INICIAR SESIÓNCompartir
53
Fecha de publicación:
2026-05-17 09:49:44“หนนี้อาจจะเป็นหนสุดท้ายครับ แล้วผมก็คงจะขอพักยาวนิดหน่อย กำลังวุ่นวายกันเลย”
“ผมเห็นแล้วล่ะกระแสโซเชียลอะไรนั่น คนเรานี่ก็ สอดรู้สอดเห็นจริงๆ แม่งน่ายิงทิ้งให้หมด”
“หึๆ นายหัวก็เห็นด้วยกับผมสินะครับ ไอ้คนนำนั่น...มันก็น่าฆ่าทิ้งจริงๆ”
นึกถึงเหยื่อที่มาติดกับเอง แบบไม่ต้องไปตามล่า ก็ให้อารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย แม้จะต้องพักงานไปสักระยะก็ตามที เอาเหอะ ถือว่าไปนอนใช้เงินล่ะวะ เขาเตรียมที่จะไปไว้แล้ว ว่าหลังจากเปิดสวนให้พวกขี้สงสัยหมดเรื่องหมดราวแล้ว หลังจากที่จัดการจัดฉากว่านักเขียนดังหนีไปกับลูกสาวเจ้าของรีสอร์ตที่โคตรหวงลูกแล้ว หึๆ ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย
“โอเคตามนี้ก็แล้วกัน แต่กว่าผมจะให้ลูกน้องเข้าไปเอาของน่าจะบ่ายๆ แล้วนะครับพ่อเลี้ยง เปลี่ยนแผนกันไปหมดแบบนี้”
“ได้ครับ ผมจะรอรับคนของนายหัวด้วยตัวเองเลย จะจัดการเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีเลยครับ”
“ไอ้ดูแลไม่ค่อยเท่าไหร่หรอกครับ แต่พ่อเลี้ยงอย่าฆ่าคนของผมเป็นพอ ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่าโกงผมก็พอแล้วนะครับ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
พ่อเลี้ยงอุดมผสมเสียงหัวเราะไปด้วย ใจคิดว่าไอ้หมอนี่แม่งรู้มากจริงๆ สิน่า...แต่เขายังไม่ทำหรอก แลกเปลี่ยนกันไปก่อน อีกสามสี่หน ก็ค่อยว่ากัน หึ หึ หึ
“เตรียมของ เตรียมต้อนรับลูกค้ากูให้ดีๆ” เขาหันไปสั่งลูกน้อง
“แยกย้ายกันไปนอนก่อนก็แล้วกัน เอ่อ...ให้คนไปดูไอ้น้อยสิ เผื่อมันซุ่มซ่ามทำเหยื่อของกูหลุด
“ผมไปเองครับพ่อเลี้ยง” เอ้ย เพื่อนสนิทของน้อยที่ถูกเกณฑ์มาทำงานหนนี้ด้วยอาสา พ่อเลี้ยงเลยโบกมือให้ เอ้ยรีบเดินแกมวิ่งออกไป เมื่อเอ้ยออกไปแล้ว พ่อเลี้ยงก็กวักลูกน้องคนสนิทมากระซิบ
“มึงดูหน้างานให้เรียบร้อย พรุ่งนี้สั่งให้ไอ้เอ้ยกับไอ้น้อย เอาเหยื่อของเราไปจัดการเสีย ให้ตกเหวตรงโค้งก่อนมาสวนเราก็ได้ ตรงนั้นเปลี่ยวดี แล้วถ้าเรียบร้อยแล้ว ก็...”
