฝ่ายที่เป็นเป้าหมาย เขาไม่เคยมีเป้าหมายมาก่อน ผู้หญิงที่ผ่านมาส่วนมากในชีวิตหนุ่มของเขา แน่ล่ะเขาเป็นคนโดนจีบ มากกว่าจะไปจีบพวกหล่อนเอง...แล้วพวกหล่อนก็จากไปเองโดยไม่ต้องให้เขาบอกเลิกอีก นั่นก็เพราะความสันโดษ ความมีโลกส่วนตัวสูงในแบบศิลปินที่พวกหล่อนเข้าไม่ถึงนั่นเอง

​จะว่าเข็ดไหมนะความรัก เพราะมักจะโดนสาวบอกเลิกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็...ไม่ค่อยอยากจะเอาหัวใจไปทุ่มให้กับใครหรอก เพราะธงรามรู้ดีว่าตัวเองนั้นเป็นคนสุดโต่งขนาดไหน ถ้ารักแล้ว...แน่นอนว่าเขาจะรักมั่นและรักมาก คงไม่ยอมให้รักนั้นพรากไปได้ง่ายๆ ในบรรดาผู้หญิงที่นับว่าเป็นแฟน ธงรามก็ยังไม่ถึงขั้นปล่อยใจไปทั้งหมด เพราะเกรงความไม่แน่นอนทั้งหลายแหล่นี่แหละ

​“หวานไปเอารถก่อนก็แล้วกัน พี่รามรอที่นี่ล่ะ แน่ใจนะว่าไปแว้นกับหวานแล้ว จะไข้ไม่กลับอะ”

​“แน่ใจครับ”

​“รอสิบห้านาทีค่ะ เดี๋ยวจะมารับใช้”

เธอว่าแล้วทำท่าค้อมให้เขา ก่อนจะยิ้มกว้างส่งให้กับธงราม...รอยยิ้มของนางฟ้าเบื้องหน้า ทำให้หัวใจเขาถลำด่ำดิ่งลงไปมากกว่าเดิม

​เขาไม่เคยมีรักแรกพบมาก่อน

​อาการที่เห็นรอยยิ้มของหวานใจแล้ว...ตัวชาวูบ หัวใจเต้นผิดจังหวะ เลือดลมสูบฉีดจนหน้าเป็นสีเรื่อ ในสมองมึนเบลอมีแต่รอยยิ้มนั้นลอยวนไปมา แม้เธอจะวิ่งไปไกลแล้วก็ตาม

​อันนี้มันใช่หรือเปล่านะ

​ถ้าใช่แล้ว...เขาควรจะทำอย่างไรดีนะธงราม ถ้าธงลักษณ์อยู่ใกล้ๆ เขาก็คงจะมีที่ปรึกษาว่าด้วยการจีบหญิงมาเป็นสมบัติส่วนตัวได้ในระดับโปร แต่นี่ธงลักษณ์อยู่ไกล แถมยังมีภาระหัวใจส่วนตัวอีก เฮ้อ...

​กลุ้มใจนิดๆ แต่ก็มีความสุขจังแหะเรา

​