บทที่ 29 พูดคุยกับแม่

พอทั้งสองเดินชมสวนกินลิ้นจี่เล่นกันจนหนำใจและกำลังจะเดินลงไป พ่อของขิมก็มาตามไทและขิมลงไปบ้านพอดี เพราะตอนนี้พวกญาติ ๆ มาถึงกันหมดแล้ว

พอลงไปถึง ขิมก็เจอกับพวกลุงป้าน้าอา และลูกพี่ลูกน้องของเธอเต็มไปหมด มี พี่ผา ที่อายุมากกว่าขิม คงจะอายุเท่าเฮียไท กับ ภู ที่กำลังเรียนอยู่ชั้นม. 5 ทั้งสองหนุ่มเป็นคนขาว หน้าตาดีตามฉบับหนุ่มเหนือ

ภู ที่เห็นขิมเดินลงมาก็รีบวิ่งเข้ามากอดเธอทันที

"โอ๊ย! กิ๊ดเติงหาปี้ขิมจ๊าดนักเลย!" (โอ๊ย! คิดถึงพี่ขิมมาก ๆ เลย!)

ขิมตกใจเล็กน้อยแล้วหันหน้าไปหาไท ก็พบว่า ไทคิ้วขมวด จ้องมองมาที่ขิมและเด็กชายที่กอดเธออยู่ ด้วยสายตาที่ไม่พอใจ ขิมรีบผละออกจากภูทันที แล้วสวัสดีทุกคน

"สวัสดีเจ้า"

ทุกคนต่างแซวขิมว่าโตขึ้นมาสวยมาก ๆ เลย แล้วหันมาหาไทที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วถามว่าเขาคือใคร ขิมเลยคล้องแขนไทแล้วแนะนำให้ทุกคนรู้จัก

 "อ้ายคนนี้เป๋นแฟนขิมเจ้า จื่ออ้ายไท!"

ทุกคนก็บอก "อ้าว! เลิกกับไอ้ภาคแล้วเหรอ!"

"เลิกแล้วจ้ะ เลิกนานแล้ว" 

ผา ที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็พูดออกมาเสียงไม่ดังมาก "มีใหม่ไวแต้ ๆ เนอะ!" (มีแฟนใหม่เร็วชะมัดเลยนะ!)

ขิมและไทที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันไปมองภูอย่างไม่เข้าใจว่าภูต้องการจะสื่ออะไร แต่พ่อแม่ขิมก็เดินมาตามให้เข้าบ้านไปกินข้าวกินปลากันพอดี

"ทุกคนมากิ๋นข้าวตวยกั๋นเน้อเจ้า กำลังฮ้อนๆ เลยเจ้า"

ขิมเดินเข้าไปทำหน้าที่ช่วยแม่จัดจานข้าวกับลูกพี่ลูกน้องของเธออีกคนที่ชื่อ น้ำ เธออายุ 15 ปี น้ำที่ตอนเด็กติดกับขิมมาก เวลาไปไหนขิมจะพาไปด้วย พอเตรียมของเสร็จ ทุกคนก็มานั่งกินข้าวกัน โดยที่มีขิมนั่งคั่นกลางระหว่างไทกับภู

ไทตักกับข้าวที่เป็นอาหารเหนือเมนูโปรดของขิมให้ "กินเยอะ ๆ นะขิม เฮียตักให้"

ภูเห็นอย่างนั้นก็รีบตักด้วย "ปี้ไทตักหื้อ ภูก็ตักหื้อตวย! ต้องกินหื้อหมดเน้อปี้ขิม" (พี่ไทตักให้ ภูก็ตักให้ด้วย! ต้องกินให้หมดนะพี่ขิม)

ไทต้องเก็บสีหน้าอารมณ์ไว้ พรางคิดในใจ 'ไอ้เด็กเวรนี่มันน่าตบชิบหาย เมียก็เมียเขา มาตักให้ทำไมวะ'

"ละอ่อน! อายุเต้าใด! ยะก๋านอะหยังละเฮา!" (พ่อหนุ่ม! อายุเท่าไหร่ ทำงานอะไรล่ะเรา!) พวกญาติที่มาก็หันมาถามไท

