34

​“ตกลงมึงจะกลับเมื่อไหร่ล่ะนี่ ไอ้ราม”

ทิวสนถามเพื่อนสนิท ตอนนี้เขาได้งานจากธงรามแล้ว แต่ยังไม่ครบกำหนดลา เจ้านายของเขาให้รางวัลที่ทวงต้นฉบับได้ไวเกินคาด เป็นโบนัสมาจำนวนหนึ่ง เพราะงานของธงรามที่มีฐานแฟนคลับแน่นหนา ให้โบนัสเล็กๆ น้อยๆ กับทิวสนไป ก็เป็นสินน้ำใจและไม่ได้ขาดทุน

​“ก็...ยังอยากจะอยู่ต่อเลย”

​“มีอะไรให้น่าเที่ยวนะที่นี่” ทิวสนแกล้งว่า ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ

“มึงซื้อบ้านอยู่ที่นี่เลยไหมล่ะ อยู่จะเป็นเดือนแล้ว ซื้อบ้านไปเลยคุ้มกว่านะ”

​“เอ่อ...เป็นความคิดที่ดีว่ะ”

​“กูประชด แหม...จะเอาจริงเหรอไอ้ราม เรื่องซื้อบ้านน่ะ ลงทุนโคตรมหาศาลในการจีบหญิงเลยนะมึง”

​“หึๆ”

ธงรามเพียงแค่หัวเราะ เขาหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมา ข้อความของเขาที่ส่งหาหวานใจถูกอ่านแล้ว แต่เธอยังไม่ตอบ...

​“มึงจะเอาไงต่อเรื่องน้องหวานของมึงน่ะ ตกลงเมื่อคืนนี้ ไปเคลียร์แล้ว? เรื่องกู” ทิวสนทำท่าขนลุก “อึ๋ย ทำไมกูรู้สึกสยิวพิกลวะ ที่ถูกเข้าใจผิดไปแบบนั้นอะ”

​“ใครใช้ให้ทำทะลึ่งล่ะ กูเคลียร์แล้ว เรื่องนั้นน่ะ”

​“แล้วน้องเค้าว่าไงวะ”

​“ก็ยังไม่ว่าไง”

​“น้องเค้ารับรักมึงหรือยังวะ”

​“หิวข้าวแล้ว ไปหาข้าวเช้ากินกัน จะสั่งครัวหรือจะเข้าเมืองล่ะ”

ธงรามเสไปเรื่องอื่น ทิวสนเลยได้แต่ส่ายหน้า เพราะรู้ว่าถ้าไม่อยากตอบ จะยังไงธงรามก็ไม่พูดหรอก

​“ไปในเมืองดีกว่า มีอะไรแปลกๆ น่ากินเยอะดี ไปดูสาวๆ ด้วย เออ...แต่จะว่าไป น้องรีเซฟชั่นก็น่ารักมาก..ไม่รู้ว่ามีแฟนรึยังนะ กูเปลี่ยนใจล่ะ กินที่นี่ล่ะ จะได้คุยกับน้องปายไปด้วย อิอิ”

​“มึงนี่” ธงรามมองเพื่อนแล้วถอนใจ ทิวสนเลยหัวเราะชอบใจ

​“อะไรเล่า”

​“ทำไมแบบว่า จะต้องขนาดนี้ด้วยวะ”

​“ก็ผู้ชายถ้าไม่เจ้าชู้ก็เหมือนงูไม่มีพิษไง” ว่าแล้วก็ยืดอก พลางตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ

“กูน่ะงูเห่านะไอ้ราม”

​“กูเป็นคนดีกว่าเป็นงู” ธงรามว่า

“กูไม่ชอบเป็นสัตว์ที่ไม่มีความคิด”

​“โห...แรง...แรงมาก...โอย...เจ็บปวด”

​“ชีวิตนี้มีอะไรมากกว่าที่จะไปทดสอบเสน่ห์ของตัวเอง ไปทางนั้นที ทางนี้ทีนะไอ้สน ถ้ามึงยังเป็นแบบนี้ระวังเหอะ สุดท้ายมึงจะตายอย่างโดดเดี่ยว เพราะมึงชอบล้อเล่นกับความรัก กับความรู้สึกของคน”

​“อื้อหือ...กูแบบ...สลดเลยอะ”

​“สลดสักกี่นาทีวะ”

ธงรามเลิกคิ้ว เพื่อนสนิทหัวเราะแหะๆ ตอนนี้เขายังรักสนุก ยังจะชอบทดสอบเสน่ห์ของตนเอง แต่มันก็ไม่แปลกไม่ใช่เหรอ ใครๆ ก็ทำกัน ธงรามพูดเสียเขารู้สึกแย่ ที่ยังเป็นพ่อพวงมาลัย หยอกทางนั้นที แหย่ทางนั้นที คบคนนั้นทีคนนี้ทีแบบนี้

