22

​“พี่ขออนุญาตเกาะเอวน้องหวานได้ไหม”

เสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อขึ้นมานั่งซ้อนหลังเธอ หวานใจแอบย่นจมูกหน้าแดงนิดๆ เธอพยักหน้า

​“อย่ารัดหวานแน่นนะ หวานจั๊กจี้”

​“ครับ”

​เขามองเอวเล็กบางของหวานใจ นึกถึงคำที่เธอบอกก็อมยิ้ม เขาไม่รุนแรงกับเธอขนาดนั้นหรอกน่า เขาค่อยวางมือทาบที่เอวเธอ ไม่กล้าที่จะลวนลามมากมายอะไร หวานใจสตาร์ทรถ เธอช่วยเขาสวมหมวกกันน็อคเพราะธงรามจนป่านนี้ก็ยังใส่ไม่คล่อง เขาจงใจนั่นแหละ เพราะเวลามือนิ่มๆ ของหวานใจแตะโดนเนื้อตัวเขา มันสร้างความสุขให้เขาได้มากมายจริงๆ

​หวานใจไม่ได้ซิ่งเฟี้ยวฟ้าวเหมือนที่เคยแกล้งเขา เธอพาเขาขี่รถไม่เร็วนัก เลาะเรื่อยพาชมธรรมชาติและวิวริมข้างทาง การพูดคุยทำให้เธอได้รู้ว่าเขาเป็นคนชอบออกทริปท่องเที่ยว และนอกเหนือจากงานเขียนที่เขาทำได้อย่างยอดเยี่ยมจนมีแฟนนิยายเต็มบ้านเต็มเมืองแล้ว เขายังเป็นตากล้องอิสระอีกด้วย ผลงานของเขานั้นลงในเว็บที่ให้คนทั่วไปได้โหลดฟรี เขาเปิดบางรูปอวดเธอ หวานใจถึงกับกรี๊ดออกมาเพราะความสวยของมัน เก็บอาการไม่ทันกันเลยทีเดียว เพราะเธอเองก็ชอบถ่ายภาพ ออกทริปนั้นได้แต่หวัง เพราะเพลิงนั้นหวงลูกสาวมาก ไปไหนก็ต้องไปด้วยกัน และบางทริปที่หวานใจอยากไป บางทีพ่อของเธอก็ไม่ได้อยากให้ไป เพราะในสายตาเพลิง มันโหด มันดิบเกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างลูกสาวของเขาจะบุกบั่นฝ่าไป

​ตัวเล็กอะไรกันเล่า?

​หวานใจแอบอมยิ้ม เธอจะสูงเกือบเท่าพ่อเพลิงเข้าแล้ว ตัวโย่งขนาดที่ว่าไม่มีคนกล้าจีบเพราะความสูงระหงนี่ เฮ้อ...

​แต่ความสูงของเธอก็ต้องยอมสยบให้กับธงราม เขาสูงมาก ดูจะสูงกว่าพ่อของเธอด้วยซ้ำ เธอเคยคุยเล่นกับมารดา ว่าแค่หาคนสูงเท่าพ่อเพลิงก็ลำบากนิดๆ ล่ะ นี่ล่ะอุปสรรคของการมีแฟนของเธอเป็นอย่างยิ่ง ถ้าเธอเจอะเจอหนุ่มสูงโย่ง 180 เซนติเมตรขึ้นไปล่ะก็ เป็นอันจะต้องหาแหครอบไว้ก่อน แล้วค่อยมาคัดเอา เพราะหายากเหลือเกินสิน่า

​“จริงๆ แล้วเชียงใหม่ก็มีที่เที่ยวอีกเยอะเลยนะที่พี่อยากไป”

​“หวานคนเชียงใหม่แท้ๆ ยังไม่เคยไปที่พี่รามไปมาเลยค่ะ นึกแล้วก็น่าสนุกเนาะ ไปกางเต็นท์ ไปค้างบนดอยกับพวกชาวเผ่า ไปดูประเพณีพวกเขา”

​“ไปกันไหมครับ ที่นี่อยู่ใกล้ๆ กับดอยสวยๆ หลายที่เลย พี่มีเพื่อนเป็นเผ่าอาข่า ถ้าเกิดว่าหวานอยากไปลองพักค้างคืนแบบสัมผัสกับวิถีชีวิตของคนที่นั่นจริงๆ พี่พาไปได้นะ บ้านของลองเทก็อยู่เชียงใหม่”

