37

งานประจำปีของสวนส้มตะวันฉาย จัดมาติดต่อกันเป็นปีที่สาม เจตนาแรกของเพลิงคือต้องการให้เป็นงานระดับชุมชน เป็นการรวมกลุ่มของเกษตรกร มาขายผลผลิตให้กับนักท่องเที่ยวและคนในชุมชน มีการจัดประกวดผลิตผล งานออกร้าน ตอนแรกจัดแค่เล็กๆ แค่กระจายในอำเภอ แต่พอคนรู้จักมากขึ้น รีสอร์ตของเพลิงเป็นที่รู้จัก ก็มีการจัดงานที่ใหญ่มากขึ้น จนตอนนี้กลายเป็นงานดังระดับจังหวัดไปแล้ว

​งานปีนี้จัดติดต่อกันเจ็ดวัน จะมีการแจ้งนักท่องเที่ยวล่วงหน้าว่าเป็นเวลาของการจัดงานอาจจะมีเสียงรบกวน แต่ก็ยังมีคนมาพักเต็มทุกห้อง เพราะบางคนก็อยากจะมาสนุกกับงานประจำปีที่ขึ้นชื่องานนี้ ไม่สนใจว่าจะมีเสียงรบกวน กลับสนุกด้วยซ้ำ กับเทศกาลอาหารพื้นเมือง ท้องถิ่นนานาชนิด มีผลผลิตจากเกษตรกรถึงมือผู้บริโภคโดยตรง กิจกรรมสนุกๆ ในแต่ล่ะคืน ก็มีจุดเด่นต่างกันไป

​ปีนี้ที่เกรียวกราว แล้วคึกคัก ก็จะเป็นงานสองคืนสุดท้ายที่เป็นที่สนใจของคนต่างอำเภอ ต่างจังหวัด บัตรเข้างานขายได้คึกคัก ก็เห็นจะเป็นการประกวดสาวประเภทสอง และประกวดธิดาตะวันฉายนั่นเอง ถึงกับมีแมวมองจากเวทีนางงามใหญ่ ให้ความสนใจมาดูการประกวด สปอนเซอร์ก็มาขอมอบรางวัลเพิ่มให้ ทำให้มีเงินรางวัลประกวดสูงลิ่ว ผู้ชนะได้รับถึงหนึ่งแสนบาทเลยทีเดียว

​และพอเป็นประเพณี ที่ว่าเจ้าถิ่นอย่างสวนส้มตะวันฉาย จะต้องส่งนางงามเข้าร่วมประกวดทั้งสองเวทีเสียด้วย ปีนี้...แน่นอนว่า นางงามผู้หญิงแท้ คนที่ได้รับหน้าที่นั้นก็คือหวานใจ อย่างที่เจ้าตัวปฏิเสธไม่ได้เสียด้วย

​“เอาจริงเหรอแม่จ๋า โห...หวานก็นึกว่าล้อเล่น ส่งคนอื่นไม่ได้เหรอ?”

​“ไม่ได้ๆ ต้องหวานนี่ล่ะ ปีที่แล้วสร้อยสายลงประกวดไปแล้ว แม่หมดสต็อกตัวลงแข่งแล้ว”

ตวงรักอมยิ้ม เธอตั้งใจเข็นให้ลูกสาวกล้าแสดงออก ได้ทำอะไรที่แปลกไปบ้าง เป็นประสบการณ์ชีวิตสนุกๆ และอีกอย่างหนึ่ง ก็สร้างสายสัมพันธ์อันดีให้แก่คนระดับนายจ้างกับลูกจ้างได้ดีอีกวิธีหนึ่ง จากรุ่นสู่รุ่น

​“แอร๊”

หวานใจทำหน้า ทำเสียง แบบที่ทำให้นาวินที่กำลังเกากีตาร์ แต่งเพลงรักอกหักอยู่เพลินๆ มานั่งฟังตวงรักหว่านล้อมหวานใจอยู่ด้วย ถึงกับวางมือแล้วหัวเราะ

​“เอาล่ะพี่หวาน ถึงเวลาที่ลิงจะได้หัดเป็นนางแบบล่ะ อิอิอิ”

​“ว่าใครยะ ว่าใครลิง?”