​ชวนหมอนี่คุยเรื่องอื่นดีกว่าแหะ เดี๋ยวจะฉกแว้บมาเข้าตัวให้ทิ่มจึ๊กๆ ที่ใจดำอีก เขาเลยชวนเพื่อนรักเข้าไปในเมืองเสียเลย สองหนุ่มเดินหาของรับประทาน แล้วพากันเดินเล่นชมเมือง ธงรามเป็นคนชอบถ่ายภาพเก็บบรรยากาศอยู่แล้ว จึงเพลินกับบ้านเมืองและผู้คน สองหนุ่มมานั่งพักขากันที่ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง ที่ตกแต่งบรรยากาศไว้ร่มรื่น น่านั่ง ทิวสนแอบหลบฉากไปพูดคุยทำความรู้จักกับผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง ที่มาขอให้เขาถ่ายรูปให้ เพลินไปเลย ทิ้งให้เพื่อนรักนั่งอยู่คนเดียว มองดูถนนหนทางไป โดนเพื่อนว่าเรื่องเจ้าชู้มาหมาดๆ แต่คนอย่างทิวสนก็สลดไม่นานอย่างที่ธงรามว่าให้จริงๆ

​ธงรามมองที่โทรศัพท์อีกหน หวานใจก็ยังไม่ตอบข้อความอะไรมา เขากำลังคิดที่จะส่งข้อความให้เธออีกครั้ง แต่หูก็แว่วได้ยินเสียงคุ้นๆ ขึ้นเสียก่อน

​“ร้านนี้กาแฟอร่อยมากขอบอก ยัยหวาน แกพลาดจะเสียใจ”

​“กินป่านนี้ จะนอนป่านไหนล่ะ ยิ่งมึนๆ อยู่ด้วยอะ”

​“ใครใช้ให้กินล่ะ เหล้าเบียร์น่ะ ของดีที่ไหนกัน”

สร้อยสายอบรม พลางท้าวเอว ขณะที่หวานใจค้อนให้เพื่อน

​“หล่อนทำไมกินล่ะยะ”

​“แหม...นานๆ ครั้งตามโอกาส อีกอย่างหนึ่ง ฉันกินเหล้าย่ะ ไม่ใช่เหล้ากินฉันเหมือนแก สภาพนี้อย่าไปเมาที่ไหนนะยัยหวาน โคตรเป็นห่วง เมาแล้วจำอะไรไม่ได้แบบแกนี่”

​“ถ้าไม่กินเป็นเพื่อนนาวินก็ไม่เอาหรอก”

พูดไปแล้วก็เอามือปิดปาก แล้วทำตาโต สร้อยสายยิ้มนิดๆ แล้วเอ่ยขึ้นลอยๆ

​“นาวินมันอกหัก กินเหล้าละลายพิษ วันนี้ก็หายแล้วนะแก”

​“มันทำใจได้เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”

หวานใจแกล้งว่า สร้อยสายนี่...มีอะไรที่เธอคิดไม่ถึงเยอะมากจริงๆ แหะ แม่เพื่อนรักของเธอดูจะโตขึ้นมาก เป็นผู้ใหญ่กว่าเมื่อก่อน กระบวนการคิดเปลี่ยนไป คมขึ้น เข้าใจโลกมากขึ้น

​“เร็วสิ บางทีความรักของนาวิน อาจจะแค่คิดไปเองอะไรแบบนี้อะ แบบว่าชื่นชม จนคิดไปเองว่าตัวเองรัก ก็เป็นไปได้นะแก”

​“มันมีแบบนี้ด้วยเหรอ” สร้อยสายหัวเราะคิก แล้วพยักหน้า

​“อืม...จะยังไงนาวินก็เป็นน้องชายที่น่ารักที่สุดของฉันนะยัยหวาน เหมือนแก ที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันน่ะ”

​“เขินเลย” หวานใจหัวเราะ แล้วหยิกแก้มเพื่อนรักเบาๆ

“บอกรักกันแบบนี้ เดี๋ยวก็จับปล้ำเสียหรอกย่ะ”

​“เก็บไว้ปล้ำพี่รามดีกว่า อิอิอิ”

​“แล้วทำไมฉันจะต้องปล้ำ...”

