21

​“กล่องเลี้ยงผึ้งน่ะ จริงๆ แล้วก็อยากเอาออกนะ กลัวคนงานจะเป็นอันตราย แต่อีกใจก็อยากเก็บไว้ เพราะผึ้งช่วยผสมเกสรได้ดีเลย”

เพลิงเอ่ยปรึกษากับหัวหน้าคนงาน ที่ประจำการอยู่ที่ไร่แห่งใหม่ของเขา เพลิงซื้อที่นี่มาได้เกือบปีแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ลงมือทำงานจริงจัง เพราะยังติดงานอื่นอยู่ ตอนนี้งานพอจะซาลง เพลิงเลยหันมาให้ความสนใจกับไร่ที่ตนซื้อไว้แห่งนี้ แน่ล่ะ มันเอามาใช้พัฒนา ต่อยอดได้มากมาย ส่วนหนึ่งมีเจ้าของเก่าทำไว้บ้างแล้ว อีกส่วนหนึ่งเขามีโปรเจ็กต์ใหม่ๆ อยากจะทำเพิ่มนอกเหนือจากสวนส้ม และที่นี่ก็ดูจะเหมาะสมดี จากเนื้อที่ ภูมิประเทศ คงจะทดลองทำอะไรได้อีกมากมายเลยทีเดียว

​“เอาไว้ก็ดีครับพ่อเลี้ยง น้ำผึ้งขายได้ราคาดี มีคนมารับซื้อถึงที่ด้วย ตรงนั้นเราก็กันไว้ให้พวกมันอยู่กันเฉพาะ ห้ามไม่ให้ใครไปยุ่งจะได้ไม่เป็นอันตราย”

​“อืม...”

เพลิงเดินสำรวจพื้นที่และจดรายละเอียดเกี่ยวกับแผนต่างๆ ของเขาตามลำพังแยกกับลุงมั่น ที่เดินแยกไปอีกทางตามคำสั่งเขา เขาสำรวจบรรดาต้นไม้ต่างๆ ว่าหลงเหลืออะไรบ้าง อะไรที่น่าจะตัดโค่นทิ้งเพื่อปลูกพืชอื่นทดแทนเจ้าของเดิมปลูกลำไย ฝรั่ง และส้ม บางต้นก็ยืนตาย วัชพืชขึ้นปกคลุมค่อนข้างมาก ก็คงจะต้องเหนื่อยกันอีกพักล่ะ แต่เป็นความเหนื่อยยากที่สนุกและท้าทาย

​เพลิงสะดุดตา ตรงกำแพงไม้สูงท่วมหัว ที่ทำจากไม้ไผ่ ที่กั้นอาณาบริเวณของไร่เขาและพื้นที่ข้างๆ อย่างชัดเจน ปรกติแล้ว...ไม่ค่อยจะมีใครทำรั้วไม้สูงขนาดนั้นกั้นไร่กันเพราะสิ้นเปลืองเกินกว่าเหตุ เขามองมันอย่างสงสัย แต่ลุงมั่นหัวหน้าคนงานก็ชวนเขาคุยเรื่องอื่นดึงความสนใจของเพลิงไปได้ชั่วคราว แต่เขาก็เก็บความสงสัยนี้ไว้ จนมาถามลุงมั่นอีกหน เมื่อนั่งกินข้าวกลางวันด้วยกัน วันนี้เขาไม่ได้กลับไปกินข้าวที่สวนส้มตะวันฉาย เพราะตั้งใจจะทำงานที่นี่ทั้งวัน ภรรยาเลยห่อข้าวปิ่นโตมาด้วย ปริมาณของมันพอสำหรับเขาและลุงมั่นได้กินกันจนอิ่ม

​เพลิงปลิดลำไยที่ลุงมั่นไปเก็บจากสวนมาให้ชิมดู รสชาติดีแม้จะไม่ได้ดูแลอะไรจริงจังนัก เขาตั้งใจว่าจะยังเอาสวนลำไยไว้ เสริมเพิ่มบางพันธุ์ เพราะน้ำผึ้งเกสรดอกลำไยราคาค่อนข้างดี เหมือนได้สองต่อทั้งผลผลิตทางตรงและทางอ้อม

​“ตรงฝั่งโน้นที่มีกำแพงไม้กั้นนั่น ที่ของใครหรือครับลุงมั่น” คำถามนั้นทำให้ลุงมั่นหน้าเผือดไปนิด แกกระแอม มองไปทางทิศนั้น ก่อนจะมองหน้าเพลิงเสียงของแกค่อนข้างสั่นนิดๆ

​“เอ่อ...พ่อเลี้ยงไปถึงปู๊น (โน่น) เลยหรือครับ”