​“ว้าว” ตาของคนฟังเป็นประกายพราว แต่แล้วเจ้าตัวก็ย่นจมูกน้อยๆ “ท่าทางจะยากนะคะพี่ราม ยากมาก” เธอลากเสียง

“ไม่ผ่านการอนุมัติแน่นอนเลย ถ้าเกิดว่าหวานไปขอเที่ยวสองคนกับพี่ราม”

​“อืมไปกันหลายๆ คนสิครับ ชวนน้องนาวินกับน้องสร้อยไปด้วย พี่รับผิดชอบเอง”

ธงรามว่า ใจเต้นตุบๆ อย่างแอบลุ้น หวานใจสั่นหน้าเลยทันที

​“ไม่มีทางหรอกค่ะ หวานไปไหน พ่อเพลิงก็ต้องไปด้วย...แล้วพ่อเพลิงก็ไม่ได้ว่างขนาดนั้นด้วยค่ะตอนนี้ เพราะกำลังดูแลยุ่งกับสวนของเราอีกสวนหนึ่งอยู่”

​“โอกาสหน้าก็ได้ครับ ถ้าอยากไปก็ติดต่อพี่มานะ”

เขาล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมา...นี่จะเป็นขั้นแรกที่เขาจะได้ใกล้เธออีกนิด

​“พี่ขอเบอร์น้องหวานได้ไหม?”

​“เอ...”

หวานใจดูจะลังเล ที่จะให้หมายเลขโทรศัพท์กับเขา เธอช้อนตามองเขาตาแป๋วนิ่งไปอย่างกำลังใช้ความคิด ธงรามกลืนน้ำลาย แล้วเอ่ยเสียงทุ้ม

​“เราจะได้เอาไว้ติดต่อกันยังไงละครับ เผื่อพี่จะส่งภาพถ่ายให้น้องหวานได้ดู เผื่อพี่กลับไปแล้ว...เอ่อ...น้องหวานอยากไปเที่ยวอะไรแบบนี้ พี่จะได้แนะนำให้ได้ยังไงล่ะครับ”

​บอกเจตนาไว้ เผื่อเธอจะได้ไว้วางใจ และยอมให้เบอร์โทรศัพท์เขา ใจของธงรามเต้นจนเขารู้สึกได้ ขณะที่รอคอยว่าเธอจะตกลงบอกเขาไหม

​“ได้ค่ะ เบอร์หวาน...”

​พอหวานใจบอกหมายเลขแล้วเขาก็รีบกดแล้วโทรออก หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมา ธงรามเอ่ยขึ้นมาลอยๆ

​“นั่นเบอร์พี่นะครับ จะเมมไว้ก็ได้ ไม่เมมก็ได้”

​“ไม่เมมดีกว่าค่ะ” หวานใจกดทิ้ง เล่นเอาคนยืนมองใจแป้ว เธออธิบายต่อเสียงใส

“ขืนหวานเมมชื่อไป พี่รามโทรมาแล้วพ่อเพลิงเห็น เป็นเรื่องเป็นราวแน่ๆ”

​“ครับ?” ฟังแล้วก็ใจมา ว่าที่สาวเจ้าไม่ยอมบันทึกเบอร์ไม่ใช่เพราะเธอรังเกียจอะไรเขา แต่เพราะว่ากลัวบิดาจะต่อว่า

​“พ่อเพลิงของหวานน่ะขี้หวงมากน่ะค่ะ” เธอว่าแล้วยักไหล่

“ไม่รู้จะหวงอะไรนักหนา เพราะพ่อเพลิงเป็นแบบนี้ หวานเลยเห็นแววเกาะคานมารำไรแล้วล่ะตอนนี้”

​“น้องหวานไม่มีแฟนหรือครับ” ถามไปแล้วก็กลั้นใจฟังคำตอบ หวานใจสั่นหน้าอีกหน

​“ไม่มีหรอกค่ะ หวานสูงปรี๊ดขนาดนี้ เลยไม่มีใครกล้ามาจีบสักเท่าไหร่ ผ่านด่านสูงมาได้ ก็เจอด่านน้องของหวานเข้าไปอีก ผ่านด่านเจ้านาวินได้ ก็คงจะต้องเจอด่านพ่อเพลิง” หล่อนหัวเราะคิก

“เอาแค่ด่านแรกก็ไม่มีแล้ว หวานสงสัยจะต้องย้ายไปอยู่ยุโรป โซนตะวันตก เผื่อจะได้แฟน เพราะแถวนั้นมีแต่ผู้ชายสูงๆ แล้วก็ไกลหูไกลตาพ่อเพลิงด้วย อิอิ”

​“อ้อ...”

