51

คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด บรรยากาศในสวนของเพลิงสงบเงียบ ปราศจากผู้คน เหมาะกับการซุ่มดู หวานใจและธงรามอยู่ด้วยกันตรงมุมหนึ่งของสวนที่เป็นชัยภูมิชั้นดี เพราะอยู่บนที่สูงและมองเห็นบริเวณบ้านพักอีกฝ่ายค่อนข้างชัด จากกล้องส่องทางไกลที่สามารถมองเห็นได้ในที่มืด

​วันนี้พวกเขาพากันมาแค่สองคนเพราะนาวินไม่ได้มาด้วย หนุ่มล่ำเกิดเป็นไข้ พี่สาวเลยให้พักอยู่บ้าน และเธอมาตามลำพังกับธงราม

​“พวกมันเริ่มขนอะไรบางอย่าง...ลงมาที่รถ”

​“อา...เป็นของหรือเปล่าคะพี่ราม”

​“น่าจะใช่” เขาส่งกล้องให้หวานใจลองดูบ้าง

“คืนนี้พวกมันจะขนของจริงๆ ด้วยสิ”

​“เราตามไปไหมคะพี่ราม”

​“หวาน...”

เขากำลังจะอ้าปากบอก ให้หวานใจกลับไปก่อน เขาจะสะกดรอยตามรถของพวกพ่อเลี้ยงเอง แต่มือนุ่มๆ หอมๆ นั่นก็ปิดปากเขาไว้เสีย หล่อนทำตาวาวๆ ใส่เขาอีกแล้ว สายตาที่ทำให้เขา...สยบได้อย่างไม่น่าเชื่อ

​“ห้ามมาห้ามหวานไม่ให้ไปด้วยนะ ถ้ามันอันตราย เราก็จะไปเจอมันด้วยกัน”

​“ได้เลยครับ”

เขายิ้มมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน มือเขาเชยคางมนขึ้น ความใกล้ชิดนั้นทำให้หวานใจตัวแข็งไปชั่วครู่ ธงรามเคยแค่จับมือเธอ หอมหน้าผากเธอ...เขาเป็นสุภาพบุรุษมาก

​แต่บางทีเธอก็ชักจะไม่อยากให้เขาเป็นสุภาพบุรุษแหะ

​แม่ตัวแสบไม่เพียงคิด แต่...

​ก่อนที่ธงรามจะรู้ตัว คนที่เขาเชยคางหมายจะมองหน้าหวานนั่นให้ชัดๆ อยากจะแอบขโมยหอมสักทีจะแย่แต่ไม่กล้า ก็โน้มคอเขาให้หน้าใกล้กับเธอ แล้วก็จุ๊บเขาเบาๆ หัวใจเขากระตุกวูบเลยทันที ราวกับสายฟ้าผ่าร่างเมื่อริมฝีปากแตะกันเบาๆ แบบนั้น คนทำยิ้มนิดๆ เขามองไม่ชัดว่าเธอหน้าแดงไหม แต่ตัวเขาน่ะ หน้าแดงซ่านไปหมดแล้วตอนนี้

​“รางวัลผู้ใหญ่ที่ดี เชื่อฟังหวานค่ะ”

​“หึๆ”

​หวานใจย่นจมูกน้อยๆ แล้วรีบปีนลงมาจากต้นไม้ เดินแกมวิ่งนำเขาไปยังรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดไว้ เพื่อจะได้ทำการสะกดรอยพวกของพ่อเลี้ยงอุดม ใจเต้นตึกๆ ไปด้วย กับสิ่งที่ตัวเอง ‘กล้า’ ทำ

​ก็เขาอยากน่ารักมากทำไมกันล่ะ

​เฮ้อ...

​ถ้าพ่อเพลิงของเธอขัดขวางเรื่องเธอกับธงราม เธอจะเป็นยังไงนะ สาวน้อยคิดอย่างกลุ้มๆ ตามองร่างสูงที่เดินก้าวยาวๆ ตามเธอมาติดๆ เธอนั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์สตาร์ทรถรอเขา เขาขึ้นนั่งซ้อนและจับเอวบางเบาๆ

​“คืนนี้ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น พี่จะปกป้องหวานนะ”

เขาเอ่ยเสียงกระซิบด้านหลังเธอ หวานใจอมยิ้มเธอเอ่ยตอบเขาเสียงหวาน

​“หวานก็จะปกป้องพี่รามเหมือนกัน”

​เขาหัวเราะ หวานใจออกรถค่อนข้างเร็ว เพราะจะต้องไปดักรอรถของพ่อเลี้ยงอุดม การผจญภัยของเธอและเขาเริ่มขึ้นแล้วสินะ

.........................................................................................................................................................................

