35

“พี่เพลิงยังไม่กลับหรือคะ”

ภรรยาเอ่ยถามหลังจากรับประทานอาหารเย็นกันแล้วเรียบร้อยที่สวนแห่งใหม่ของเพลิงพักนี้เพลิงมักจะมาเฝ้าระวังอยู่ที่สวนของเขาเพราะเหตุผลสองข้อ ข้อแรกคือเขากำลังจะเริ่มลงมือทำงานพัฒนาสวนอย่างจริงจัง เลยต้องทุ่มเวลาให้ที่นี่ อีกข้อคือความน่าสงสัยของสวนข้างๆ ที่เขาเห็นข้อพิรุธแปลกหลายอย่างเหลือเกิน

​แปลกอย่างน่าเป็นพิษเป็นภัยเสียด้วย

​แล้วเขาก็ไม่ใช่คนที่จะดูดายในเรื่องแบบนี้ ในเมื่อสงสัย เพลิงก็ต้องไขปริศนาให้กระจ่าง แล้วถ้าเรื่องที่สงสัย เป็นผลร้ายกับผู้คนในสังคมของเขา แน่ล่ะ เพลิงก็ต้องไม่ยอมปล่อยไว้แน่นอน

​“อืม...ตวงกลับไปก่อนก็ได้จ้ะ พรุ่งนี้พี่มีงานต้องลงกล้าพันธุ์ แล้วก็ต้องคัดเลือกคนงานมาทำงานอีก”

​“ตวงอยู่ช่วยก็ได้นะคะ”

ตวงรักว่า เธอนึกห่วงสามีที่ทำงานจนหักโหม เธอและเขาอยู่ในบ้านหลังเล็กที่สร้างจากตู้คอนเทนเนอร์ ขนาด 35 ตารางเมตร ตกแต่งข้างในไว้สำหรับทำงานและพักผ่อน เพราะบางทีไปๆ มาๆ ต่างอำเภอระยะทางก็ไกลอยู่พอสมควร พักที่นี่ก็สะดวกสบายกว่า ที่พักของพวกเขาแยกต่างหากจากที่พักของคนงาน ที่ตอนนี้เริ่มมีคนเข้ามาพักแล้วจำนวนหนึ่ง

​“เป็นห่วงลูกสาวเราน่ะสิ”

เพลิงเอ่ยพึมพำ การฉีดน้ำหอมฟุ้งของหวานใจทำให้สังหรณ์ของคนเป็นพ่อกำลังสั่นไหว เพราะเจ้าหล่อนดันทำอะไรผิดแปลกจากที่ตัวเองเคยทำเสมอ

​“ห่วง? พี่เพลิงห่วงอะไรยัยหวาน”

ตวงรักทรุดลงนั่งข้างเขา เธอวางแก้วน้ำขิงร้อนๆ ลงบนโต๊ะให้กับสามี เขาชอบดื่มมันก่อนนอน

​“ห่วงว่าลูกสาวเราจะไปแอบปิ๊งใครเข้าน่ะสิ ดูทำตัวแปลกๆ พี่ไม่ไว้ใจ”

​“แน้”

​“ไม่ต้องมาแน้เลย ตวงน่ะ รู้หรือเปล่าว่ายัยหวานชอบใคร หรือว่าแอบมีแฟนก่อนที่พี่อนุญาตหรือเปล่า บอกมาตรงๆ เลย”

​“พี่เพลิงนี่ บางเรื่องเราก็ต้องให้ลูกตัดสินใจ ลองผิดลองถูกด้วยตัวเองหรือเปล่าล่ะคะ บางเรื่องเราก็ไม่สามารถที่จะไปกำหนดให้แกได้นะ” พอภรรยาพูดแบบนั้น เพลิงก็ยิ่งหน้าเคร่ง

​“ยัยหวานตกลงมีแฟนแล้วจริงๆ น่ะเหรอ บอกพี่มาว่าไอ้หมอนั่นเป็นใคร พี่จะตามไปยิงให้ไส้แตก ให้วิ่งเตลิดไม่กล้ายุ่งกับลูกสาวเราอีกเลย”

​“โอ๊ย...ใจเย็นๆ ค่ะพี่เพลิง” ตวงรักรีบเบรกก่อนที่สามีจะเตลิดคิดไปไกล

“นี่จะไปทำเค้าขนาดนั้นจริงๆ น่ะเหรอ ถ้าเกิดว่าเค้ามาจีบลูกเราน่ะ”

​“เอ่อ...ทำจริง”

คำตอบนั้นทำให้ตวงรักทำคอย่น รู้ว่าน้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือขวาง แถมกระแสน้ำอย่างเพลิงก็ยิ่งกว่าสินามิถล่มเสียอีกเวลาจะพานพาโลขึ้นมา

​“คุกนะคะ”

​“ขู่มันเฉยๆ ไม่คุกหรอก”

​“แล้วถ้าเกิดว่า ลูกสาวเราไปจีบเค้าก่อนล่ะพี่เพลิง”

​“เฮ้ย...”