"25 ครับ! เป็นเจ้าของอู่ซ่อมรถที่กรุงเทพครับ"

"หื้ม...ดีๆ" เพราะไม่คิดว่าไทจะเป็นเจ้าของธุรกิจตั้งแต่อายุยังน้อยขนาดนี้ แถมยังอายุเท่ากับ ผา ลูกชายคนโตของลุงขิมด้วย

"อายุเท่ากั๋นกะผาแต้"

ไทจึงมองหน้า ผา ผาก็มองกลับ ทั้งสองคนจ้องกันนานจนขิมที่เห็น ต้องดึงชายเสื้อของไท เพื่อล่อให้เขาหันมาสนใจเธอแทน

"จ้องอะไรกันขนาดนั้น" ขิมหันมากระซิบกับไท

"ก็ดูมันมองเฮียดิ กวนส้นตีนชิบหาย น่าเอาตีนยันหน้าแม่ง"

"จะบ้าไง้ ญาติหนูนะ"

"เห้อ!!!…เฮียก็พูดไปงั้นแหละ ไม่กล้าทำหลอก"

ทุกคนปาร์ตี้กินกันอย่างสนุกสนาน ไทถูกชวนให้กินเหล้าเบียร์กับพวกลุง ๆ อา ๆ ส่วนขิมก็มานั่งวงคุยกับพวกผู้หญิง

"ขิม! บอกไทโตยเน้อ ว่าไทกับขิมนอนตวยกั๋นบ่ได้เน้อ ผู้ใหญ่มากันนัก มันจะดูบ่ดี!" (ขิม! บอกไทด้วยนะ ว่าไทกับขิมนอนด้วยกันไม่ได้นะ ผู้ใหญ่มากันเยอะ มันจะดูไม่งาม!)

ขิมก็พยักหน้าเข้าใจ แล้วหยิบโทรศัพท์มากด พิมพ์หาไท ที่กำลังนั่งคุยดื่มเหล้าอยู่

ขิม: เฮีย... วันนี้เรานอนด้วยกันไม่ได้นะ แม่บอกว่าผู้ใหญ่เยอะ มันจะดูไม่ดีอะ

ไทที่เริ่มเมาเล็กน้อย เห็นข้อความอย่างนั้นก็ แทบจะเบะปากร้องไห้ แต่ก็พอเข้าใจ เขากับขิมยังคบกัน ไม่ได้ถึงขั้นแต่งงาน มานอนด้วยกันในบ้านที่ญาติเธอเยอะแบบนี้คงไม่เหมาะ

แล้วขิมก็พิมพ์มาอีกข้อความ

ขิม: เดี๋ยวนอนกับภู แล้วก็พี่ผานะ

ไทก็รู้อย่างงั้นหน้าตึงขึ้นมาทันที ที่จะต้องไปนอนกับคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่แรกเจออย่างภู! พรางคิดในใจ 'ชิบหาย! กูน่าจะแกล้งเมาแล้วลากเมียเข้าห้องไปเลย!'

ไท: โห่..ให้นอนกับสองคนนั้น นอนคนเดียวยังดีกว่าอีก

ขิม: เอาหน่าเฮีย แค่ไม่กี่วัน อย่าบ่นเยอะ

ไท: แล้วขิมนอนกับใครอะ

ขิม: กับน้องน้ำ ทำไมหรอ

ไท: ก็นึกว่านอนคนเดียว เพื่อกลางคืนจะแอบย่องไปหาไง

ขิม: 😒😒

พอเริ่มดึก อากาศเริ่มหนาวจัด เพราะโซนนี้มีแต่ป่าเขาล้อมรอบ ทุกคนจึงเข้านอนกัน ขิมกับแม่และไทก็ช่วยกันเก็บพวกขวดเบียร์ ขิมอาสาล้างจาน ให้แม่เก็บจานไป

ไทเดินเอาจานไปที่ซิงค์ล้างจานที่ขิมยืนอยู่ เขาใช้จังหวะที่ขิมเผลอหอมแก้มขิมดังฟอดใหญ่!

ฟอด!!!

