38

​“หูย...” สร้อยสายมองหน้านาวิน ที่ตอนนี้เชิดหน้าให้กับเธอ แถมไม่พอหมุนตัวให้ดูอีกหนึ่งรอบ แบบสะดีดสะดิ้งเกินสาวประเภทสองไปอีกสองสามเบอร์ ก็ทำให้เธอขำกิ๊กๆ ขำหนักจนไปนั่งกลิ้งกับพื้น คนทำเลยชักจะอาย แล้วส่งเสียงอ่อย

​“โหว อะไรอ่า พี่สร้อยทำไมจะต้องขำแรงขนาดนั้น ตกลงทำให้ได้หรือเปล่าเนี่ย? คำขอจากน้องเลิฟเลยนะ ไม่ได้หวังล่ะความสวยงาม หวังแต่ความตลกโปกฮาล้วนๆ หมื่นหนึ่งก็ยังดีนะพี่สร้อย นี่ผมคิดไว้แล้วว่าจะแสดงอะไร รับรอง ฮาตรึม กรี๊ดเฮ!”

​“แค่...คิกๆๆ แค่เดินมา ทำหน้าเหมือนเมื่อกี้ ไม่ต้องแต่งอะไรเลย ก็ ฮ่าๆ ก็ โอ๊ย...พี่ขำ ขำจะตายแล้ว”

​“ไอ้นางสาวเทียมเฮฮานี่ เค้าห้ามแต่งหน้าตลก เค้าให้แต่งสวย แต่ให้ตลกจากภายใน แล้วเค้าก็จะคัดกลุ่มเฮฮานี่ออกจากต่างหากจากกลุ่มสวยงาม โอ๊ะ...ช่างจุกจิกแหะ กติกาเค้าว่ามาแบบนั้น ไม่งั้นนะ ผมจัดเองไปล่ะ ไม่ง้อพี่สร้อย เรื่องเสื้อผ้าหน้าผมหรอกน่า”

​“คิกๆๆ”

​“อ้าวนี่ก็อีกคน หัวเราะอะไรนักหนา”

นาวินเองก็ชักจะเริ่มขำตัวเองขึ้นมาบ้าง เมื่อหันไปเห็นพี่สาวอีกคนที่กำลังหัวเราะจนหน้าดำหน้าแดง ถ้าเกิดว่าไม่มี ‘หนุ่ม’ มานั่งข้างๆ เจ้าหล่อนก็คงลงไปกลิ้งแข่งกับสร้อยสาย ที่ตอนนี้เริ่มควบคุมตัวเองได้ แล้วกำลังอมยิ้มจนแก้มตุ่ย

​นาวินคิดว่าดีเหมือนกันนะที่สร้อยสายไม่รับรักเขา...เอ่อเห้อ...ถ้าไม่อย่างนั้นเขาก็คงยังต้องเก๊ก...สารพัดอยู่นั่นแหละ ไม่ชิวสบายๆ อยากทำอะไรก็ทำแบบนี้

​เป็นเพื่อนกันบางทีก็ดีจะตายไป ความสัมพันธ์ยั่งยืนกว่าอีกแบบ

​“นึกภาพนาวินไปเดินฉับๆ เป็นนางงามไม่ออกอะ สร้อย แกจะไหวเหรอ เสกให้นาวินสวยนี่”

​“ไหวสิ อย่างน้อยๆ ก็ไม่ต้องยัดหน้าอก นมนาวินโตอยู่ล่ะ” สร้อยสายว่า แล้วหันไปหยอกเพื่อนรัก ที่ล้อกันเรื่องสรีระเป็นประจำและไม่ถือกัน

“คะแนนนมนำโด่ง เหมือนคะแนนนมของยัยหวาน”

​“ยัยสร้อย!”