เพลิงถึงกับตาเหลือกกับคำพูดของภรรยา ใบ้กินไปชั่วคราว ท่าทางของเขาทำให้ตวงรักถึงกับหัวเราะคิก

​“ตวงพูดเล่นน่ะพี่เพลิง ยัยหวานไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก อีกอย่างลูกสาวเราก็อย่างที่เห็นๆ ยัยหวานสนใจใครที่ไหนกัน ขนาดสีสันที่พวกตวงกรี๊ดๆ กันกับยัยสร้อย ยัยหวานยังไปแกล้งเค้าจนอ่วมอะ”

​“พี่ก็ตกใจหมด นึกว่าลูกเราไปจีบใครเข้าจริงๆ ถ้ายัยหวานทำแบบนั้น พี่คงจะทำใจไม่ได้”

​“พี่เพลิงนี่อาการหนักจริงๆ”

ตวงรักหัวเราะคิก แล้วจับมือของสามีมาบีบเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังมากขึ้น

​“แต่พี่เพลิงก็ต้องเข้าใจนะคะ ว่าวันหนึ่ง ยัยหวานก็อาจจะมีคนที่ชอบ ต้องแต่งงานมีครอบครัว พี่เพลิงจะทำตัวเป็นอันธพาล ไล่ยิงหนุ่มๆ ทุกคนที่เข้าใกล้ลูกสาวเราแบบนี้ไปตลอดไม่ได้”

​“เฮ้อ...พูดไปแบบนั้นน่ะแหละ จริงๆ ทำได้ที่ไหน” เพลิงว่า

​แต่จริงๆ แล้วก็ทำได้นะ...

​ไอ้คำหลังนี้ต่อท้ายไว้ในใจ ไม่ได้พูดออกไปให้ภรรยาได้ขัดหู

​“ทีพี่เพลิง ยังพาตวงมาจากพ่อของตวงเลย วันหนึ่งก็ต้องมีผู้ชายคนหนึ่ง พาลูกสาวเราไปดูแล ไปสร้างครอบครัวเหมือนกัน”

เจอคำนี้ไป พ่อเพลิงก็ได้แต่อ้าปากค้าง ภรรยาถึงกับยิ้มกว้างเมื่อเห็นอาการนั้นของสามี เธอเห็นว่าหวานใจก็โตแล้วเข้าสู่วัยสาวเต็มตัว ไม่แปลกที่จะนึกชอบพอใครบ้าง แล้วก็ไม่เห็นด้วยกับสามี ที่บางทีก็หวง ห่วงลูกสาวมากจนเกินไป

​“เฮ้อ...เราไม่น่ามีลูกคนเดียวเลย”

เพลิงบ่นพึมพำ ตวงรักซบหน้ากับไหล่ของเขา แล้วเอ่ยเสียงหวาน

​“ถ้าตวงไม่ต้องผ่าตัด ก็อยากมีลูกให้พี่เพลิงอีกเยอะๆ เลย เรามีลูกเราเลี้ยงเค้าได้แต่ตัวนะคะพี่เพลิง ส่วนหัวใจ บางทีเราก็ต้องปล่อยให้เค้าดู แล้วก็เลือกเอง”

​“ไม่เอาล่ะ ไม่คุยเรื่องนี้ แสลงใจ ยังทำใจไม่ได้ ตวงพูดยังกับว่ายัยหวานมีแฟนแล้ว แถมยังจะมาขอแต่งงานพรากไปจากเราวันนี้พรุ่งนี้ พี่ใจหายใจสั่น ไม่คุยด้วยล่ะ”

​“ไม่คุยแล้วก็ได้ค่ะ”

ตวงรักทำท่าจะหยิบหนังสือเล่มโปรดของหล่อนมาอ่าน แต่มือของเพลิงจับมือเธอไว้เสียก่อน

​“พี่ง่วงแล้ว”

​“นี่เพิ่งจะหกโมงเย็นนะคะพี่เพลิง”

​“กินข้าวอิ่มแล้ว ต้องออกกำลังกายสักหน่อย”

ว่าแล้วก็ตวัดภรรยามากอด พลางทำตาเจ้าชู้ ตวงรักทำตาโต ก่อนจะห้ามเสียงเบา

​“พี่เพลิง...อะไรกันนี่”

