52

ธงรามและหวานใจถูกมัดติดกัน พวกเขาถูกผลักเข้าไปในรถตู้และถูกริบเครื่องมือสื่อสาร รถมอเตอร์ไซค์ของหวานใจถูกยัดเข้าไปในห้องพักห้องหนึ่ง ที่เพิ่งจะรู้ว่านี่คือหนึ่งในกิจการของพ่อเลี้ยงอุดม พวกเขาติดกับเข้าเสียแล้วเพราะอีกฝ่ายหนึ่งรู้แต่แรกแล้วว่าถูกสะกดรอยตาม จึงล่อพวกเขาให้ตามเข้ามา

​“พาพวกมันไปที่สวนลิ้นจี่ของกู หึ...เพิ่งรู้ว่าพวกมันร่วมมือกัน แบบนี้ก็ไม่ยากหรอก ถ้าพวกมันจะหายไป เดี๋ยวกูจะป้ายขี้ใส่ไอ้เพลิง ไอ้นั่นมันขึ้นชื่อว่าหวงลูกสาวอยู่ด้วยสิ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัวเลยล่ะหนนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้มึงให้คนไปปล่อยข่าวลือล่ะ ว่าเห็นสองคนนี้หนีตามกันไป ไอ้เพลิงจะต้องแจ้นตาม พอมันตามมา กูก็จะได้จัดฉากจัดการเป็นอุบัติเหตุให้หมด ไม่มีใครสงสัยกูแน่ล่ะ”

​พ่อเลี้ยงอุดมคุยกับลูกน้องคนสนิท ถึงแผนการของตน นอกรถตู้ สองหนุ่มสาวได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่เลิ่กลั่กมองตากัน รถตู้มีคนเฝ้าพวกเขาด้านหลังด้วยหนึ่งคน เป็นชายหนุ่มคนที่ธงรามเพิ่งเห็นว่าดูคุ้นหน้าอย่างประหลาด

​“แบบนั้น...พ่อเลี้ยงหมายถึงจะให้พวกผม...เอ่อ...จัดการหรือครับ?”

​“ก็พวกมึงนั่นแหละ เดี๋ยวงานเสร็จ กูจะตบรางวัลให้”

​“เอ่อ ตบรางวัลนี่ เงินใช่ไหมครับพ่อเลี้ยง”

เสียงของลูกน้องคนนั้นฟังดูขลาดๆ ไม่ดีใจสักนิดที่จะได้รางวัล พ่อเลี้ยงอุดมหรี่ตา พอจะรู้ล่ะว่าพักนี้การ ‘หาย’ ไปของเพื่อนร่วมงานบางคนของพวกเขา มันทำให้เกิดความระส่ำระส่ายในบรรดาลูกน้องพอสมควร

​มาทำงานกับพ่อเลี้ยงอุดม มีอยู่มีกินแน่นอน ไม่มีอด แต่ถ้าอยากเลิกทำ...ก็อาจจะไม่มีซึ่งชีวิต

​“เงินสิวะ มึงนึกว่ากูจะให้อะไรล่ะ”

​“เอ่อ...ครับ”

​“ไปพาพวกมันไป เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าลูกค้ากูจะมาที่สวนนั่น คืนนี้เราจะค้างกันที่นั่น แล้วที่สวนก็ให้คนคอยดูแลต้อนรับพวกคนที่อยากมาพิสูจน์ผีอะไรนั่น หึๆ”

​“ครับ”

​ธงรามกับหวานใจมองตากัน ใจของพวกเขาสั่นรัว และพยายามเบียดอยู่ใกล้กัน ธงรามนั่งบังหวานใจไว้ เหมือนตอนนี้เขาจะทำได้เพียงแค่นั้น...

​“พ่อเลี้ยงจะให้พวกเราจัดการพวกนี้เหรอ?”