​“น้องหวาน น้องสร้อย”

เสียงหนึ่งขัดขึ้นกลางบทสนทนาของสองสาว ที่เม้าท์กันเพลิน จนไม่ได้มองว่ามีคนมายืนข้างหลัง เสียงนั้นทำให้หวานใจตกใจจนแทบจะเป็นลมตรงนั้น ขณะที่สร้อยสายยิ้มกว้าง แล้วเอ่ยทักเสียงใส

​“อ้าว...พี่ราม บังเอิญจังเลย นี่เราสองคนกำลังนินทาพี่รามอยู่พอดีเลยค่ะ”

​“ครับ”

ธงรามเลิกคิ้ว ตามองแต่หวานใจ ที่ต้องรีบเอามือปิดตะครุบปากของเพื่อนรักไว้ เธอหน้าแดงก่ำ แล้วหลบตาเขา ทำอะไรไม่ถูกแล้วตอนนี้ เขินไปหมด จนอยากจะมุดดินหนี

​โอ๊ย...ฉันควรจะทำยังไงดี

​“นินทาอะไรพี่กันหรือ น้องหวาน”

​“มะ...ไม่มีอะไรค่ะ หวาน...หวาน...เอ่อ”

​“จริงสิคะพี่ราม ไปเดินเล่นที่ตลาดนัดกันไหมคะ ของกินเพียบเลย”

สร้อยสายหันไปสั่งกาแฟ เธอเห็นหน้าของเพื่อนรักที่แดงจัด จนตอนนี้ลามไปถึงคอล่ะ ก็อมยิ้ม แม่สื่ออย่างสร้อยสาย จัดแจงจับมือของหวานใจ ส่งให้ธงราม แล้วเอ่ยเสียงหวาน

​“ฝากพี่รามจูงเพื่อนของสร้อยทีนะคะ ยัยหวานชอบหลง สร้อยขอเดินไปล่วงหน้าก่อนเน้อ มีร้านชาไข่มุกอร่อยมาก คนต่อแถวยาวเป็นกิโลตรงโน้น ต้องรีบไป เดี๋ยวไม่ทันเค้า”

ว่าแล้วหล่อนก็เดินแกมวิ่งหนีไปดื้อๆ แล้วโบกไม้โบกมือส่งให้เพื่อนรักและธงราม พร้อมกับตะโกนบอกมา

​“สร้อยไปรอที่ร้านขนมปังปิ้งตรงโน้นน้า...ไม่ต้องเป็นห่วง”

​“เพื่อนบ้า”

หวานใจพึมพำอุบอิบ ใจเต้นแทบจะทะลุเมื่อรับรู้ว่าธงรามบีบมือเธอเบาๆ แล้วพาเธอออกเดินตรงไปยังบริเวณตลาดนัด ตอนนี้เขาลืมทิวสนไปเลย

​“มือของน้องหวานเย็นมากเลย”

เขาเอ่ยทัก ก้มลงมองคนข้างๆ คนที่เคยพูดแจ๋วๆ ตอนนี้กลับเงียบสงบ ก้มหน้าก้มตาเดิน หน้าของเธอแดงจัดไปหมด ธงรามมองอย่างเอ็นดู หวานใจน่ารักจริงๆ เขาเองก็ใจเต้นแรงไม่แพ้เธอเช่นกัน โหนกแก้มก็ขึ้นสีเรื่อ เมื่อจับจูงเธอเดินไปด้วยกันแบบนี้

​“เมื่อคืน...หวาน...หวานพูดหรือทำอะไรแปลกๆ หรือเปล่าคะ”

เธอตัดสินใจอ้อมแอ้มถามขึ้นในที่สุด ธงรามหัวเราะเบาๆ แล้วสั่นหน้า

​“ไม่ได้ทำเลยครับ”

มือของเขายังคงกระชับมือเธอ เดินไปด้วยกันเรื่อยๆ

​“จริงๆ นะคะ หวานจำไม่ได้เลย ถ้าเกิดว่าหวานทำอะไรเพี้ยนๆ เอ่อ หวานก็ขอโทษพี่รามด้วย”

​“ไม่เพี้ยนหรอกครับ น่ารักมากต่างหาก แต่ว่าน้องหวานจำอะไรไม่ได้จริงๆ น่ะเหรอ ว่าเราพูดอะไรกันบ้าง”

​“ไม่ได้เลยค่ะ” เธอย่นจมูกน้อยๆ

“โอ๊ย...ทำไมหวานจะต้องเมาขนาดนั้นกันนะ”เธอยกมือข้างหนึ่งกุมหัว

​“หึๆ ถ้าจำไม่ได้ พี่จะทบทวนให้ฟัง”