​“พูดเรื่องลูกแล้วก็อยากทำลูก”

“พี่เพลิงบ้า นี่ยังไม่มืดเลย”

“ไม่มืดแล้วไง ไม่มืดเราก็ทำกันออกจะบ่อย”

เขาหัวเราะ ไม่สนใจคำห้ามของหล่อน เขาอุ้มพาเธอไปยังฟูกนอนที่ปูไว้ตรงมุมห้อง กับเธอแล้วเพลิงยังเป็นเพลิงที่ร้อนแรงเสมอ และรักมั่นกับภรรยาของเขาไม่คลอนแคลน

หลังจากเกมรักผ่านพ้นไป เพลิงลูบแขนภรรยาที่หลับซบกับอกเขาเบาๆ ใจล่องลอยคิดไปถึงหวานใจบุตรสาว นึกถึงเรื่องที่คุยกันเล่นๆ เมื่อครู่ เขาคงทำใจไม่ได้ง่ายดายนักหรอก ถ้าหวานใจจะมีคนรัก...เพราะเขาเองก็เคยรับรู้รสชาติของรักทั้งผิดหวังและสมหวังมาก่อน

เขาไม่ไว้ใจผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้นล่ะ เพราะเอาตัวเองเป็นมาตรฐานสำหรับผู้ชายที่จะเข้ามาทำความรู้จัก หรือว่ารักลูกสาวของเขา

และเพลิงก็เชื่อว่าผู้ชายที่เป็นแบบเขา รักจริงจังแบบเขา ยุคนี้สมัยนี้ มันหายากเย็นแสนเข็ญจริงๆ

…………………………………………………………………………………………………………………….

​“พวกมันรับสมัครคนงานกันแล้วนะครับพ่อเลี้ยง แถมผมเคยเห็นไอ้เจ้าของสวนที่ชื่อว่าเพลิง มาด้อมๆ มองๆ ถามนั่นถามนี่กับคนของเราด้วย”

​“สายตำรวจหรือเปล่า?”

พ่อเลี้ยงอุดมขมวดคิ้ว เขากับลูกน้องคนสนิทนั่งคุยปรึกษากันเกี่ยวกับเรื่อง ‘งาน’ สินค้าส่งออกไปล็อตหนึ่งแล้ว เรียบร้อยไปด้วยดี รอแค่ล็อตสอง ที่ตอนนี้ผลิตเสร็จแล้ว

​“ไม่ใช่นะครับ มันเป็นคนธรรมดานี่ล่ะพ่อเลี้ยง มีฐานะอยู่นะครับ มีรีสอร์ตด้วย กว้างขวางเป็นที่รู้จักพอสมควรเพราะมันมีโครงการรวมตัวกับพวกชาวสวนส้ม สวนผลไม้บ่อยๆ น่ะครับ”

​“แล้วมาเสือกอะไรกับที่ของพวกเราล่ะวะ นี่กูนึกแล้วอยากจะปาดคออีลูกสาวที่มันหนีไปเปิดร้านดอกไม้ให้ตามพ่อแม่มันไปจริงๆ”

พ่อเลี้ยงอุดมบ่นอุบ นัยน์ตาของเขาฉายแววกร้าวกระด้าง ลูกน้องคนสนิทอย่างคำดี มองแล้วก็ให้สะดุ้งกับสายตานั้นนัก

​“เอ่อ...พ่อเลี้ยงจะให้ทำยังไงครับ”

​“กูจะลองไปเจรจาขอซื้อที่มันดู ปวดหัวฉิบหาย เพราะอีนังตัวดีนั่นที่ไม่ขายที่ให้เราแท้ๆ ทำให้มันวุ่นวายแบบนี้”

​พ่อเลี้ยงอุดมว่า เขาสั่งให้ลูกน้องรินเหล้าเพิ่มให้ ก่อนจะดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ตามองไปทางทิศของที่ดินแปลงติดกัน

​เอาเงินฟาดเข้าก็คงจะไป คงจะไม่มีอะไรแล้ว…ขืนให้อยู่ใกล้ๆ งานของเขาก็คงจะไม่สะดวกแน่นอน เขาไม่ยอมพังหรอก เพราะลงทุนลงแรงไปมาก แล้วกิจการของเขาก็กำลังเงินดีทีเดียว

​เขามาก่อน ปักหลักก่อน คนมาทีหลัง ก็ต้องไปสิ แต่จะไปแบบไหน ไปแบบมีชีวิต หรือไม่มีชีวิต เดี๋ยวก็ค่อยว่ากัน

​เขายิ้มอย่างเหี้ยมๆ