พ่อเลี้ยงยักคิ้วให้กับลูกน้องคนสนิท ที่มองตาก็รู้ใจกันล่ะ ว่านายจะให้ทำอะไร
เห็นอาการของนายกับคนสนิทแล้ว คนที่เหลือที่ยังอยู่บริเวณนั้นอย่างสมที่หันมาเห็นพอดี คนขับรถตู้ที่ขับมากับน้อยก็แอบใจสั่น...เขานึกถึงที่คุยกับน้อยไว้ ของรางวัลจากพ่อเลี้ยงอุดม
“เอ้า...แยกย้ายกันไปนอนได้ พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาทำงานกัน หมดงานนี้กูจะมีโบนัสให้ทุกคน” พ่อเลี้ยงอุดมว่า บรรดาลูกน้องก็พากันเฮรับ แล้วก็แยกย้ายกันไปนอนพักผ่อน
สมเลี่ยงไม่ยอมเข้านอน บอกกับเพื่อนว่าเขาปวดท้อง แล้วก็เลี่ยงหลบไปตรงบริเวณกระท่อมที่ใช้คุมขังเหยื่อไว้ น้อยกับเอ้ยกำลังคุยกันด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง เมื่อหันมาเห็นสมเข้า น้อยจึงเอ่ยทัก
“อ้าว...พี่สม”
“ชูว์” สมจุ๊ปาก หันซ้ายหันขวา ทั้งที่ไม่มีใครตามมา
“กูมีอะไรจะคุยกับพวกมึง”
“เรื่องอะไรพี่”
“เรื่องพ่อเลี้ยง”
“พวกผมก็มีอะไรอยากจะคุยกับพี่เหมือนกัน”
น้อยพอจะรู้ล่ะว่า สมกำลังจะมาคุยเรื่องอะไร เพราะตนเองได้เปิดประเด็นไว้ แน่นอนว่าทุกคนรักตัวกลัวตายทั้งนั้น รวมถึงเขาด้วย
“ว่าเรื่องของมึงมาก่อน”
หลังจากคุยกับน้อยกับเอ้ยแล้ว สมก็พอจะเบาใจลงได้บ้าง จริงๆ เขาเองก็อยากจะหยุดทำงานกับพ่อเลี้ยงเหมือนกัน นี่เป็นโอกาสที่ดีเลยล่ะ
ใจของเขาเต้นตุบๆ และเมื่อเข้านอนแล้ว ก็ยังนอนไม่หลับกระสับกระส่ายอยู่ทั้งคืน
.....................................................................................................................................................................
นาวินที่ฟื้นไข้แล้ว ตื่นขึ้นมาอันดับแรกคือไปเคาะห้องของพี่สาว แต่เคาะแล้วเคาะอีกหวานใจก็ไม่มาเปิดประตู เขาเลยเปิดเข้าไปเสียเอง ใจหายวาบเมื่อเห็นว่าหวานใจยังไม่กลับ ที่นอนยังเรียบร้อยไม่มีร่องรอยของคนมานอนเลย
เขาโทรศัพท์หาเธอก็ไม่ติด
ส่งข้อความไปพี่สาวก็ไม่ได้อ่าน
นาวินเริ่มจะอยู่ไม่ติดที่ เขาแจ้นไปที่รีสอร์ตไปที่ห้องของธงราม ใจเสียเมื่อรู้ว่าธงรามก็ไม่ได้กลับมาเหมือนกัน มอเตอร์ไซค์คันที่พี่สาวใช้ประจำก็ไม่อยู่ เขาแทบจะไข้จับอีกรอบแล้วตอนนี้
แล้วนาวินก็แทบจะเป็นลมเมื่อเห็นรถของเพลิงแล่นเข้ามาในบ้าน
“พี่หวาน พี่รามไปไหนกันนะ โอ๊ย...จะหนียังไงวะกู”
เขาแทบจะวิ่งไปวิ่งมาในบ้านอยู่ล่ะ เพราะทำอะไรไม่ถูก
ยิ่งเสียงรถจอด นาวินก็วิ่งปราดออกไปทางประตูหลัง โกยอ้าวเข้าสวนส้มไปก่อน อย่างต้องการหาที่หลบภัยเสียชั่วคราว
“พี่ราม พี่หวาน พี่หวาน พี่ราม หนีไปทำอะไรกันนะ ตายแน่ไอ้นาวิน ตายแหงแก๋”