​“ครับ เดินไปเพลินๆ สุดทางตรงโน้นพอเห็นกำแพงกั้นเป็นแนวยาวเลยนึกสงสัยว่าไร่ใคร ทำอะไร ทำไมถึงได้ทำกำแพงสูงขนาดนั้น ผมเงยขึ้นมองก็เห็นแต่ต้นฉำฉา ต้นก้ามปู ไม่เห็นต้นไม้อะไร เลยนึกสงสัยน่ะครับ เพราะตอนแรกที่มาซื้อที่ เห็นคนขายเล่าว่าข้างๆ ก็ทำสวนลำไย แล้วก็เตือนไม่ให้ผมไปยุ่งอะไร บอกว่าทางนั้นเจ้าที่แรง เจ้าที่แรงนี่...เขากลัวว่าเราจะมาเป็นคู่แข่งหรือเปล่า? ผมจะได้ไปแก้ความเข้าใจผิด อยู่ที่ไหนก็อยากมีมิตรมากกว่าศัตรู เผื่อว่าเราจะได้ช่วยกันเรื่องผลผลิตด้วย”

​“เจ้าที่แรงไม่รู้ล่ะครับ รู้แต่ว่าล่ำลือกันว่าผีดุ”

​“หืม?” ฟังแล้ว...ชักจะแปลกๆ เพลิงขมวดคิ้วมุ่นเลยทีเดียว ลุงมั่นหันซ้ายขวา ก่อนจะยกมือขึ้นท่วมหัว เหมือนจะเห็นแกบริกรรมคาถาพึมพำด้วยซ้ำ

​“ดุจริงๆ นะครับพ่อเลี้ยง ผมนี่ไม่กล้าไปแถวนั้นเลย อึ๋ย...เจอะเจอกับตัว”

​“ยังไงหรือลุงมั่น”

​“ผมไปต้มเหล้าเถื่อนที่ตรงแถวท้ายไร่ ติดกับกำแพง...เอ้อ...เอ่อ...บ่ได้ยะบ่อยเน้อครับพ่อเลี้ยง” เขารีบพูดเมื่อเห็นเพลิงมองจ้องมา เพลิงกอดอก แล้วพยักหน้าให้กับลุงมั่น

​“เล่าต่อสิ”

​“ตอนต้มๆ อยู่ชิมๆ อยู่ มาเลยล่ะครับนาย ผมเห็นไอขาวๆ ลอยเหนือกำแพง เป็นรูปคนเลยนะครับ แล้วหมาก็หอน มีเสียงผู้หญิงหัวเราะ โอ้โห ไหเหล้าต้มผมเหี่ยพึกเหี่ยพื้น (กระจายเกลื่อนกลาด) บ่เอาแล้วครับ...วิ่งมานอนคลุมโปงที่บ้านนี่ละ ตั้งแต่นั้นก็บ่ไปใกล้อีกเลย อึ๋ย อู้แล้วก็ขนคิงลุก (พูดแล้วก็ขนลุกเกรียว) เขาว่ากันว่าเป็นผีกะ มีหลายตัวด้วยอยู่ในนั้น คนแถวนี้ก็ยังบ่กล้าไปยุ่งที่นั่น ทำงานที่นั่นเลยครับพ่อเลี้ยง มีแต่คนหมู่บ้านอื่นที่บ่ฮู้เรื่องมาทำ ไม่ต้องทำรั้วกำแพงสูงปานนั้น ก็บ่มีไผไปยุ่งหรอกครับ”

​“อืม...”

​ยิ่งฟังก็ยิ่งแปลก เพลิงจึงซักต่อ

​“เขาทำรั้วทั้งบริเวณไร่เลยเหรอ กว้างมากนะนั่น”

​“ก็...ครับ มีคนบอกว่าเป็นไผ่ลงยันต์ครับพ่อเลี้ยง ผีออกมาบ่ได้”

​“หืม?”

​“ถ้าพ่อเลี้ยงไม่พูดถึง ผมก็ลืมๆ ไปแล้วนะครับนี่ พอพ่อเลี้ยงมาพูดถึง ผมก็ชักจะหลอน คืนนี้จะนอนหลับบ่ครับนี่ สงสัยจะต้องเอาอีนวลไปนอนเป็นเพื่อน”