มือเขาบีบมือเธอ แล้วพาให้เธอหยุดเดิน เขาพาเธอเลี่ยงไปตรงบริเวณที่จัดไว้ให้คนนั่งรับประทานอาหาร ม้านั่งขนาดเล็ก เลยทำให้ต้องนั่งเบียดกันนิดหน่อยขาของเขาชนกับขาของหวานใจ มือของเขาและเธอยังจับกุมกันไว้

​“น้องหวานบอกว่าพี่มีเมียแล้ว แถมเมียพี่ก็คือนายสน หึๆ ทำไมถึงไปเข้าใจได้ยังงั้นกันนะ”

​“แหม...” มือเธอว่างแค่มือเดียว หวานใจเลยใช้มือนั้นปิดตาแก้เขิน

“โอ๊ย...นั่นสิคะ หวานทำไมถึงไปคิดแบบนั้นกันนะ”

​“พี่เสียใจมากเลย” ธงรามอมยิ้ม

“เฮ้อ...”

​“แล้ว...แล้วเราพูดอะไรกันต่อ”

​“พี่บอกว่าพี่ชอบน้องหวาน”

ไม่พูดพร่ำมากความ บอกกันตรงๆ ไปเลยเขามองจ้องตาเธอ หวานใจมองตอบเขา ปากเผยอนิดๆ อย่างตกใจ เพราะไม่คิดว่าเขาจะบอกออกมาตรงแบบนี้

​“เอ่อ...”

​“แล้วน้องหวานก็วิ่งหนีพี่ไป ติดค้างคำตอบให้พี่”

​“คะ? คำตอบอะไร”

​“คำตอบว่าน้องหวานจะให้โอกาสพี่ไหมครับ”

​“พี่ราม”

หวานใจเขินจนอยากจะวิ่งหนีไปอีกสักรอบ แต่ก็วิ่งหนีไม่ได้แน่ๆ เขาจับมือเธอไว้แน่นขนาดนี้ ธงรามนั่งนิ่งอย่างจะรอคำตอบ

​“คือว่าหวาน...เอ่อ...พี่รามกลับไปก็คงจะลืมหวานแล้วล่ะค่ะ”

​“ไม่ลืมหรอกครับ พี่ไม่มีทางลืมผู้หญิงที่พี่ชอบมากขนาดนี้ได้หรอก น้องหวานอยู่ที่ไหนบนโลกก็ช่าง พี่ก็จะตามไปอยู่ใกล้ๆ ให้ได้ แค่กรุงเทพฯ-เชียงใหม่ สำหรับพี่ไม่ไกลเลย”

​“พี่รามอยู่กรุงเทพฯ หรือคะ”

​“ครับ”

​“ถ้าอย่างนั้นพี่รามก็ไม่ต้องไปตามหวานไกลอะไรมากหรอกค่ะ ถ้าอยากจะได้โอกาสจากหวานจริงๆ หวานเรียนอยู่ที่ มอ...เปิดเทอมหวานก็ต้องกลับไปเรียนแล้วล่ะค่ะ”

เธอเอ่ยชื่อมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ธงรามขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะหัวเราะ

​“หืม...บังเอิญจัง พี่ก็จบที่นั่นมา หวานเป็นรุ่นน้องร่วมสถาบันของพี่สินะ เอาจริงๆ บ้านพี่ก็อยู่แถวนั้นนะ ไปธุระที่มอ ก็บ่อย แต่เราไม่ยักกะเจอกันสินะ”

​“นั่นน่ะสิคะ”

หวานใจย่นจมูกน้อยๆ เธอยังปล่อยมือของตนไว้ในมือเขา แค่นี้ธงรามก็คงจะได้คำตอบแล้วล่ะ ว่าเธอน่ะคิดอย่างไร

​“คงเพราะพรหมลิขิตมั้งครับ ฟังดู...หึๆนิยายไปหรือเปล่า”

​“ก็เหมาะกับเป็นพี่รามดีนี่คะ ถ้าเป็นแบบนั้น ก็พี่รามเป็นนักเขียนนี่นา”

​“หึๆ จริงสินะ แล้วตกลงน้องหวานอยากมาเป็นนางเอกของพี่หรือเปล่าครับ นางเอกที่มีพระเอกชื่อธงราม”

​“ค่ะ”

​ตอบรับเสียงอ้อมแอ้ม หากคนฟังนั้นได้ยินมันชัดเจน ตอกย้ำเข้าไปปักไว้ในใจ แทบจะร้องเฮออกมาเลยล่ะ

​เขาต้องขอบคุณธงลักษณ์จริงๆ

​เขามีว่าที่สะใภ้ไปให้คุณสีดาเลิกกลุ้มใจแล้ว

​เขาคิดในใจอย่างมีความสุข ขณะที่จับมือของหวานใจขึ้นมาจูบมันเบาๆ