นาวินได้แต่ร้องโวยวาย แล้วกดโทรศัพท์หาคนทั้งคู่รัวๆ อย่างคนตั้งสติไม่ถูก ว่าถ้าเพลิงกลับมาบ้านแล้วไม่เห็นลูกสาวแบบนี้อะไรจะเกิดขึ้น
Último capítulo
หวานใจ 71
กลิ่นหอมที่กรุ่นเข้าจมูก ปลุกให้ธงรามตื่นจากนิทราอันแสนสุข เขารู้สึกว่ากำลังกอดอะไรบางอย่างไว้ ที่ไม่ใช่หมอนข้างแน่ๆ จึงก้มลงมอง ก่อนจะยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่าเจ้าของกลิ่นหอมคือหวานใจ ภรรยาของเขาที่นอนซุกอยู่ในอ้อมแขนเขานั่นเองอา...เขาหลับไปสินะหลับสนิทเลยด้วยสิเฮ้อ...ความตั้งใจที่จะให้คืนวิวาห์หวานฉ่ำ พังไปเสียแล้ว แต่ไม่เป็นไร เขาจะแก้ตัว...“อื้อ...อืม...”ริมฝีปากรุ่มร้อน แตะแต้มไปทั่วใบหน้าเนียน มือของเขาปลดนั่น ดึงนี่เพียงครู่เดียวคนในอ้อมแขนก็เปลือยเปล่า หวานใจลืมตาขึ้นมา เธอตกใจในตอนแรก แต่เมื่อรับรู้ว่าคนที่กำลังสัมผัส กอดจูบเธอคือสามี เธอก็โอนอ่อน แล้วเผยอปากรับจูบจากเขา“พี่ขอโทษที่พี่หลับไป” ธงรามเอ่ย“อา...พี่ราม” เสียงหวานนั้นครางออกมา เมื่อมือร้อนของเขากำลังเคล้นเคล้าความอวบนุ่ม“แต่พี่จะแก้ตัว...หวานจ๋า...น่ารักเหลือเกิน”เขาก้มลงจูบ ดูดดื่มกับบัวแฝด มือน้อยจิกบ่าเขาแน่น เธอหลับตาพริ้ม ร่างกายร้อนวูบวาบไปหมด ผีเสื้อนับพันกำลังกรีดปีก อยู่ที่ท้องน้อยของเธอ...เขาจูบฟัดบัวแฝดจนหนำใจ อิ่มเอม ก็จูบไล้ไล่ต่ำลง หวานใจอุทานอย่างตกใจ เมื่อถูกแยกเรียวขาออก เธอหลั
หวานใจ 70
เสียงปรบมือเกรียวกราวจากคนที่มาแอบมุงอยู่ห่างๆ ดังขึ้น โดยการนำของสร้อยสาย ทำเอาสองหนุ่มสาวผละออกจากกันแทบไม่ทัน พ่อกับแม่ของพัดชา ถึงกับโผเข้ากอดนาวินกันเลยล่ะ คุณจามรอาการหนักกว่าภรรยา ถึงกับร้องห่มร้องไห้ แล้วจะจับนาวินเข้าหอกับพัดชาเสียตั้งแต่คืนนี้ ไม่ต้องแต่งกันล่ะ ยกข้ามตอนไปเลย เพราะกลัวลูกสาวจะเปลี่ยนใจ รักอลวนของนาวินและสาวทอม ก็จบลงด้วยคำว่ารัก...ที่พาให้คนทั้งสองข้ามผ่านได้ทุกสิ่ง...บทส่งท้าย...เวลานี้เป็นเวลาที่เพลิงยังไม่อยากให้มาถึงเลย...พ่อเสือเฒ่าแอบถอนใจ มองภาพบนเวทีแล้วต้องกลั้นน้ำตาไว้จนสุดความสามารถ มันทั้งอาลัย ทั้งตื้นตัน และทั้งยินดี ที่ลูกสาวจะได้เติบโตไปอีกก้าว ที่ลูกสาวเขาจะได้ไปอยู่ในมือของผู้ชาย....ที่เขาพอจะวางใจได้ให้ดูแลน่ะ...ยอมรับล่ะว่าธงรามเป็นคนดีจริงๆ และเขาก็คงจะสบายใจถ้าปล่อยหวานใจไว้ในอ้อมอกแกร่งนั่น แต่ด้วยมาดของพ่อเสือ ก็ต้องตีหน้าดุ ชักสีหน้าใส่ลูกเขย...จะให้มาทำดีรวดเร็ว ก็คงไม่ใช่เขาสิก็หมอนี่พรากแก้วตาดวงใจเขาไปกอดไปเป็นของตัวเองนี่...เฮ้อ...ว่าไปงั้นแหละว่าพราก ก็มาขอดีๆ นั่นแหละ เข้าตามตรอก ออกตามประตู ทำตามเงื่อนไขทุกอย่
