บทที่ 30 ก้างขวางคอกูจริงๆ

เวลา 05:30 นาฬิกา

ไทตื่นตั้งแต่เช้ามืดราวตีห้าครึ่ง ไม่ใช่เพราะความสดชื่น แต่เป็นเพราะว่าเขานอนไม่หลับต่างหาก!

เมื่อคืนเขาต้องนอนเตียงเดียวกับไอ้เด็กที่ชื่อ ภู ที่เขาไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่แรกเห็น แถมไอ้ภูนี่มันนอนดิ้น  ชิบหายเลย ดิ้นจนไทแทบจะตกเตียงไปหลายรอบ จนเขาหงุดหงิดมาก

ไอ้แม่เย* กูไม่ได้นอนเพราะไอ้เด็กนี่เนี่ยนะ เมียกูก็ไม่ได้กอด!

สุดท้ายเขาทนไม่ไหว ไทเลยเผลอแกล้งถีบมันตกเตียงไปนอนกับพี่มันที่ชื่อ ผา ซึ่งนอนอีกฝั่ง เขาจึงได้ที่นอนคืนมา

ไทเดินออกมาจากห้องพร้อมใส่เสื้อแขนยาว ก็เจอกับพ่อขิมและลุงกำลังนั่งผิงไฟกันอยู่หน้าบ้าน อากาศหนาวมากจนไทสั่นหงึก ๆ

ไทเลยเดินไปร่วมวงแจมด้วย 

"อ้าว ไทตื่นเจ๊าแต้ หลับสบายก่อ?" (อ้าว ไทตื่นเช้าจัง หลับสบายไหม?)

ไทโกหกเสียงสั่น "สบายครับพ่อ! แต่ที่นี่... หนาวมากเลยครับ!" 

เขาต้องนั่งใกล้กองไฟมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ อยากจะไปนอนต่อในผ้าห่มอุ่น ๆ เหลือเกิน แต่ไอ้พวกห่านั้นยังอยู่ในห้อง

ทุกคนพูดคุยกันไปพลางจิบกาแฟร้อน ๆ กินกัน พอเริ่มพระอาทิตย์ขึ้น ขิมกับแม่เธอก็เดินมาผิงไฟด้วย

ขิมเดินมานั่งข้างไท แล้วถามกระซิบเบา ๆ "หลับสบายป่าวเฮีย ไม่ได้ไปหักคอน้องภูหมกห้องใช่มั้ย"

"ไม่หัก แต่ถีบ!"

ขิมตกใจ รีบกระซิบกับไทเสียงเบา "ห้ะ! ทำไม เกิดอะไรขึ้นอะเฮีย"

"ก็มันนอนดิ้นชิบหาย เฮียนอนไม่หลับเลยทั้งคืน เลยถีบให้มันไปนอนเบียดกับพี่มันโน่น!"

ขิมเลยหัวเราะออกมา "ฮ่า ๆ ๆ แล้วน้องมันรู้ตัวปะเนี่ย!"

"ไม่รู้หรอก! มันหลับเป็นตาย ถึงรู้ก็ช่างแม่งมันดิ" 

แล้วไทก็ทำท่าหนาวสั่น "ขิม! เฮียอยากกอดขิมอะหนาวชิบหายเลยที่นี่ เฮียจะแข็งตายอยู่แล้ว"

"เฮียกล้าปะล่ะ กล้าก็ลองดิ!" ขิมยิ้มอย่างกวน ๆ

"อย่าท้านะ เฮียไม่อายด้วย" ไททำท่าจะโอบกอดขิมจริง ๆ

ขิมเลยรีบห้ามไทเอาไว้ "แซวเล่นน่าเฮีย ใจเย็นดิ ผู้ใหญ่นั่งอยู่เต็มเลย"

"ไม่สน แต่ตอนนี้น้องชายเฮียมันแข็งขึ้นมาว่ะ ไม่รู้ว่าเพราะอากาศหนาวรึเห็นหน้าขิมกันแน่เนี่ย"

"ให้มันแข็งอย่างงั้นแหละ สมน้ำหน้า"