ชายร่างผอมที่เฝ้าธงรามและหวานใจอยู่เอ่ยขึ้นลอยๆ เมื่อรถขับออกมาได้สักพักหนึ่ง

​“อืม”

เสียงคนขับตอบรับ ตายังคงมองทางข้างหน้า ชายคนนั้นปรายตามองธงรามและหวานใจ สีหน้าของเขาดูไม่มีความสุขเลย

​“นอกจากต้องขนยาแล้ว ต้องฆ่าคนอีกหรือนี่”

เขาเอ่ยพึมพำของเขา สีหน้าของเขา ทำให้ธงรามกำลังมองอย่างจับสังเกตแม้จะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาก็ยังคงมีสติ ต้องมีอย่างยิ่งคือสติ เพราะเขาและหวานใจ ไม่ยอมตายอย่างแน่นอน

​มือของเขาแตะมือเธอ เขาเห็นว่าเธอมีน้ำตาคลอขึ้นมาแต่ก็ไม่ได้ร้องโวยวายหรือสติแตกอะไร คงจะกลัวมาก...แต่ก็ยังควบคุมตัวเองได้

​“ฮาก็บ่อยากทำหรอก” คนข้างหน้าเอ่ยขึ้นมาอีกรอบ

“แต่ถ้าเฮาบ่ทำ เฮาก็...”

​“ล่ะคิงแน่ใจหรือ ว่าที่พ่อเลี้ยงบอกว่าจะให้รางวัลหมู่เฮา มันจะเป็นรางวัลจริงๆ”

​คำถามนี้ทำให้คนขับหันมาเล็กน้อย เขายักไหล่ แล้วทำหน้าที่ของตนต่อ ขณะที่น้อยกัดกรามกรอด เขามองหน้าทั้งธงรามและหวานใจอีกหน ตาของเขามองสบกับตาของธงรามโดยบังเอิญ ก่อนที่น้อยจะเมินหลบ ธงรามจำได้แล้วว่าเขาคือใคร ทำไมเขาถึงคุ้นหน้าผู้ชายคนนี้

​เขาคือคนในคลิป ที่กำลังบ่นเรื่องงานของพ่อเลี้ยงอุดมนี่เอง

​บางที...

​ธงรามเริ่มคิดแผนทางรอดในหัวของตน อา...งานนี้จะต้องเสี่ยงกันหน่อยล่ะ

...................................................................................................................................................................

​“คิงเฝ้าไว้ล่ะ บ่าน้อย”

​เดินทางมาราวๆ เกือบสองชั่วโมง ตามการคาดเดาเวลาของธงราม พวกเขาถูกพาเข้ามาในพื้นที่ค่อนข้างจะเป็นป่า รกร้างและแทบจะไม่มีบ้านคน เขาและหวานใจถูกดันหลังเข้าไปในกระท่อมแห่งหนึ่ง คนที่ชื่อน้อย...นั่งเฝ้าพวกเขาอยู่ที่ด้านหน้ากระท่อม เพียงลำพังคนเดียว

​น้อยที่ถูกสั่งให้คุมธงรามกับหวานใจ เขามองมายังคนทั้งคู่ แววตานั้นเศร้าสร้อย เห็นอกเห็นใจ ธงรามตัดสินใจส่งเสียงพยายามใช้ขาตีกับแคร่ที่นั่งอยู่แรงๆ จนน้อยเปิดเข้ามาดู เขาพยายามส่งเสียงบอกอู้อี้ผ่านผ้าที่ปิดปากไว้ น้อยจึงปลดผ้าปิดปากให้

​“ผมปวดฉี่มากเลยครับ จะราดอยู่แล้ว”

ธงรามว่าอย่างขอความเห็นใจ น้อยพยักหน้า เขาเอ่ยเสียงเรียบ

​“ผมจะแก้เชือกให้ แต่ต้องมัดแฟนคุณไว้ก่อน”

น้อยว่าแล้วจัดการมัดหวานใจไว้กับเสาของกระท่อม ธงรามได้ทีจึงรีบเอ่ยเสียงสั่นๆ

​“แกะผ้าผูกปากให้แฟนผมหน่อยได้ไหมครับ หวานจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว ดูสิหน้าซีดไปหมดแล้ว”