หวานใจ 69
“เดี๋ยวสิ เดี๋ยว จะพาไปไหนน่ะ เฮ้!”พัดชาออกแรงขืนตัวไว้ เธอถูกเพื่อนสนิท...เอาน่ะ...เธอเรียกผู้ชายคนนี้เป็นกรณีพิเศษว่าเพื่อนสนิท ลากออกมาจากงานเลี้ยงของครอบครัว ท่ามกลางสายตางุนงง ตกใจ ของคนสำคัญของเธอที่จู่ๆ ลูกสาวสุดห้าว ที่พวกท่านถอดใจไปแล้วล่ะว่าคงจะไม่มีวันที่จะได้ลูกสาวจริงๆ เพราะพัดชาทำให้พวกท่านยอมรับในตัวเธอ ที่เป็นแบบนี้ได้แล้ว แต่กับมาถูกผู้ชายที่ทั้งล่ำ ทั้งบึก ลากออกมาแบบนั้น ‘ผมชอบลูกสาวพ่อกับแม่คร้าบบบบ ขอพาไปเคลียร์นะคร้าบบบ’นั่นคือประโยคแรก ที่พ่อยอดชายนาวินประกาศ ก่อนจะพาพัดชาออกมา!“คุยกันตรงนี้ละกัน”นาวินว่าเสียงห้วนๆ ทำไมจะต้องเล่นบทหนุ่มซาดิสม์ กระชากลากถูขนาดนี้ก็ไม่รู้ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันวุ้ย“จะคุยอะไร”พัดชาช้อนตามอง ‘เพื่อน’ แน่ล่ะ เธอสนิทกับนาวินมากตั้งแต่วันนั้น ยอมรับว่าสนิทมากจนเกินขั้นของคำว่าเพื่อนก็ได้ แก้มของเธอแดงขึ้นนิดๆ เมื่อมองสบตานาวิน แต่ก็แสร้งทำหน้าขึงขัง ไอ้ความลับของเขานั้น...เธอรู้มาพักใหญ่แล้ว แต่ดูสิว่า เขาจะหลอกเธอไปได้ถึงเมื่อไหร่กัน?“เรื่องที่เรา เอ่อ...อะแฮ่ม” แล้วเขาก็กระชากเธอเข้ามากอดไว้ รัดจนแน่น จนพัดชาแทบ
หวานใจ 68
“ใครเอาเหล้ามอมพี่รามกันคะนี่?”หวานใจถาม เมื่อพาเขามายังชั้นสอง ที่เป็นห้องส่วนตัวของเธอ ถ้าเธอแอบนึกดีใจที่ไฟไหม้ลามมาถึงสวนจนพ่อเพลิงต้องเร่งบินด่วนนี่ จะบาปไหมหนอนั่น มันเป็นโอกาสที่ทำให้เธอได้...อยู่กับธงรามแบบสองต่อสองแบบนี้“หึ หึ”ธงรามเพียงแค่หัวเราะ เขานอนหงายลงบนโซฟาตัวนุ่มที่อยู่ปลายเตียงใหญ่ของหวานใจ แล้วเอามือก่ายหน้าผาก พลางทำท่าจะหลับ หากหวานใจฉุดให้เขาลุกขึ้นยืน “ไปนอนบนเตียงค่ะ จะได้สบายหน่อย”“ครับ” เขาค่อยๆ โซเซลุกอย่างว่าง่าย แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง หวานใจทรุดลงนั่งข้างเขา เธอใจเต้นตึกๆ ก่อนจะทำใจกล้า นอนข้างเขา ธงรามยังคงปิดตาแน่น หายใจสม่ำเสมอ มีกลิ่นเหล้าอ่อนๆ เจือจางมากับลมหายใจของเขา มือนิ่มไล้แก้มเขาเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงหวานสั่นเล็กน้อย “พี่ราม พี่รามขา” มีเพียงเสียงหายใจที่ตอบเธอมา หวานใจตบแก้มเขาเบาๆ “พี่ราม หลับจริงๆ หรือเปล่านะ?”“...”“เดี๋ยวก็ลักหลับเสียหรอก”ยัยตัวยุ่งว่า พลางเขยิบเข้าใกล้เธอ เธอประคองใบหน้าเขาไว้ในมือ มองเขา...อย่างพินิจ ทุกสิ่งที่ประกอบเป็นเขา ในตอนนี้เป็นทุกสิ่งที่เธอจะดูแลและรัก...ไปจนกว่าเธอจะสิ้นลมเธอรักเขาเหลือเกิน..