ใจของธงรามโล่งขึ้นมาทันที เขายืดตัวโดยอัตโนมัติ ต้องขอบคุณบรรพบุรุษที่ให้ความสูงตกทอดมาเกินมาตรฐานชายไทย หวานใจก้มหน้าลงกับโทรศัพท์ของตนเลยไม่เห็นอาการนั้น เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพิมพ์ข้อความตอบกลับไป พร้อมกับถอนหายใจดังพอเขาได้ยิน

​“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

นึกกังวลว่าเธอมาพาเขาเที่ยวเล่นหลายชั่วโมง อาจจะโดนตำหนิเอาได้ หวานใจสั่นหน้าเธอเอาโทรศัพท์หย่อนลงในกระเป๋าใบเล็กที่พกติดตัว พลางสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์

​“ไม่มีหรอกค่ะ หวานกลับก่อนนะคะ พี่รามถ้าเกิดมีอาการไข้กลับ หรืออะไร โทรจิกเรียกหวานมาได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ หวานทำให้พี่รามไม่สบาย หวานทำให้พี่รามเจ็บตัว หวานก็ต้องรับผิดชอบ”

​“ครับ”

​เขารับคำเพียงเท่านั้น โบกมือตอบหวานใจที่โบกมือให้เขา แล้วมองดูเธอขี่รถออกไปจนลับสายตา

​“เฮ้อ”

​ธงรามถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาหยิบโทรศัพท์ของตนเองขึ้นมา ธงลักษณ์ส่งข้อความมาหาเขา เรื่องจันดาลีและตนเอง ว่ากำลังไปฮันนีมูน มีบ่นมาเล็กน้อยว่าจันดาลีทำเรื่องปวดหัวให้ แล้วกำชับกำชาไม่ให้เขาติดต่อกลับใครที่บ้านหรือกลับบ้านตอนนี้เด็ดขาด เพราะเรื่องราวยังไม่เรียบร้อย

​ก็อยากจะเถียงว่าไม่เรียบร้อยตรงไหนกัน เพราะตอนนี้ธงลักษณ์ก็พาจันดาลีเข้าหอไปแล้วเรียบร้อย พาไปฮันนีมูนอีกด้วย เขาโผล่หน้าไปตอนนี้ก็คงไม่มีผลอะไรกับจันดาลีนอกจากจะโดนเกลียดเข้าอีกคน ข้อหาเล่นกลซ้อนเล่ห์พร้อมใจกับธงลักษณ์หลอกเธอ แต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้เขาก็อยากอยู่ที่นี่มากกว่า

​อยากอยู่ไปนานๆ

​นานจนกว่า...

​ธงรามถอนหายใจอีกหน

​ความหนักอกปนความสุขหนนี้

​เขาควรจะทำอย่างไรกับมันดีนะ

​ถ้าน้องชายฝาแฝดอยู่ใกล้ๆ เขาก็คงดี เผื่อจะได้ปรึกษาได้บ้าง เขาไม่รู้สึกเสียหน้าหรอกถ้าจะปรึกษาเรื่องนี้กับธงลักษณ์

​ปัญหาหัวใจ...

​ใช่แล้ว...เขากำลังมีปัญหาหัวใจจริงๆ

........................................................................................................................................................................

​“ทำไมกินข้าวน้อยจังล่ะลูก”

เพลิงเห็นลูกสาวนั่งละเลียดค่อยๆ ตักข้าวเข้าปากแต่น้อยแม้ตรงหน้าจะเป็นของชอบ ที่เขาลงมือทำเองให้หล่อนกิน ปรกติหวานใจจะเติมข้าวไปแล้วสองจาน แต่วันนี้เพิ่งจะหมดไปไม่ถึงครึ่งจาน ผิดปรกตินัก

​“หวานอิ่มน่ะค่ะพ่อ”

เธอหันมายิ้มแหยให้บิดา มารดาส่งข้อความไปบอกให้รีบกลับ เพราะเพลิงมาลงมือทำไส้อั่วด้วยตนเอง อย่าไปกินอะไรมาเยอะ แต่ก็ส่งข้อความช้าไปเสียแล้ว เพราะระหว่างที่พาธงรามไปเที่ยวตลาดนัดคนเดิน เธอกินมาเสียเต็มที่ ไม่ใช่แค่เธอ นาวินเองก็เช่นกัน เล่นเอาคนทำหน้างอนิดๆ เพราะอุตส่าห์กลับมาลงมือทำ แต่ทั้งลูกทั้งหลาน กินกันไปคนล่ะนิดล่ะหน่อย

​“พ่อทำไม่อร่อยเหรอ ฝีมือตกหรือเปล่า?”