​น้อยพยักหน้า....เขาแก้ผ้าปิดปากออกให้กับหวานใจ กำชับไม่ให้เธอส่งเสียงดัง ถ้าไม่อยากถูกมัดอีกหน หวานใจรีบพยักหน้ารับ เพราะเธอก็ไม่อยากจะถูกมัดปาก เธอยอมให้เขาจับมัดไว้กับกระท่อม ธงรามมีโอกาสมองสบตากับเธอ เขาทำปากขมุบขมิบมองแล้วตีความได้ว่า

​‘เชื่อใจพี่’

​หวานใจถอนใจเมื่อได้อยู่ลำพัง เนื้อตัวปวดขัดยอกไปหมดขาของเธอถึงกับสั่นเมื่อต้องยืนถูกมัดแบบนั้น เธอจ้องมองไปในความมืดที่ธงรามหายไปกับผู้คุม เธอหวังว่า...เขาจะมีทางออกให้กับเธอและเขาในสถานการณ์แบบนี้

​แต่ถ้ามันไม่เป็นไปตามที่คิดไว้ แล้วเกิดเหตุร้ายกับเธอและเขาล่ะ

​อีกใจหนึ่งแวบขึ้นมา

​หวานใจหลับตาลง น้ำตาไหลรินด้วยความหวาดกลัวอย่างกลั้นไม่อยู่ ในใจคิดถึงบิดาและมารดา รวมถึงน้องชาย เพื่อนสนิท...ทุกๆ คนที่เธอรัก

​อย่างน้อยเธอก็จะได้อยู่กับคนที่เธอรักมาก และได้เรียนรู้ถึงคำว่ารักแบบลึกซึ้ง จนวันสุดท้ายของเธอ

......................................................................................................................................................................

​“ทำอะไรก็เร็วๆ เข้าล่ะ”

น้อยสั่งกำชับเขาเอาปืนจ่อไว้ที่หลังของธงราม ขณะที่ชายหนุ่มปลดซิปกางเกงลง ธงรามเสียงสั่นๆ นิดๆ ขณะที่ตอบไป

​“เอ่อ...ผะ...ผมไม่หนีไปไหนหรอกครับ คุณเอาปืนจ่อแบบนี้ผม ฉี่ไม่ออก”

​น้อยกระแอม เขากระเถิบออกห่างจากธงราม ไม่วายบอกขู่ไว้ว่า อย่าตุกติกอะไร เพราะถ้าธงรามวิ่ง เขาก็พร้อมจะยิง ธงรามทำธุระส่วนตัวไปด้วยและคิดประเมินอะไรบางสิ่งไปด้วย เขาจะได้ว่าน้อยพูดอย่างไรกับเพื่อนอีกคน น้อยไม่อยากทำงานกับพ่อเลี้ยงอุดม เขากลัวผิดบาป และกลัวความตาย ยิ่งฟังที่น้อยคุยกับเพื่อนระหว่างที่มายังที่นี่ น้อยดูลังเล ไม่แน่ใจว่าทำงานนี้แล้ว พวกน้อยจะได้รับอะไรเป็นการตอบแทน

​“เอ่อ...” ธงรามกำลังเริ่มต้นในการทดสอบใจของน้อย เขากำลังวัดดวง

​“พ่อเลี้ยงจะฆ่าพวกเราใช่ไหมครับ”

​“...”

​น้อยไม่ตอบ ได้แต่นิ่ง ส่วนใจของเขากำลังเต้นแรง เขาปรายตามองธงราม พาธงรามเดินกลับไปยังกระท่อม ธงรามเอ่ยต่อไปเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนิ่ง และคงกำลังฟัง...

​“คุณคงไม่อยากทำ ผมได้ยินที่คุณคุยกับเพื่อน ว่าจบงานของพวกผมแล้ว พ่อเลี้ยงจะให้รางวัล คุณเองก็ยังกลัวว่า...”