หวานใจหน้าแดงเถือก หันขวับมองคนข้างๆ ตัว ธงรามทำหน้านิ่ง แต่กลั้นยิ้มไว้อย่างสุดกำลังจนหน้าแดง ส่วนสร้อยสายเหมือนจะนึกขึ้นได้ ว่าตอนนี้กลุ่มเธอมีคนแปลกปลอมอยู่ การล้อกันอะไรแบบนี้...น่ะ เธอปิดปากแล้วทำตาโต

​“อุ๊บ!”

​“พี่ไปหาขนมมาให้กินกันนะ”

ว่าแล้วเขาก็ลุกขึ้น แล้วขยิบตาให้หวานใจ ที่หลบตาเขาก่อนจะหน้าแดง พยายามห่อตัวเหมือนจะซ่อนบางสิ่ง แต่...น่ะ ไม่เคยจะซ่อนมิดอยู่แล้วสำหรับสรีระส่วนนั้น

​พอธงรามเดินลงบันไดไปแล้ว สร้อยสายก็ไปนั่งประกบเพื่อนรักแทน ก่อนจะคล้องคอของหวานใจ พลางบีบจมูกเพื่อนรักอย่างหมั่นไส้

​“หมั่นไส้ๆ”

​“โอ๊ย...อะไรเล่า”

​“ซิวหนุ่มในฝันของสาวนักอ่านทั้งชาติไปเลยนะยะ”

​“แน้” หวานใจทำตาโตใส่สร้อยสาย พยายามทำหน้าบึ้งหน้าดุ แต่ก็อดยิ้มไม่ได้

“แหม...”

​“ไปกินเหล้าอกหักกับผมอยู่แท้ๆ” นาวินตามมาขนาบอีกคน

“ไหงเรื่องมันพลิกกลับแบบนี้ล่ะพี่ โห...ไปแอบจีบกันตอนไหนอะ แกล้งเขาอยู่หมาดๆ หวงกันท่าป้าตวงแท้ๆ อิอิ”

​“โอ๊ย...ไม่คุยด้วยแล้ว” ว่าแล้วก็ทำท่าจะหนี แต่นาวินกับสร้อยสายรั้งไว้พลางหัวเราะ

​“ไม่ล้อแล้วก็ได้ โอ๋ๆ แต่มีแฟนแล้วรู้สึกยังไงอะยัยหวาน”

​“ก็...” หวานใจทำตาปริบๆ แก้มแดง หน้าร้อนไปหมด แล้ว...เธอหยุดยิ้มไม่ได้จริงๆ แค่คิดถึงเขา

​“มันก็ดีนะ มันเหมือนไม่รู้สิ มองอะไรก็สดชื่นไปหมด ดีไปหมด เหมือนลอยได้ อื้อ...ไม่รู้อะ ไปลองมีแฟนกันสิ จะได้รู้ มาถามทำไมเล่า”

​“ผมอยากมีหรอก แต่อกหักไปซะละ” นาวินว่า พร้อมถอนใจ

​“อกหัก? กับใครล่ะยะ”

ถามแทงใจเข้าไปอี๊ก ทั้งที่รู้ๆ นะพี่หวาน...นาวินตวัดตามองพี่สาว จะอ้าปากพูดแต่ก็ช้าไปกว่าสร้อยสายที่เอ่ยออกมาหน้าตาเฉย

​“กับคนสวยอย่างพี่สร้อยไงล่ะ”

​เล่นเอาสองพี่น้องมองตากันปริบๆ สร้อยสายนี่...มีอะไรให้คาดไม่ถึงมากมายเสียจริงๆ

​“เอ่อ...”