หวานใจถลึงตาใส่น้องชาย แล้วลุกขึ้นยืน พร้อมกับเท้าเอว วางท่าทางเลียนแบบนางงามที่เคยเห็นบ่อยๆ มารดามองแล้วก็กลั้นยิ้ม หวานใจหุ่นสูงเพรียว ระเหิดระหง แขนขายาว หน้าตาก็ไม่ขี้ริ้ว สวยมากด้วยซ้ำ ถ้าแม่เจ้าประคุณจะลดความห้าว ความแก่น มาเอาดีทางดารานางแบบ ก็คงจะไม่ยากหรอก เพราะมีพื้นฐานหน้าตาที่ดีพร้อม

​“ลิงที่ไหนจะเดินได้สวย สง่า แบบนี้”

ว่าแล้วก็เดินฉับๆๆ วาดลีลา โดยใช้ลานหน้าบ้านเป็นที่ซ้อมเดินแบบเสียเลย มารดาถึงกับปรบมือให้ แล้วเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ

​“เวทีนางงามนะหวานเอ๊ย เดินช้านิดหนึ่งลูก แล้วก็ทำให้มันแช่มช้อย อ่อนหวาน ไม่ใช่ทำอะไรฉับๆ ว่องไวไปหมด มันจะเหมือนลิงอย่างที่เจ้านาวินว่า”

​“แม่อะ...ไม่มีเข้าข้าง”

หวานใจทำหน้างอ มารดาเลยเอ่ยถึงของล่อใจ ที่จะทำให้บุตรสาวของเธอตั้งใจมากขึ้นในการประกวด

​“หนนี้เงินรางวัลของรางวัล ไม่ธรรมดานะลูก เงินสดแสนหนึ่ง มงกุฎประดับคริสตัลแท้ราคาห้าหมื่นบาทแนะ หนนี้มีสปอนเซอร์มาจากจังหวัดเลย แล้วก็คุณนายผู้ว่าท่านชอบการประกวดอะไรแบบนี้ ก็เลยสนับสนุนกันเต็มที่ไปเลย”

​“อื้อหือ หวานชักจะอยากชนะบ้างแล้วสิคะ”

หวานใจทำตาโต แสนหนึ่ง! เธอจะได้ทำโครงการของเธอ ที่เคยคิดร่วมไว้กับเพื่อนๆ ว่าอยากจะทำก่อนเรียนจบเสียที

​“รางวัลปีนี้แน่นทั้งของหญิงแท้ และหญิงเทียมเลยล่ะจ้ะ หญิงเทียมนี่พิเศษตรง มีสปอนเซอร์เค้ามาหาสาวสองสวยๆ ส่งประกวดมิสทิฟฟานี่โชว์ มีรางวัลเพิ่มอีกห้าหมื่นบาทสำหรับรางวัลที่หนึ่งและรอง รับกันไปแน่นๆ หนึ่งแสนห้าหมื่นบาทสำหรับรางวัลที่หนึ่ง รางวัลที่สองหนึ่งแสนบาทกันไปเลย”

​“โห...น่าจะมีเวทีชายงามบ้างอะไรงี้นะครับป้าตวง ห้าหมื่นก็เอาครับ” นาวินทำตาโต เลยโดนพี่สาวค่อนเอา

​“งกนะยะ”

​“แต่งหญิงลองประกวดได้นะ มีรางวัลนางสาวเทียมเฮฮา ได้สามหมื่นจ้ะ”

พอโดนชงเข้าแบบนั้น นาวินมีหรือจะพลาด นาทีนี้ไม่มีอะไรจะต้องมาเก็กมาดแมนหล่อล่ำอะไร เพราะตอนแรกตั้งใจจะมาหล่อๆ แมนๆ เพื่อให้สร้อยสายรับรัก ไหนๆ ก็อกหักไปล่ะ ไปสายฮาเฮ ได้เงินกลับไปเที่ยวดีกว่า

​“ผมเอาด้วย”

​“เอาจริงดิ”

หวานใจทำตาโต นาวินทำสะบัดสะบิ้งใส่พี่สาวด้วยจริตเกินหญิง

​“เอาจริงสิค้า นาวี่จะแต่งหญิงให้งามงดกว่าพี่หวานแน่นอนค่า”

​“ย่ะ” หวานใจหัวเราะชอบใจ

“ฉันจะคอยดู”

​“เดี๋ยวสร้อยจะมารับพวกเราไปเก็บตัว”

มารดาว่า เล่นเอาสองพี่น้องถึงกับหันมองหน้ากันแล้วทำตาปริบๆ

​“มีเก็บตัวด้วยหรือคะแม่ โห...ฟังล่ะจริงจังมาก”