​“ไอ้มอเตอร์ไซค์คันหลังนี่ มันตามเรามาพักหนึ่งแล้วนะ”

พ่อเลี้ยงอุดมที่วันนี้ตามมาควบคุมงานส่งของครั้งสุดท้ายด้วยตัวเอง สังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง จึงสะกิดลูกน้องที่ขับรถให้ลองเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมัน รถคันนั้นก็ตามเข้าไปด้วยแต่เข้าไปร้านสะดวกซื้อ เขาขับออกมา สักพักรถคันนั้นก็ตามออกมาอีก

​ท่าจะไม่ชอบมาพากลล่ะ ดีนะที่คืนนี้มาคุมงานเอง

​“เดี๋ยวมึงโทรบอกพรรคพวกที่ล่วงหน้าไปก่อน ให้วกกลับมานะ แล้วก็จอดรถตรงโรงแรมม่านรูดตรงนั้น ถ้ามันตามเราไปอีก ก็จัดการ”

​“ครับพ่อเลี้ยง”

​“เค้ากำลังจะเลี้ยวเข้าไปโรงแรมข้างหน้านะพี่ราม อาจจะหยุดพัก เราจะตามไปไหม”

หวานใจถาม มองป้ายที่รถข้างหน้าเลี้ยวเข้า ธงรามพยักหน้า

​“อืม...ตามไปพวกเขาอาจจะนัดพรรคพวกไว้ก็ได้”

​เขาและเธอตัดสินใจที่จะจอดกันข้างนอกโรงแรม ที่มีร้านขายอาหารตามสั่งอยู่ นั่งสั่งอาหารกันมากิน แล้วก็เฝ้าพวกของพ่อเลี้ยงอุดมไปด้วย

​“ไม่เห็นออกมาเลยพี่ราม” หวานใจก้มมองนาฬิกาที่ตอนนี้เกือบสองชั่วโมงแล้ว

“หรือว่าจะนอนพักกันไปแล้ว เราจะทำยังไงดี จะเฝ้าต่อ หรือจะกลับ”

​“เอ่อ...”

ธงรามกระแอม โรงแรมม่านรูดคือสิ่งที่รถของพวกนั้นเลี้ยวเข้าไปจอดพัก เขาไม่อยากพาเธอเข้าไปในสถานที่นั้นเลย แต่จะห้ามหวานใจยังไงดีนะ

​“หวานว่าเราเฝ้าต่อเหอะ” หวานใจตกลงเองในที่สุด

“ปะ ไปเข้าโรงแรมกันพี่ราม”

​“หวาน...อย่าไปชวนใครเค้าเข้าโรงแรมแบบนี้นะ”

ชายหนุ่มไม่รู้ว่าจะขำเธอ หรือจะเครียดกับเธอดี หวานใจหัวเราะคิก แล้วย่นจมูกน้อยๆ ใส่เขา

​“กล้าชวนพี่ราม เพราะรู้ว่าพี่รามไม่ทำอะไรหวานหรอก”

​“แล้วถ้าพี่ทำล่ะ”

เขาทำตาวิบวับใส่เธอ หวานใจหัวเราะชอบใจ ก่อนจะขยิบตาให้กับเขาด้วยท่าทีของสาวก๋ากั่น

​“แหม...ก็จะเป็นอะไรไปล่ะ ถ้าเป็นพี่ราม หวานไม่ว่าหรอก”

​“หวานใจ”

เขาหัวเราะออกมาเลยหนนี้ เธอเองก็หัวเราะบ้าง แล้วดึงแขนของเขาขึ้น พากันไปจ่ายเงินค่าอาหาร แล้วขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ ขับเข้าไปในโรงแรมนั้น โดยไม่รู้ว่ากำลังเข้าไปติดกับเสียแล้ว

​เมื่อรถของเธอและธงรามจอดหลังจากที่มีคนมารูดม่านเปิดให้แล้ว ก็ปิดลง หวานใจใจเต้นตึกๆ เพราะไม่เคยมาในสถานที่นั้นมาก่อน เธอก้มลงดูรถของคนที่พวกเธอสะกดรอยตาม มันยังคงจอดตรงนั้น

​“เราเข้าไปดูกันไหม?”

เธอมองไปรอบๆ ไม่มีกล้องวงจรปิดตรงที่เธอกับธงรามจอดรถอยู่และพนักงานที่มารูดม่านก็เก็บเงินเธอและให้น้ำมาขวดหนึ่งพร้อมกับ...ซองพลาสติกเล็กๆ ซองหนึ่งไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าเป็นบริการหลังการเข้าพักห้องเพื่อการใด

​“ลองดู”

เขาพยักหน้าแล้วค่อยๆ มุดม่านหนาหนักไปยังอีกฝั่ง เพื่อจะลองสำรวจดูรถแต่เมื่อเขาและเธอมุดไปทางนั้นก็ต้องตกใจเมื่อประตูห้องที่น่าจะปิดกลับเปิดกว้างไว้ และพ่อเลี้ยงอุดมก็ยืนอยู่ตรงนั้น จึงเห็นเขาและเธอจึงยิ้มกว้างส่งให้ ขณะที่ธงรามและหวานใจตัวแข็งอย่างตกใจ

​“นั่นแน่! ตามมากันทำไมจ๊ะ นึกว่าใคร ไอ้นักเขียนจอมยุ่งกับลูกสาวไอ้เพลิงนี่เอง”