แกหมายถึงหมาของแกที่กระดิกหางรับเมื่อนายเอ่ยถึงชื่อมัน เพลิงอดยิ้มไม่ได้ เขาตบบ่าลุงมั่น เอ่ยปลอบว่าอีกสามสี่วันก็จะมีเพื่อนมาอยู่ด้วย เพราะเขากำลังคิดจะเริ่มงานจริงจัง ต้องรับคนงานเพิ่ม แล้วก็ถามแกว่าจะหาคนเพิ่มจากที่ไหนได้อีกบ้าง เพราะลุงมั่นเป็นคนพื้นที่ เขาจะช่วยหามาเพิ่มอีก เรือนพักคนงานต่อเติมซ่อมแซมอีกเล็กน้อยก็ใช้การได้ เขาให้ลุงมั่นติดต่อช่างแถวๆ นี้ไว้ จะได้สะดวกต่อการทำงาน

​“ลุงมั่นรับสมัครคนงานมาไว้เผื่อได้เลยนะครับ ต้นเดือนเราจะได้เริ่มลุยงานกันล่ะ”

​“ได้ครับพ่อเลี้ยง”

​คุยงานกับลุงมั่นแล้วเรียบร้อย เพลิงก็ขับรถออกมาจากสวนของเขา เขามองไปทางสวนที่อยู่ข้างๆ กันกำแพงไม้ไผ่สูงลิ่วของมัน กันสิ่งในนั้นไว้จากสายตาคนนอกที่อยากรู้อยากเห็น

​สวนพ่อเลี้ยงอุดม

​มีป้ายติดไว้อย่างนั้น มียามอยู่หน้าประตู คอยดูแลคนเข้าออก ถ้าจากสายตาที่มองไม่ผิด และยังไม่ฝ้าฟางของเพลิง เขาก็มองเห็นว่ายามคนนั้น มือปืนด้วย...

​คงไม่ใช่ผีแล้วกระมัง

​ถ้าความไม่ชอบมาพากลของเพื่อนบ้าน อาจจะนำพามาซึ่งความเดือดร้อนของคนในสังคม...บางทีเขาก็ต้องเข้าไปยุ่งในเรื่องที่ไม่ควรน่าจะไปยุ่ง

​ข่าวขจรขยายเพื่อให้น่าหวาดผวา อาจจะกันไม่ให้คนมายุ่งกับที่นี่ก็เป็นได้

​เพลิงยังคงมองกระจกหลัง ขณะที่ขับรถเคลื่อนออกมาจากที่นั่น...

.........................................................................................................................................................................

​“เอาน้ำลิ้นจี่ผสมน้ำผึ้งก่อเจ้า”

​“ไม่ครับ เอาแค่น้ำลิ้นจี่เฉยๆ พอแล้ว”

​“มันลำ(อร่อย) นะเจ้า” แม่ค้ายังคงเชิญชวน

“สูตรของทางร้านเลยนะเจ้า พิเศษบ่เหมือนไผ”

​“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ค่อยชอบกินน้ำผึ้งพักนี้ เอาแค่น้ำลิ้นจี่เฉยๆ พอแล้วครับ”

คำพูดของเขา ทำให้หวานใจหันไปมอง ตาต่อตาสบกัน ธงรามยิ้มนิดๆ แล้วย่นจมูกให้เธอ ทำให้หญิงสาวอมยิ้ม แล้วเอ่ยลอยๆ

​“หวานทำให้พี่รามเข็ดน้ำผึ้งไปเลยเหรอคะ”

​“ก็ยังไม่เข็ดหรอกครับ แค่หวิวๆ หวาดๆ เวลาใครพูดถึงเรื่องผึ้งๆ”

เขาว่า หวานใจหัวเราะ แล้วปรายตามองเขา ตอนนี้ธงรามและเธอกำลังเดินเล่นกันในถนนคนเดินที่จัดทุกวันหยุด มีของขาย ของฝาก ของกินเล่นมากมาย เหมาะกับการมาเดินเล่นจับจ่ายซื้อหา

​เธอมองไล่ไปตามใบหน้าของเขา ร่องรอยเหล็กไนยังพอมีให้เห็น แต่ก็...มันสร้างมลทินให้กับผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลย ระหว่างทางที่เดินมาด้วยกัน สายตาของทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ สาวแท้สาวเทียม ก็มองตามธงรามด้วยสายตาชื่นชมเปิดเผย เขาดูดีมากจริงๆ

​มากจนเกินไปหรือเปล่านะ

​เธอหลุบตาลงต่ำ แล้วขมวดคิ้ว มองเห็นรอยแดงบวมบนแขนเขา ด้วยความมือไวจึงคว้าแขนของเขามาดู ธงรามตกใจนิดหน่อย แต่ก็ปล่อยให้เธอจับแขนเขาพลิกดูร่องรอยที่เธอสงสัย ว่ามันจะอับเสบขึ้นมาอีกหรือเปล่า อาการเป็นห่วงเป็นใยของเธอ ทำให้เขารู้สึก...มีความสุข