"เฮีย! ทำไรเนี่ย เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นพอดี"

"หอมแก้มเมียไง"

ฟอด!!!

ขิมที่กำลังจะอ้าปากว่าไทอีกครั้ง เป็นจังหวะที่แม่ขิมเดินถือจานเข้ามาในครัวพอดี

"อุ๊ย! ยะอะหยังกั๋น!" (ทำอะไรกัน!) แม่ทั้งคู่แซวเบา ๆ

ไทรีบยกมือไหว้ "ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ ฝันดีครับคุณแม่!" แล้วไทก็รีบเผ่นแน่บไปทันที

ขิมก็ยืนล้างจานต่ออย่างเขินอาย แม่เธอก็ขำออกมาเบา ๆ กับความทะเล้นของว่าที่ลูกเขยคนนี้

"อ้ายไทเปิ้ลนิสัยดีเน้อขิม... แถมหล่อตวย" แม่ขิมเอ่ยชมลูกเขยออกมา

"แม่ เปิ้ลเป็นจะอี้ตลอดละ ทะลึ่งจะอี้ละ" (แม่ เขาเป็นแบบนี้ตลอดแหละ ทะลึ่งแบบนี้แหละ) 

แม่ขิมยื่นมือมาจับไหล่ลูกสาว แล้วเปลี่ยนเรื่องเป็นที่อยู่ในใจมานาน

"นี่ขิม... แม่บ่ได้อยากวุ่นวายเน้อ... แต่แม่ข้องใจ๋... ทำไมถึงเลิกกับภาคละ เมื่อก่อนไปเรียนมหาลัยกะหันว่าฮักกั๋นดีอยู่บ่ใจ้ก๊ะ?" (นี่ขิม... แม่ไม่ได้อยากวุ่นวายนะ... แต่แม่สงสัย... ทำไมถึงเลิกกับภาคล่ะ เมื่อก่อนไปเรียนมหาลัยก็เห็นว่ารักกันดีอยู่ไม่ใช่เหรอ?)

ขิมหยุดล้างจานแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ เธอรู้ว่าเรื่องนี้ยังเป็นห่วงของแม่เสมอ

"ภาคเปิ้ล... นอกใจ๋ขิมเจ้าแม่ เปิ้ลมีคนอื่น!" (ภาค น่ะ... นอกใจขิมค่ะแม่ เขามีคนอื่น!) ขิมตอบเสียงเบา

แม่ขิมสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เข้าใจความรู้สึกของลูกสาว เธอวางมือบนศีรษะขิมแล้วลูบผมเบา ๆ

"โอ๋... ตอนนั้นลูกคง เสียใจ๋จ๊าดนักสินะ ฮ้องไห้ไปกี่วันเล่า!" (โอ๋... ตอนนั้นลูกคงเสียใจมาก ๆ เลยสิ ร้องไห้ไปกี่วันล่ะ!)

ขิมเม้มปากแล้วพยักหน้า "ก็หลายอยู่เจ้าแม่... แต่ตอนนี้บ่เป๋นหยังละเจ้า!" (ก็หลายวันอยู่ค่ะแม่... แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วค่ะ!)

"ดีละ คนเฮาผิดกันได้ แม่ก็หันว่าอ้ายไทคนนี้เปิ้ลกะดูท่าทางดีนะ ฮักลูกขนาด... แต่ของจะอี้มันต้องดูกั๋นไปเมิน ๆ เน้อขิม บ่ดี๋ใจ๋ฮ้อน!" (ดีแล้ว คนเราผิดกันได้! แม่ก็เห็นว่าพี่ไทคนนี้เขาก็ดูท่าทางดีนะ รักลูกมาก... แต่ของแบบนี้มันต้องดูกันไปนาน ๆ นะขิม อย่าใจร้อน!)

ขิมยิ้มแล้วพยักหน้าเข้าใจ "เจ้าแม่ ขิมเข้าใจ๋แล้วเจ้า" (ค่ะแม่ ขิมเข้าใจแล้วค่ะ) เธอรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้พูดคุยกับแม่ และรับรู้ว่าแม่เป็นห่วงเธอมากแค่ไหน