บทที่ 1  อดีตของอลิชา 2

“พี่สิงห์ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ ลิชายังถามถึงพี่อยู่เลย”

อลิชาเอ่ยเสียงหวานเจี๊ยบเมื่อชายตัวใหญ่วัยกลางคนเปิดประตูร้านเข้ามา ดูลักษณะผิวดำกร้านและชุดที่สวมใส่แล้วไม่น่าจะมีเงินทองเข้าร้านอัญมณี แต่อลิชารีบต้อนรับเพราะคนผู้นี้เป็นนายหน้าเดินพลอย เตี่ยสอนว่าถ้ารู้จักผูกมิตรไว้ดีๆ ถ้าโอกาสหน้าเขามีของดีก็จะนำมาเสนอขายให้เราก่อน

“สวัสดีครับคุณหนูหมวย ผมมีทับทิมสวยๆ มาปล่อยขาย”

“หมวยรอพี่ทุกวันเลยค่ะ”

คนเดินพลอยยิ้มแย้มขณะนั่งลงฝั่งตรงข้าม จงใจเลือกมาเวลาที่เถ้าแก่ไม่อยู่เพราะคิดว่าคุณหนูหน้าตาจิ้มลิ้มจะตามชั้นเชิงของคนเดินพลอยไม่ทัน เขาสวมเสื้อตัวใหญ่โคร่ง มีกระเป๋าซอกเล็กซอกน้อยซ่อนอยู่ ทั้งกระเป๋ากางเกงข้างหน้าข้างหลัง ขอบกางเกงก็ยังมีช่องซิป เขาบรรจงล้วงห่อของมีค่าออกมาซึ่งเป็นทับทิมดิบคละขนาด นายสิงห์จะร่ายราคาว่ากะรัตละเท่าไรแล้วรอเถ้าแก่น้อยพิจารณา

อลิชาคัดทีละห่อ ห่อไหนไม่สนใจก็ส่งคืนเจ้าของไป แต่ถ้าสนใจก็จะใช้ปากคีบและแว่นขยาย ส่องดูน้ำดูไฟ ดูรูปทรงและตำหนิริ้วรอยของพลอยทีละเม็ดอย่างใจเย็นพร้อมต่อราคา เตี่ยเพิ่งกลับเข้าร้านมาก็ไม่รบกวน ปล่อยให้ลูกสาวเป็นคนต่อรองตั้งแต่ต้นจนจบ ส่วนแม่ของอลิชาแอบดูอยู่ห่างๆ ด้วยความเป็นห่วง

“ฉันไปช่วยลูกต่อราคาดีไหมคะเฮีย”

“ไปทำไม เห็นรอยเขี้ยวลากพื้นนั่นไหมละ นั่นแหละแม่ค้าเขี้ยวลากดินของจริง ดูฝีมืออาหมวยมันไปเถอะ”

เสี่ยจิวชงชาดื่มอย่างสบายใจ ในขณะที่อลิชาเริ่มเจรจาซื้อขายทีละห่อ ในใจเธอเล็งทับทิมเม็ดใหญ่เนื้องามไว้แล้ว แต่ทำเป็นเฉยๆ ว่าไม่อยากได้

“ช่วงนี้ค้าขายเงียบๆ อะไรๆ ก็ไม่ดี ลูกค้าหายหมด หมวยให้ราคาเท่านี้นะคะพี่”

“ทับทิมเกรดนี้หาไม่ได้ง่ายๆ นะครับคุณหนู ขอกำไรให้ผมหน่อยนะครับ ทับทิมเม็ดนี้สิบกะรัต เจ้าของบอกขายกะรัตละหกหมื่นห้า ถือว่าไม่แพงเลยครับ”

นายสิงห์บอก แต่ความจริงเขารับราคามาแค่สี่หมื่นห้า อลิชายิ้มหวานพลางหรี่ดวงตาคมเฉี่ยวที่ดูรู้ทันทีว่าฉลาดเป็นกรด

“แพงเกินไปนะคะ... หมวยให้ได้แค่สี่หมื่นแปดขาดตัวค่ะ”

เธอรู้ว่าคนเดินพลอยรับของมาจากเจ้าของมาปล่อยขาย เขาย่อมบวกเงินไว้กินส่วนต่าง และยังได้รับส่วนแบ่ง 1-2% จากเจ้าของพลอยด้วย อลิชาจึงกล้าต่อราคา นายสิงห์จึงขอตัวไปโทรศัพท์เจรจากับเจ้าของทับทิมที่นอกร้าน ได้ความกลับมาเจรจาว่าถ้าไม่ได้กะรัตละสี่หมื่นห้าก็ไม่ขาย นายสิงห์อยากกินส่วนตัวเลยบอกราคาให้อลิชาไปว่า

