บทที่ 28 ว่าที่ลูกเขย

วันนี้เป็นวันเดินทางกลับช่วงวันหยุดยาวปีใหม่ ขิมขนและไทช่วยกันขนของขึ้นรถกระบะเพื่อจะเดินทางไปต่างจังหวัดในโซนภาคเหนือ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของขิมไหมเดินมาช่วยด้วยพร้อมกระเป๋าเดินทางเล็ก ๆ ของตัวเอง

"ไปหาพ่อแม่ใช่มั้ยไหม ให้เฮียไปส่งเปล่า" ไทหันไปถามน้องสาว

ไหมรีบปฏิเสธ "ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวหนูไปเอง เฮียกับขิมรีบไปเถอะ เดี๋ยวจะถึงมืดเอา ขับรถไกลนะต้องภาคเหนือนู้นแหน่ะ"

"แน่ใจนะว่าจะไปเอง ไม่ให้เฮียไปส่งจริง ๆ หรอ!" ไทถามย้ำด้วยความสงสัย

ไหม ขยิบตามาหาขิม เหมือนส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง ไม่ให้ไทถามไปมากกว่านี้ ให้ขิมรีบพาเฮียไปเสียที 

"เอ้อ…เฮียถามไหมมันมากจัง ไปๆ ไปเตรียมตัวได้แล้ว จะได้เดินทางกันสักที" ขิมเลยเข้าใจรีบดึงไทออกมาให้ขึ้นรถเตรียมขับ

ขิมเดินมาหาไหมแล้วพูดกระซิบให้ได้ยินเพียงสองคน "ไปเคาท์ดาวน์กับพี่ปอใช่ปะ ไอ้ไหม"

"เห๊ย!!! มึงรู้ได้ไงวะขิม" ไหมตกใจ

"เดาเอา เสือกเดาถูกอีกกู มึงมันเพื่อนรักกูไง รู้ๆ กันอยู่ ถ้าไปถึงแล้วก็ทักบอกด้วยนะ ไม่ใช่เงียบหายไปเลยละ"

ไหมพยักหน้า "มึงก็เหมือนกัน เที่ยวให้สนุกนะ ฝากดูเฮียกูด้วย"

"เดินทางปลอดภัยนะขิมเฮีย" ไหมตะโกนบอกทั้งขิมและเฮีย

ไทพยักหน้าในรถ แล้วขิมก็ขึ้นไปนั่งเบาะข้างไท จากนั้นทั้งสองก็ออกรถไปจากอู่ทันที

ตัดภาพมาในรถ ไทก็เริ่มซักไซ้ถามขิมเรื่องเมื่อกี้ "ขิม เมื่อกี้คุยอะไรกัน ปิดบังอะไรเฮียกันรึเปล่าเนี่ย ทำไมไอ้ไหมต้องขยิบตาด้วย!!"

"ไม่มี๊! ก็แค่คุยกันว่าถึงแล้วเดี๋ยวจะโทรหา เฮียคิดมากไปเองแล้ว"

ไทเลยยื่นมือไปยีหัวของขิมแบบเอ็นดู "ตัวแสบ! เฮียไม่เชื่อหรอก"

"อื้อ…เฮีย ผมหนูฟูหมด"

"หื้ม…เสียงเมื่อกี้ ทำเอาอารมณ์ขึ้นเลยวะ"

"ลามก ขับรถไปเลย ขิมจะนอนแล้วนะ ง่วงอะ ไม่รู้ทางก็ปลุกขิมนะเฮีย!"

"โอเคๆ หลับเลย เดี๋ยวเฮียปลุก"

เวลา 16:30 

ไทขับรถมาเรื่อย ๆ จนเข้าสู่เส้นทางที่เต็มไปด้วยภูเขาและโค้งมากมายตลอดข้างทาง  ขิมที่หลับมาตลอดการเดินทาง ตื่นมาอีกทีเมื่อไทปลุกเธอ

"ขิม ตื่นๆ ถึงจังหวัดบ้านขิมแล้ว บอกทางหน่อย"

"อื้อ…ถึงไวจัง" ขิมงัวเงียตื่นขึ้นมา สะลึมสะลือมอง ออกไปข้างทาง

"ก็ขิมหลับตลอดทั้งทางขนาดนี้ ไม่ให้ไวได้อย่างไง แถมตอนหลับน้ำลายยืดอีก เฮียถ่ายเอาไว้ดูปะ"