​“เอาน่า หักแล้วก็ดามแล้ว” สร้อยสายว่า แล้วตบไปที่อกล่ำๆ ของนาวินพร้อมกับยิ้มกว้าง

“เดี๋ยวพี่หาสาวให้ใหม่ แจ่มจี๊ดกว่าพี่เยอะ อิอิ”

​“ฟังแล้วสวยเนาะยัยสร้อย”

หวานใจอดว่าไม่ได้ สร้อยสายเชิดหน้าแล้วยักไหล่ นาวินเริ่มหัวเราะกับท่าทางนั้น ชักจะเห็นด้วยข้อที่ว่า เขากับสร้อยสายควรเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมนั่นแหละดีที่สุด เพราะดูแล้วเจ้าหล่อนช่างเป็นสาวที่รับมือได้ยากจริงๆ คนอะไรจะรู้ทัน จะแกร่ง จะเหนือปานนั้นกันนะ แต่ก็นี่ล่ะ เสน่ห์ของสร้อยสายไม่เหมือนใครเลยจริงๆ

​“นิดหน่อยย่ะ อิอิ พูดเรื่องสวยก็ดีล่ะ ป้าตวงสั่งมาว่าฉันจะต้องปั้นลิงกับคิงคองให้สวยให้เกิด เฮ้อ...งานหนักจริงจัง”

​“ใครเป็นลิงยะ” หวานใจทำเสียงแหลม

​“ใครเป็นคิงคองอะ” นาวินทำเสียงแหบ

​สร้อยสายหัวเราะชอบใจ ก่อนจะสั่งให้สองพี่น้องเริ่ม กรรมวิธีวิถีแห่งนางงามขั้นที่หนึ่ง ว่าด้วยการบำรุงขั้นต้น ก่อนจะไปขั้นต่อไป เธอมีลูกมืออีกหนึ่งสองคนมาช่วยเพราะคงจะรับมือคนเดียวไม่ไหวแน่ๆ ภาสวินีเองก็มีนางงามที่จะส่งประกวดในเครือของสวนส้มตะวันฉายเป็นสาวประเภทสองอีกหนึ่งคน อีกไม่กี่วันจะถึงวันงานเลยปิดร้านเพื่อการนี้กันเลยทีเดียว

​ธงรามที่ปลีกตัวลงมา กำลังเดินเล่นในตลาด เขากำลังนั่งจดบันทึกเล็กๆ น้อยๆ ลงในสมุดเล่มเล็กที่พกติดตัว และถ่ายรูปสิ่งที่น่าสนใจไปด้วยอย่างเพลินๆ ด้วยโทรศัพท์มือถือ นึกเสียดายที่ไม่มีกล้องคู่ใจ แต่ฟังก์ชั่นจากโทรศัพท์ที่ใช้ถ่ายรูปก็ให้ความรู้สึกไปอีกแบบจากกล้องตัวเก่งของเขา วันนี้อารมณ์ของเขาค่อนข้างปลอดโปร่งสดชื่น เมื่อคืนคุยกับน้องชายฝาแฝดแล้วก็ให้นึกยินดี ว่าเรื่องของธงลักษณ์กำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดี เขาคงจะได้อุ้มหลานเร็วๆ นี้นั่นแหละ ก็อย่างที่เขาสังหรณ์ น้องชายของเขากับจันดาลี...

​คนอย่างธงลักษณ์ ถ้าไม่รักจริงจัง คงไม่กระโดดลงมาทำอะไรแบบนี้หรอก

​รัก...

​คำนี้ทำให้หัวใจสดชื่น ปริ่มไปด้วยพลังแห่งชีวิต คิดถึงคำนี้แล้ว ภาพของใครบางคนก็ลอยซ้อนขึ้นมาในทันที

​เขาเก็บสมุดบันทึกใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ก่อนจะเดินไปเลือกขนมฝากคนที่ร้านของภาสวินี

​สำหรับเขาคงจะอีกนาน...กว่าที่เขากับหวานใจจะก้าวไปถึงจุดเดียวกับน้องแฝด เอาเถอะ...แต่เขารอได้ ธงรามถอนใจน้อยๆ อย่างมีความสุข

................................................................................................................................................................