​“หวานไปแวะถนนคนเดินมาน่ะค่ะ เลยกินเยอะไปหน่อย ไส้อั่วของพ่อเพลิงอร่อยเลิศเหมือนเดิม”

หวานใจว่าพลางยิ้มกว้างให้กับบิดา เธอจิ้มไส้อั่วกินเข้าไปอีกคำ อย่างเอาใจเขา แต่ก็คงจะเป็นคำสุดท้ายเพราะกินไม่ไหวแล้วจริงๆ

​“ไปถนนคนเดิน ไปกับใคร”

เพลิงเลิกคิ้ว หวานใจกะพริบตาปริบๆ ตัวแข็งไปเล็กน้อย จะบอกพ่อไปตามตรงคงไม่ดีแน่ๆ ขืนรู้ว่าเธอไปกับธงราม บ้านจะต้องลุกเป็นไฟแน่ๆ

​“ไปกับผมกับพี่สร้อยครับลุงเพลิง”

เหมือนว่านาวินเป็นฮีโร่ขี่ม้าขาวพุ่งมาช่วยชีวิตของหวานใจไว้ เพลิงได้ยินก็พยักหน้า แล้วบ่นออดแค่เล็กน้อย ขณะที่ตวงรักแอบมองหน้าลูกสาว พลางอมยิ้ม

​จบมื้ออาหารเย็นและต่อด้วยของหวาน คือลำไยจากสวนใหม่ของเพลิง เขานั่งคุยกับตวงรักเกี่ยวกับเรื่องงาน เด็กๆ เลยถือโอกาสที่พวกผู้ใหญ่คุยกัน ปลีกตัวออกมาด้านนอก นาวินคว้าข้อมือของพี่สาวไว้ได้ทัน ก่อนที่หวานใจจะหายเข้าไปในห้องส่วนตัว

​“เดี๋ยวก่อนสิพี่หวาน ตกลงแล้วพี่หวานไปถนนคนเดินกับใครมา”

นาวินถาม แล้วทำสีหน้าชนิดหนึ่ง ที่ทำให้หวานใจหน้าแดง หล่อนกอดอก แล้วเชิดหน้าน้อยๆ

​“ไปกับ...พี่ราม”

​“อะแนะ เรียกกันว่าพี่รามแล้วด้วย”

นาวินทำเสียงสูง หวานใจถลึงตาใส่น้องชาย แก้มของหล่อนเป็นสีเรื่อ ฟ้องว่าอารมณ์คงไม่ปรกตินัก

​“ก็เค้าเป็นรุ่นพี่ พี่ก็ต้องเรียกว่าพี่สิ จะเรียกว่าลุงก็เกรงใจรึเปล่าล่ะ”

​“แหมๆ แล้วทำไมจะต้องควงเค้าไปเที่ยวถนนคนเดินด้วยล่ะพี่หวาน เห็นนะว่าพี่หวานจับมือถือแขนเค้าด้วยนา  เดินกันไปสองคนนี่ เด่นเหลือเกิน”

​“รู้ได้ยังไงล่ะ”

​“ผมกับพี่สร้อยก็ไปมาเหมือนกันน่ะสิ เลยอิ่มจนกินไส้อั่วลุงเพลิงไม่ลง”

​“นั่นแน่” หนนี้หวานใจทำตาวาวๆ ใส่น้องชายบ้าง ที่พอพูดเสร็จก็หน้าขึ้นสีเรื่อทันที

“ได้โอกาสแอบไปกันสองคนเลยนะ ตอนที่พี่ไปดูแลคนไข้ให้แม่ตวง”

​“ดูแลคนไข้...หรือใจสั่งให้ไปพี่หวาน”