"โห่เฮีย…ถ่ายทำบ้าอะไร น่าเกลียด ลบเลย" ไทยื่นภาพที่ถ่ายเอาไว้มาให้เธอดู

"น่ารักออก ดูแก้มกับปากตุ่ยๆ นี่สิ เฮียลงในสตอรี่เฟสคนมากดใจเต็ม ขนาดหลับเมียเฮียยังสวย"

"ห้ะ! เฮียเอาลงเฟสด้วยหรอ"

"อืม ทำไมอะ ไม่ชอบหรอ"

"ไม่อะ มันน่าเกลียด ลบเลย"

"ไม่ลบ จะทำไม"

"แล้วแต่ถ้างั้น ไม่ลบก็ไม่ต้องลบ"

"ไม่ต้องมาทำเป็นงอน เดี๋ยวก็ง้อบนรถนี่สะหลอก"

"โรคจิต"

"โรคจิตกับเมียคนเดียว บอกทางมาได้ละ เดี๋ยวเฮียก็พาขับหลงสะหลอก"

ขิมจึงบอกเส้นทางไปบ้านเธอกับไท พรางมองออกไปนอกหน้าต่าง ทางที่ไปบ้านเธอนั้น วิวสวยมาก โอบล้อมด้วยภูเขาสลับซับซ้อน อากาศเริ่มเย็นสบาย ไทขับไปตามที่ขิมบอกทางไปเรื่อย ๆ สักพักก็มาจอดที่หน้าบ้านหลังสวยหลังหนึ่ง เป็นบ้านสไตล์ไทยประยุกต์ดูอบอุ่น

ขิมรีบลงกระโดดลงจากรถไปก่อนเขา และก็เข้าไป กอดพ่อกับแม่เธอ ทันทีด้วยความรักและคิดถึง

"ป้อ แม่ ขิมกิ๊ดเติงหาตี้สุดเลยเจ้า!" (พ่อ แม่ ขิมคิดถึงที่สุดเลยค่ะ!)

ไทที่ลงเดินตามมาก็รีบเดินเข้าไป สวัสดียกมือไหว้ พร้อมกับยื่นของฝากที่ซื้อมาอย่างดีให้พ่อแม่ขิม เขามองปากน้อยๆของขิมสายตาเอ็นดู พึ่งเคยเห็นเธอพูดภาษาเหนือเป็นครั้งแรก

"สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่ ผมชื่อไทครับ"

พ่อกับแม่ทำหน้าตาสงสัยว่าผู้ชายคนนี้คือใคร ขิมจึงรีบแนะนำ

"ป้อเจ้า แม่เจ้า อ้ายคนนี้คือแฟนของขิมเองเจ้า เปิ้ลจื่ออ้ายไทเจ้า" (พ่อคะ แม่คะ พี่คนนี้คือแฟนของขิมเองค่ะ เขาชื่อพี่ไทค่ะ)

ไทโค้งคำนับอย่างสุภาพ "ยินดีที่ได้รู้จักครับ หวังว่าจะไม่เป็นการรบกวนนะครับ" 

พ่อแม่ยินดีตอบรับกันอย่างดี พ่อขิมมองไทด้วยรอยยิ้มอบอุ่นออกมา

"โฮะ! ขิมมีแฟนละอ่อนหล่อแต้ ๆ เน้อ ยินดีต้อนฮับเน้อ เข้าไปในบ้านก่อนเต๊อะ!" (โห! ขิมมีแฟนหนุ่มหล่อจริง ๆ นะเนี่ย! ยินดีต้อนรับนะพ่อหนุ่ม เข้าไปในบ้านก่อนเถอะ!)