“เจ้าของพลอยบอกขายที่หกหมื่นครับ”

“ราคานี้ขอผ่านนะคะ”

อลิชาบอกปฏิเสธ ถ้าเปลี่ยนใจจะขายเธอก็ยินดีรับซื้อ นายสิงห์อยากได้ราคาสูงกว่านี้จึงต้องหอบทับทิมเม็ดนั้นไปเสนอขายร้านอื่น แต่อลิชาโทรศัพท์ไปแจ้งทุกร้านแล้ว “พี่สิงห์กำลังเอาทับทิมสิบกะรัตไปบอกขาย เปิดที่กะรัตละหกหมื่นห้า พี่ช่วยบอกราคากะรัตละสี่หมื่นแปดให้หมวยด้วยนะคะ หมวยมีค่านายหน้าให้ 2% หรือถ้าพี่จะซื้อเก็บไว้เองก็ได้ค่ะ”

แค่นี้คนเดินพลอยก็จะเจอแต่ราคาสี่หมื่นแปดหรือต่ำกว่า แม้จะพยายามเดินขายเท่าไรก็ต่อราคาไม่ขึ้น มีแต่จะยิ่งโดนกดราคาไปเรื่อยๆ ถ้านายสิงห์อยากจะกินส่วนต่างก็ต้องลดความโลภลง ดังนั้นเขาจึงเจรจาไปมากับเจ้าของทับทิมได้ข้อยุติว่ายอมปล่อยขายที่สี่หมื่นสอง นายสิงห์เอามาบอกขายสี่หมื่นแปด เท่ากับได้ส่วนต่างกะรัตละหกพัน รับเช็คเงินสดไปขึ้นเงินยิ้มกริ่มกลับบ้าน

อลิชานั่งคัดพลอยส่งให้ช่างเจียรนัย ทับทิมเม็ดโตๆ แบบนี้หายากและขายต่อได้ราคางาม เผลอๆ อาจจะพุ่งไปที่กะรัตและแปดหมื่นด้วยซ้ำ แต่อลิชาถือคติว่าไม่ ‘ฟัน’ ลูกค้าแบบคอขาด เพชรพลอยทุกชิ้นต้องเป็นของแท้มีคุณภาพสมราคา เมื่อคิดจะค้าขายต้องซื่อสัตย์สุจริต จริงใจและให้ความมั่นใจ ลูกค้าไม่ว่าหน้าใหม่หน้าเก่าก็ล้วนติดแม่ค้าคนสวยจนกลายเป็นขาประจำทุกราย

“ทับทิมเม็ดนั้นมีลูกค้าจองไว้แล้วเหรอหมวย”

“ผู้การศักดิ์สั่งให้หาทับทิมขนาดสิบกะรัตขึ้นไปไว้ให้ค่ะเตี่ย หมวยจะบวกราคากะรัตละห้าพัน”

“ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดี มีคนร้อนเงินปล่อยของออกขายเยอะ สต็อกของเราก็พลอยระบายออกได้ช้า หมวยก็ชะลอของเข้าใหม่หน่อยแล้วกัน”

“ผิดแล้วค่ะเตี่ย ช่วยเศรษฐกิจซบเซานี่แหละจะมีของดีๆ หายากๆ ปล่อยขายในราคาถูก ถ้าเรารอเศรษฐกิจดีๆ แล้วค่อยซื้อ ราคามันก็พุ่งไปไกลแล้วสิคะ”

“อาหมวย เตี่ยรู้ว่าลื้อกำลังไฟแรง แต่เชื่อเตี่ยเถอะ ลดการซื้อลงก่อน”

อลิชารับปาก แต่เอาเข้าจริงก็ซื้อเพลินมันมือไปหน่อย ร้านจิวเวลรีของครอบครัวก็เริ่มขาดเงินสด นั่นหมายความว่าเช็คที่สั่งจ่ายไปก่อนหน้านี้อาจจะเด้งดึ๋งๆ ถือเป็นความผิดทั้งทางแพ่งและอาญา คราวนี้แหละที่เธอโดนเตี่ยด่าเช้าด่าเย็น ด่าไม่ซ้ำประโยค ด่าจนล้นออกมากองนอกหู ทะลักออกมาเป็นน้ำตาเนืองนอง ส่วนแม่ก็ด่าเตี่ยซ้ำอีกทอด โทษฐานไม่ช่วยคุมงานลูก ทั้งเตี่ยทั้งอลิชาจึงรีบช่วยกันควานหาลูกค้าเพื่อเสนอขาย แต่ก็ได้ไม่มากพอ

“โอย งานเข้า จะหาเงินสิบล้านจากไหนภายในสิ้นเดือน!”