หวานใจ 67
“ยินดีด้วยนะจ๊ะ ลูกสาวของแม่ เรียกได้เต็มปากล่ะ”คุณสีดาเอ่ย ขณะที่มอบซองและกล่องของขวัญแสดงความยินดีให้กับหวานใจ ที่ยิ้มรับอายๆ และพนมมือไหว้ท่าน “ขอบคุณมากค่ะ คุณแม่”“แต่งแล้วก็รีบมีหลานให้แม่เลยล่ะ เอามาให้แม่เลี้ยงนะ” คุณสีดาว่า ธงรามที่นั่งอยู่ตรงนั้น รีบเอ่ยขัดขึ้นทันที“ยังหรอกครับแม่ ผมขอเวลาอยู่กันสักพักก่อนเถอะครับ เรื่องหลาน แม่ก็เลี้ยงเจ้าแฝดของนายลักษณ์แล้วนี่ครับ”“แหม...มาให้ย่าชื่นใจแป๊บๆ ก็กลับไปฝั่งโน้น แม่ได้เลี้ยงที่ไหน แม่แก้มหอมเค้าเลี้ยงของเค้าเอง ตาลักษณ์ก็กลัวแม่ตามใจหลาน ทำลูกเสียคน ก็พวกแกน่ะแม่ก็เลี้ยงมาเอง เสียคนที่ไหนกัน” ท่านบ่นอุบอิบ ค้อนเลยไปถึงบุตรชายคนเล็กด้วย ที่ตอนนี้กำลังสาละวนกับการจับลูกสาวฝาแฝด ที่อยู่ในวัยกำลังซน วิ่งเล่นกรี๊ดๆ อยู่กับแพนเค้กคนหนึ่ง ส่วนอีกคนกำลังวิ่งซนไปรอบๆ งานปาร์ตี้ “เดี๋ยวเค้ามี เค้าเลี้ยงกันไม่ไหว เราก็ได้มาเลี้ยงเองล่ะ” เสียงสามีเอ่ยแทรกขึ้นนิ่มๆ ตามแบบของท่าน “ตารามมีโปรเจ็กต์ที่จะทำกับหนูหวานอยู่นี่ เรื่องเดินทางรอบโลกรักษ์โลกอะไรนั่น เกิดท้องกลางทางโปรเจ็กต์ไม่เสร็จ เราก็ได้เลี้ยงกันล่ะ”“คุณราช”“หึๆ ตา
หวานใจ 66
“ยินดีด้วยนะหวาน จบแล้วจะแต่งงานเลยอะอิจฉาจัง”“อยากลาออกกลางครันไปแต่งก่อนแล้วกลับมาเรียนด้วยซ้ำ กลัวพลาดกับเจ้าบ่าว”หวานใจหัวเราะคิก แล้วเอ่ยแหย่คนที่มาทักเธอ เพื่อนสาวของเธอเลยหัวเราะชอบใจ พลางเหลือบมอง ‘ว่าที่เจ้าบ่าว’ ของหวานใจ ที่มีกำหนดการแต่งงานกันในอาทิตย์หน้า เรียกว่าหลังรับปริญญาเกียรตินิยมอันดับสองที่น่ายินดีของเธอแล้ว ก็มีข่าวดีต่อไปเลย“อะแฮ่ม”คนยืนข้างๆ กระแอม หน้าของเขาแดงนิดๆ หวานใจย่นจมูกให้เขาอย่างล้อๆ มองทรงผมใหม่ของธงรามที่ตัดสั้นเรียบร้อย แล้วอดบ่นเบาๆ ไม่ได้“นี่ไปตัดผมมาจริงๆ น่ะเหรอคะ พี่ราม ทำตามใจพ่อทำไมก็ไม่รู้ พี่รามเอาใจพ่อจ๋าจนเหลิงไปหมดล่ะ”ธงรามหัวเราะเบาๆ แล้วเสยผมของตัวเองที่ตัดสั้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาไว้ผมสั้นขนาดนี้ แค่เพลิงเปรย ตอนที่เขาเข้าไปให้ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายดูความเรียบร้อยของการ์ดแต่งงาน ว่าไม่ชอบทรงผมของธงราม ขัดหูขัดตา เล่นเอาพากันตะลึงไปหมด แล้วก็มองหน้าธงรามด้วยสายตากวนๆ ถามว่าถ้าจะให้ตัดจะตัดไหม ธงรามแค่ยิ้มและรับคำสั้นๆ ว่าครับ...แล้วเขาก็ไปตัดมาจริงๆ คุณสีดาถึงกับค้อนบุตรชาย แล้วเอ่ยแขวะว่าทีแม่บอกให้ตัดไม่เคยทำ ทีพ
También te puede gustar
เกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย65.9K vistasถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)63.8K vistasรวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+)
Chocolate lily 137.3K vistasคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์78.8K vistasเสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80
ยอดกวีสี่ฤดู44 vistasเตียงอุ่น รอคุณอยู่นะ
เย้ายวน3 vistasก็ห้องนายมันร้อน
เย้ายวน38 vistas"Bad Bond: พันธะร้ายนายวิศวะ"
รอยยิ้มบนกระดาษ44 vistas