"หื้ออ้ายไทกับขิม เอาเสื้อผ้าไปเก็บไว้ข้างในบ้านก่อนเน้อ! เดี๋ยวแม่จะยะกับข้าวหื้อกิน! คงหิวแย่ละสิปิ๊ก มาตั้งไกล!" (ให้พี่ไทกับขิมเอาเสื้อผ้าไปเก็บไว้ข้างในบ้านก่อนนะ! เดี๋ยวแม่จะทำกับข้าวให้กิน! คงหิวแย่แล้วสิกลับมาตั้งไกล!) แม่ขิมบอก

ไทรู้สึกโล่งใจที่พ่อแม่ขิมดูจะชอบเขาในเบื้องต้น เขาหันไปยิ้มให้ขิม ก่อนจะช่วยกันขนกระเป๋าเดินทางและถุงของฝากพะรุงพะรังเข้าไปในบ้าน

ภายในบ้านดูอบอุ่นและตกแต่งด้วยไม้เป็นหลัก มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยมาตามลม

หลังจากขนของขึ้นไปไว้ในห้องนอนเรียบร้อยแล้ว ซึ่งเป็นห้องนอนของขิมเองที่ไทต้องแอบยิ้มเพราะจะได้นอนกอดเมียทั้งคืน แม่ขิมก็เดินมาหาทั้งสองคน

"ขิมไปเต๊อะไทไป บ่ดี๋ไปแอ่วผ่อสวนข้างหลังบ้านก่อนเต๊อะ มันมีลิ้นจี่ออกหน่วยอยู่กำลังงามเลย"    ( ขิมพาไทไป ไปเดินเล่นดูสวนข้างหลังบ้านก่อนเถอะ มันมีลิ้นจี่ออกลูกอยู่กำลังสวยเลย)

"นั่นละ! ไปผ่อวิวสวย ๆ ปล่อยหื้อแม่เปิ้ลยะกับข้าวก่อน! กำเดียวลุงป้ากะลูกพี่ลูกน้องเปิ้ลกะจะมาถึงแล้ว ไปเก็บลิ้นจี่มากิ๋นเล่นรอก่อนเน้อ!" (นั่นแหละ! ไปดูวิวสวย ๆ ปล่อยให้แม่เขาทำกับข้าวก่อน สักเดี๋ยวลุงป้ากับลูกพี่ลูกน้องเขาก็จะมาถึงแล้ว ไปเก็บลิ้นจี่มากินเล่นรอก่อนนะ!) พ่อขิมเสริม

"เจ้า! เดี๋ยวขิมพาอ้ายไทไปแอ่วสวนเจ้า!"

ขิมจูงมือไทเดินออกมาจากตัวบ้านไปสู่ด้านหลัง ซึ่งเป็นสวนผลไม้ขนาดใหญ่ที่ติดกับภูเขา อากาศเย็นสบายและสดชื่นมาก

"โห! บ้านขิมวิวดีชิบหายเลย นี่มันเหมือนรีสอร์ตส่วนตัวเลยนะ" ไทชื่นชม

"ใช่! บ้านเกิดหนูเอง ห้ามพูดคำหยาบนะเฮีย! เดี๋ยวพ่อกับแม่ได้ยิน!" 

"ค้าบๆ"

ขิมพาไทเดินไปที่ต้นลิ้นจี่ที่กำลังออกลูกเป็นพวงสีแดงสด ไทที่เกิดและโตในกรุงเทพฯ ไม่เคยเห็นต้นลิ้นจี่ใกล้ขนาดนี้มาก่อน

"มาๆ เด็ดกินเลยเฮีย สด ๆ จากต้นเลยนะ" ขิมเด็ดลิ้นจี่พวงใหญ่ยื่นให้ไท

ไทมองพวงลิ้นจี่ด้วยความตื่นเต้น เขาแกะเปลือกสีแดงออกแล้วส่งเข้าปาก

"อื้ม! โคตรหวาน อร่อยกว่าที่ซื้อในห้างอีกวะ" ไทกินอย่างเพลิดเพลิน

"เห็นมั้ยละ เดี๋ยวเรามาเก็บไว้กินเล่นรอกินข้าว เนอะ เดี๋ยวหนูจะพาเฮียไปดู สวนสตรอว์เบอร์รีต่อด้วย!"

ทั้งสองคนเดินจับมือกันเข้าไปในสวน พร้อมกับไทที่เก็บลิ้นจี่ใส่กระเป๋าเสื้อไปพลาง ๆ ดูเป็นคู่รักที่กำลังมีความสุขกับการใช้ชีวิตแบบบ้าน ๆ เป็นครั้งแรก