​“ก็ต้องจริงจังสิ งานปีนี้เป็นงานใหญ่นะ ลูกสาวสวนส้มตะวันฉายลงเองด้วยแบบนี้ คนจะต้องมาดูเยอะแน่ๆ เลยล่ะ อ้อ...มีรางวัลป๊อบปูล่าโหวตด้วยนะ ให้เอาหางตั๋วเข้างานมาหยอดใส่กล่องที่เป็นเบอร์นางงามเปิดนับจับรางวัล ได้กันไปเลยหมื่นหนึ่ง”

​“หวานขอไปหาเสียงกับพี่ๆ ในสวนส้มก่อนนะแม่”

ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็วิ่งไปคว้ามอเตอร์ไซค์ ขณะที่นาวินก็วิ่งตามไปติดๆ

​“ไปด้วยยยยย งานนี้นาวี่ก็ไม่พลาดจ้า”

​ตวงรักมองพี่น้องทั้งสองคนแล้วก็อดขำไม่ได้ เธอก้มดูแผนงาน การจัดงานต่างๆ ในแฟ้มงาน ไล่เรียงดูว่าจะให้ใครทำอะไรบ้าง ปีนี้เธอรับหน้าที่เป็นแม่งานเต็มตัว อาทิตย์หน้าการเตรียมงานคงจะหนักและเหนื่อยหน่อยล่ะ เพราะเพลิงกำลังยุ่งอยู่กับสวนแห่งใหม่ของเขา จนแทบไม่มีเวลาเลยตอนนี้

​คิดถึงสามีแล้วก็พลันขมวดคิ้วน้อยๆ รู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ว่าเพลิงอาจจะไปยุ่งอะไรกับสวนอันลึกลับของพ่อเลี้ยงอุดมเข้า เธอไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นเลยจริงๆ

...................................................................................................................................................................

​“เอากันตรงๆ เลยนะครับ จะได้ไม่เสียเวลามาก”

พ่อเลี้ยงอุดมเอ่ย หลังจากที่จิบกาแฟเข้าไปแล้วอึกหนึ่ง เพลิงเลือกร้านกาแฟใกล้กับตลาด เป็นที่สนทนาธุระของพ่อเลี้ยงอุดม ลูกน้องของพ่อเลี้ยงไม่ได้ตามมาในร้าน คุมเชิงอยู่ข้างนอก

​“ครับ พูดธุระของพ่อเลี้ยงมาได้เลย”

​“ผมสนใจ อยากจะได้ที่แปลงของพ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยงเรียกราคามาได้เลยครับ ว่าจะขายเท่าไหร่? กี่ร้อยล้านก็ว่ามา”

​“หืม?” เพลิงขมวดคิ้ว มองหน้าทางนั้นอย่างแปลกใจ พ่อเลี้ยงอุดมยักไหล่ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

​“ผมอยากให้ที่มันผนึกเป็นแปลงเดียวกัน เคยติดต่อขอซื้อแล้ว แต่...ช้ากว่าทางคุณไปแค่ไม่กี่ก้าว ผมรู้ว่าคุณซื้อมาแค่สามสิบกว่าล้าน ขายต่อผม ผมให้เลยที่ร้อยล้าน กำไรเห็นๆ นะครับ เจ็ดสิบล้าน”

​“ถ้ามูลค่าของมันทำให้พ่อเลี้ยงกล้าซื้อขนาดนั้น ผมก็เริ่มจะเห็นว่าที่แปลงของผมน่าจะมีอะไรที่ดีมากๆ ที่ทำให้พ่อเลี้ยงยอมเสียเงินให้ผมร้อยล้าน”

เพลิงเอ่ยยิ้มๆ ขณะที่พ่อเลี้ยงอุดมถึงกับชักสีหน้าเมื่อได้ยินแบบนั้น เขากำกำปั้นทุบโต๊ะ อย่างลืมตัว

​“อะไรนะ!”

​“ผมไม่ขายครับ”

เพลิงเน้นเสียงชัดเจน แล้วลุกขึ้นยืน เขาวางเงินไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินจากมา ทิ้งให้พ่อเลี้ยงอุดมมองตาม ด้วยสายตาขุ่นขึ้ง

​แบบนี้คงจะพูดกันดีๆ ไม่ได้อีกล่ะ

​ไอ้เพลิง!