​“ผมตามสืบ แล้วก็ให้คนเฝ้าคนสำคัญของมันไว้แล้วครับพ่อเลี้ยง”

คำรายงานนั่น สร้างรอยยิ้มให้กับใบหน้าเคร่งเครียดของพ่อเลี้ยงอุดม ที่คร่ำเคร่งมาหลายวันขึ้นมาได้ เขาเคาะไม้เท้าหัวเสือเป็นจังหวะ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ฟังลูกน้องรายงานต่อ

​“เมียของมันชื่อตวงรัก ทำงานอยู่ในสวนส้มกับรีสอร์ต มันมีลูกสาวเรียนอยู่ที่กรุงเทพฯ แต่ตอนนี้กลับมาบ้านตอนปิดเทอม มากับหลานของมันอีกคน ครอบครัวของมันเป็นที่รู้จัก แล้วก็ค่อนข้างจะเป็นที่รักนับถือของคนแถบนั้นมาก...”

​“อืม...”

​“อาทิตย์หน้าจะมีการจัดงานประจำปีของพวกมัน ที่มันเป็นหัวแรงใหญ่ งานนี้ดังมากในเชียงใหม่ เห็นว่าลูกสาวของมันก็จะเข้าประกวดนางงามด้วยนะครับพ่อเลี้ยง...ผมว่า...ถ้าเราชิงลงมือตอนนั้นน่าจะดี”

​“กูไม่อยากให้มันคึกโครมมากไป” พ่อเลี้ยงอุดมว่า “กูอยากจะแค่ขู่...ไม่อยากให้ถึงเลือด ถึงเนื้อ ถ้าไม่จำเป็น”

​“ถ้าอย่างนั้น...พ่อเลี้ยงจะขู่มันแบบไหนครับ”

​“เอาแค่หยอกๆ กันไปก่อน” พ่อเลี้ยงลูบคาง แล้วหัวเราะหึๆ

“หยอกสักสองสามหมัด ดูเชิงไป ว่ามันจะเอายังไง เราก็ค่อยเสนอเงินให้มันใหม่ ร้อยล้าน แลกกับความสงบสุข ใครจะไม่อยากได้ เราจะต้องทำให้มันไม่สามารถมาทำงานที่นี่ได้ แล้วค่อยเขยิบไปมากขึ้น ถ้ามันยังกวนตีนไม่ยอมขายที่นี่ให้กู ไม่ยอมเลิกยุ่งกับกู อ้อ...กูรู้มาว่ามันสนิทกับท่านรองสุเมธ ตำรวจในท้องที่ ตอนนี้คงจะยังไม่สะดวกถ้าเราจะทำอะไร แต่ไอ้ท่านรองนี่...” เขายิ้มแสยะ

​“คงจะใกล้ได้ไปพักผ่อน เพราะขัดแข้งขัดขาท่านเหลือเกิน เรารอถึงตรงนั้นแล้ว ค่อยจัดการไอ้เพลิง ทางมันจะสะดวก”

​“พวกลูกสาวมันกับเมียของมัน ยังจะต้องให้คนเฝ้าคุมไว้อยู่ไหมครับ?”

​“คุมไว้ เผื่อไว้”

​เขาสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะบอกให้ลูกน้องคนสนิท จัดแจงหาเตรียมเหล้าและกับแกล้มมาให้เขา เขากำลังมีอารมณ์อยากจะฉลองข่าวดีในเย็นนี้ ซึ่งมีแน่นอน

​เย็นวันนั้นก็มีข่าวพาดหัวเกี่ยวกับการเกิดอุบัติเหตุของท่านรองผู้กำกับสุเมธ ที่เกิดอุบัติเหตุรถสิบล้อพุ่งชน อาการโคม่านอนในไอซียู

​อา...รสของเหล้ามันก็จะกร่อยไปนิดหน่อย มันจะอร่อยและสนุกกว่านี้ ถ้าเกิดว่าไอ้รองตงฉินนี่มันจะตายๆ ไปซะ!