​“โอ๊ย...เหลวไหลน่า พี่ไม่ได้...คิดอะไรแบบนั้นกับพี่รามเค้าหรอก พี่ง่วงแล้วอยากนอนแล้ว” ว่าแล้วก็ทำท่าจะเปิดประตูเข้าห้อง แต่น้องชายขวางไว้เสียก่อน

​“เดี๋ยวก่อนสิพี่หวาน ผมอยากตกลงอะไรด้วย ถ้าพี่หวานชอบคุณรามมันก็จะดีมากเลยงานนี้ ยิงปืนนัดเดียวเราจะได้นกกันมาคนล่ะตัวเลย”

​“ตกลงอะไรของแกน่ะ แต่พี่ไม่ยิงปืนกับแกด้วยนา”

หวานใจหรี่ตา มองหน้าน้องชายที่ทำหน้าเจ้าเล่ห์แสนกล

​“ถ้าอย่างนั้นผมยิงคนเดียวก็ได้อิอิ แต่พี่หวานช่วยผมด้วยนา ถ้าพี่หวานช่วยผม ผมก็จะช่วยพี่หวานในเรื่องความรักของพี่หวาน”

​“ก็บอกแล้วว่าพี่ไม่ได้ชอบพี่รามเค้าน่ะ”

​ปากบอกไม่แต่ดันใจเต้น แถมยังหน้าร้อน หูเหอร้อนทำไมนะเรา คิดถึงที่ไปเดินถนนคนเดินกับเขา คิดถึงที่นั่งคุยกับเขาเรื่องการถ่ายภาพ เรื่องการไปเที่ยวแล้ว ก็ยิ่งใจเต้นแรง...เขาก็เป็นคนน่ารักคนหนึ่งนั่นแหละ แต่...

​เขาเป็นแขกที่นี่มาเดี๋ยวๆ ก็ไป เป็นแค่อีกคนที่ผ่านมาในชีวิตแค่แวบเดียวแล้วจากไป เธอก็ไม่ควรจะไปคิดอะไรมากมายจริงจังหรือเปล่าล่ะหวานใจ?

​ถามตัวเอง พลางย่นจมูกน้อยๆ ใจคอค่อยกลับมาเป็นปรกติ นั่นสินะ...เธอยังไม่ควรคิดเรื่องนี้ เธอมีหน้าที่ตอนนี้คือเรียนให้จบ คว้าปริญญามาให้เพลิงกับตวงรักได้ชื่นใจ ขืนเธอเผลอไปรักใคร เผลอไปมีแฟนล่ะก็ คนเดือดร้อนจะไม่ใช่เธอแค่คนเดียว มันจะลามปามไปถึงคนๆ นั้นด้วยนั่นแหละ

​หวานใจรู้จักพ่อเพลิงของเธอดี

​เฮ้อ...

​“เอาน่าก็บอกว่าถ้าพี่หวานชอบขึ้นมา ผมก็พร้อมจะช่วยพี่หวานไง แต่ว่าตอนนี้ พี่หวานช่วยผมก่อน...เรื่องพี่สร้อย”

​“จะให้พี่ช่วยยังไงล่ะพ่อตัวดี ว่าแต่คิดออกแล้วเหรอ ว่าจะจีบสร้อยยังไงน่ะ”

​“ผมจะใช้งานครบรอบยี่สิบปีสวนส้มตะวันฉายให้เป็นประโยชน์ในการสารภาพรักครั้งนี้”

​“อะห้า”

หวานใจทำตาโต นาวินสูดลมหายใจเข้า ก่อนจะยืดอกล่ำๆ ของตนเองแล้วใช้กำปั้นทุบเบาๆ ตรงอกด้านซ้าย

​“ผมจะแมน ผมจะกล้า! ผมจะบ้าเพื่อพี่สร้อย”

​“เอาจริง...”

​“แหะๆ ก็ฝ่อนิดๆ ล่ะ เลยต้องใช้พี่หวานช่วยแล้วก็เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะ แล้วเรื่องของพี่หวาน จะเหมาจ่ายพร้อมกับผมเลยหรือเปล่าล่ะ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวไง”

​“วุ้ยตาบ้านี่ บอกล่ะว่าพี่ไม่ยิงปืนกับแกแน่ล่ะ”

​“อิอิอิ”

นาวินทำหน้าเจ้าเล่ห์ มองหน้าแดงก่ำของพี่สาว เขาคิดว่าเขามองคนที่กำลังตกอยู่ในห้วงเดียวกันออกล่ะน่า...