​“เอ...อันนี้ไม่ใช่รอยผึ้งต่อยใช่ไหมคะ มันบวมๆ ขึ้นมา อับเสบหรือเปล่า แพ้หรือเปล่า ทำไมพี่รามตัวร้อนๆ อีกแล้วนะ”

​“ไม่ใช่ครับรอยยุงกัด พี่ไม่ได้ปวดหัว ไม่ได้ไข้ขึ้น แว้นกับหวานได้อีกนานเลย”

​“แน้”

เธอหัวเราะกิ๊ก เขินที่ห่วงเขาจนเกินไป เธอชวนเขาเดินซื้อของกินเล่นอีกสองสามอย่าง เพื่อจะเอาไปฝากที่บ้าน ทั้งเธอและเขาตกเป็นเป้าสายตา เพราะทั้งความหล่อสวยและความสูงที่พอเหมาะพอสมกัน

​เมื่อไม่มีอคติใดๆ แล้ว การพูดจาก็ดำเนินไปด้วยความสนุกสนาน และทำให้รู้จักกันมากยิ่งขึ้น ภาพของเขาและเธอที่เดินเล่นพูดคุยกันอย่างสนิทสนม กำลังตกอยู่ในสายตาของคนอีกคู่หนึ่ง ที่มาเดินที่ถนนคนเดินเช่นกัน

​“เอ...ดูยัยหวานสิ ทำไมถึงได้หน้าระรื่นขนาดนั้นนะ”

สร้อยสายทำตาโต เธอกับนาวินแอบย่องตามคนทั้งคู่ ตอนแรกนึกห่วงว่าหวานใจอาจจะแกล้งอะไรธงรามอีกหรือเปล่า ขืนทำอีกล่ะก็ต้องมีประเด็นมาถึงพวกเธออีกแน่ๆ แค่นี้สร้อยสายก็ต้องยอมสละเงินของตัวเองสมทบไปด้วยกับค่ารักษาพยาบาลของธงรามแล้วเป็นพัน

​“เออ...พี่หวานแปลกจริงๆ ด้วย”

​“เราควรไปทักพวกเขาหรือเปล่า”

​“ตามไปแบบนี้ดีกว่า เผื่อพี่หวานคิดจะทำอะไรคุณธงรามอีก จะได้ไปรีบเบรก หนนี้ผมก็ต้องหมดไปเยอะเลยกับพี่หวาน เฮ้อ...พี่สร้อยจริงๆ ก็ไม่น่าจะมาหารกับพวกผมเลยเอาจริงๆ พี่สร้อยเป็นคนห้ามด้วยซ้ำไม่ให้พวกเราทำ ไม่น่าจะต้องมารับผิดอะไรเลย”

​“ไม่ได้หรอก ก็เป็นเพื่อนกัน ร่วมหัวจมท้ายกัน เราเป็นหุ้นส่วนกันดีก็ดีด้วยกัน ซวยก็ซวยด้วยกัน”

สร้อยสายพูดแล้วยิ้มตาหยีส่งให้กับนาวิน รอยยิ้มนี้ช่างน่ารักเหลือเกิน ลมพัดมาวูบหนึ่งทำให้ผมของสร้อยสายปัดระมาบนใบหน้า เขาใช้มือปัดมันให้ มือของเขาโดนแก้มของหญิงสาว เธอพึมพำขอบใจแล้วยิ้มให้ไม่ได้มีท่าทางขัดเขิน เขาเสียอีกที่เขินเธอจนหน้าแดงไปหมด

​“มาจับมือผมไว้พี่สร้อย เดี๋ยวจะหลงกัน โน่นๆ เราจะไม่ทันพี่หวานกับคุณธงรามแล้ว”

​เธอส่งมือให้เขาอย่างว่าง่าย นาวินรู้สึกปลื้มใจเหลือเกินที่ได้จับมือของสร้อยสายไว้แล้วเดินไปด้วยกัน เขาแอบลอบมองใบหน้าหวานใสของคนข้างๆ เขาจะทำอย่างไรดีนะให้เธอได้รู้ใจ และถ้าเกิดว่าเธอรู้ถึงความนัยนั้น เธอจะว่าอย่างไรกันนะ

​นี่คือความหนักอกของหนุ่มล่ำ ที่อยากบอกรักแต่ไม่กล้า บางทีความสนิทสนมมันก็ทำให้ยากเหลือเกินที่จะเอ่ยปาก เฮ้อ....

​ถ้าเธอใจตรงกับเขามันก็ดีไป

​แต่ถ้าไม่ล่ะ...

​แค่คิดก็ทุกข์เหลือเกินแล้ว