​“เงียบเหอะ”

น้อยเอ่ยขัด ธงรามกำลังพูดถึงในสิ่งที่เขากำลังคิด กำลังกังวล ว่าพ่อเลี้ยงมีหรือจะปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ กับการใช้ทำงานแบบนี้ เขาเองก็ระแวงอยู่ เขาคิดจะหนีเสียด้วยซ้ำ

​“ถ้าคุณติดต่อเพื่อนของผมมาช่วยได้...ผมจะกันคุณไว้เป็นพยาน คุณจะรอด” ข้อเสนอของธงรามทำให้น้อยหันมามองเขา ก่อนจะนิ่งไป

​“ผมช่วยคุณได้จริงๆ นะ”

​น้อยไม่ตอบ หากดันหลังธงรามเข้าไปในกระท่อม เมื่อเข้ามาแล้วเขาก็จับธงรามมัดไว้กับหวานใจ น้อยมองหน้าคนทั้งสองอีกครั้ง

​“คุณลองไปคิดดูนะครับ ถ้าคุณช่วยพวกเรา แค่ช่วยติดต่อให้เท่านั้น กรุณาเถอะ...คุณคงไม่อยากฆ่าพวกเราใช่ไหม? ไม่อยากมีความผิดมากไปกว่านี้ใช่ไหม”

​“หุบปาก”

​น้อยตวาด ก่อนจะปิดประตูแบบกระแทก หวานใจมองหน้าธงราม

​“เมื่อกี้พี่รามคุยอะไรกับหมอนั่นคะ?”

​“พี่กำลังพยายามบอกเขาว่า เราช่วยเขาได้ ถ้าเขาจะช่วยเรา พ่อเลี้ยงอุดมไม่ปล่อยพวกลูกน้องไว้หรอก ถ้าเกิดว่า เอ่อ...พวกเราแล้ว”

​“พี่รามหมายถึง หลังจากที่ฆ่าพวกเราแล้ว”

หวานใจกัดริมฝีปาก เธอหน้าซีด แต่ก็ยังมีนัยน์ตาที่เข้มแข็ง เขาเห็นคราบน้ำตา แต่ไม่เห็นอาการโวยวายสติแตกจากเธอเลยสักนิด

​“พี่ขอโทษ ที่พาหวานมาเจออะไรแบบนี้”

​“หวานตามพี่รามมาเองต่างหากล่ะคะ พี่รามไม่ต้องขอโทษหรอกนะ เรามาคิดกันดีกว่าว่าเราจะทำยังไงดีถึงจะรอดไปได้ คนเฝ้าเรามีแค่นายน้อยอะไรนี่คนเดียวหรือเปล่าคะ ตอนพี่รามออกไป”

​“อืม...”

​“ทางนั้นมีแค่คนเดียว แต่เรามีตั้งสองคน สองหัวดีกว่าหัวเดียวนะคะ ถึงเราจะเป็นสองหัวที่โดนมัดอยู่ก็ตาม แต่เราก็ยังมีสองสมองนะเออ”

​ธงรามอดยิ้มไม่ได้กับคำพูดของหวานใจ เขารู้สึกว่า เขาเลือกรักคนไม่ผิดจริงๆ หวานใจมีดีมากกว่าหน้าตาที่แสนสวยของเธอ

​“หวานขอใช้สมอง จะนั่งสมาธิก็ไม่ถนัดแหะ”

เธอยังมีอารมณ์เอ่ยล้อเล่น ในสถานการณ์อันแสนจะคร่ำเคร่งแบบนี้ สายตาคมหวานกวาดมองไปรอบๆ ว่าพอจะหาอาวุธอะไรได้บ้าง หรือจะทำอย่างไรให้นายน้อยอะไรนี่...ล้มคว่ำลงไป มีอะไรบ้างหนอ

​ธงรามก็มองไปรอบๆ เช่นกัน เขากำลังภาวนาให้คำพูดของเขาทำให้น้อยได้ฉุกคิด น้อยระแวงในตัวพ่อเลี้ยงอุดมอยู่แล้วเขาหวังว่าน้อยจะเก็บเอาคำพูดของเขาไปคิดและตัดสินใจให้กับทางเลือกของตนเอง

​“เอาแบบนี้ไหมพี่ราม”

หวานใจเหมือนจะคิดอะไรออก เธอทำท่าจะกระซิบกับเขา แต่แล้วสองคนก็ต้องสะดุ้งโหยง เมื่อประตูถูกเปิดผัวะเข้ามา

​“ผมตกลงครับ”

​เสียงนั้นราวกับเสียงสวรรค์สำหรับธงรามและหวานใจเลยก็ว่าได้