"ใจร้ายวะเมียกู"

วันนี้พ่อขิมบอกว่าวันนี้พวกผู้ใหญ่จะไปเที่ยวดอยดูดอกไม้สวย ๆ กัน ทุกคนเลยต่างพากันไปอาบน้ำแต่งตัว ส่วนไทที่ไม่ใช่คนเหนือเลยรู้สึกว่ามันหนาวมากจนไม่อยากอาบเลย กลัวว่าจะชักหนาวตายเสียก่อนจะได้เที่ยวนี่สิ

"ไปอาบเลยนะเฮีย เครื่องทำน้ำอุ่นก็มีนะ ไม่ใช่ไม่มีสะหน่อย เร็วๆ เลย เขาจะไปเที่ยวกันแล้ว!" ขิมเดินมาดันไทให้ไปอาบน้ำ

"มันก็หนาวอยู่ดีพอออกมาจากห้องน้ำอะ ตัวจะแข็งตายก่อนสะมั้ง" ไททำหน้างอ

"ไปๆ อย่าบ่นเยอะ"

ขิมไม่ฟัง ดันไทให้เข้าไปอาบน้ำจนได้ แล้วเธอก็ไปแต่งตัวที่ห้องของเธอ

พอทุกคนแต่งตัวกันเสร็จ ก็พากันขึ้นรถไปเที่ยวกัน คันของไทเป็นรถหลัก ที่ต้องพาวัยรุ่นไปเที่ยว บนรถมี ขิม, ไท, ภู และ น้ำ

ไททำหน้าตาเบื่อโลก ที่ภูจะมาขอจะไปกับขิมด้วย ซึ่งไทก็ปฏิเสธอะไรไม่ได้เพราะต้องรักษาภาพลักษณ์เอาไว้ก่อน

'ไอ้เด็กเวร! มึงจะมาเป็นก้างขวางคอทำไมวะ ไม่ให้กูได้สวีทกับเมียบ้างเลย!' ไทคิดในใจ

 

ทุกคนออกเดินทางขึ้นดอยกันไป คันรถกระบะของไทวิ่งฝ่าความหนาวเย็นและถนนที่คดเคี้ยว ไทเป็นคนขับ ส่วนขิมนั่งเบาะหน้าข้าง ๆ

ส่วนเบาะหลังมี ภู นั่งอยู่ตรงกลาง และ น้ำ นั่งอยู่ริมๆ 

"ปี้ขิม กิ๊ดเติงหาวันเก่า ๆ ตี้เฮาไปแอ่วตวยกั๋นเน้อจำได้ก่อตี้เฮาไปปี้น้ำตกตวยกั๋น!" (พี่ขิม คิดถึงวันเก่า ๆ ที่เราไปเที่ยวด้วยกันนะ จำได้ไหมที่พวกเราไปปีนน้ำตกด้วยกัน!)

"จำได้สิภู สนุกเนอะ!"

"แม่น นานละตี้ปี้ขิมบ่ได้ปิ๊กมา ปี้ไทหื้อปี้ขิมมาแอ่วบ้านเมิน ๆ เน้อ!" (ใช่ นานแล้วที่พี่ขิมไม่ได้กลับมา พี่ไทให้พี่ขิมมาเที่ยวบ้านนาน ๆ นะ!) ภูพูดด้วยออกมาเหมือนสนิทสนมกับขิมมาก

ไทที่นั่งอยู่เบาะหน้า ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดก็เริ่มหงุดหงิด ถึงจะฟังไม่ค่อยออกก็เถอะ เขาจับพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว

พูดมากชิบหาย กูก็นั่งอยู่ตรงนี้ นี่เมียกูนะ ไม่ต้องมาบอกให้เมียกูอยู่บ้านนาน ๆ หลอก อยากจะจอดรถแล้วลากมันลงไปถีบที่ข้างทางจริง ๆ พยายามทำสีหน้าให้เป็นกลางที่สุด

แต่ภูยังคงไม่หยุด "ปี้ขิม! หนาวก่อ เอาเสื้อแขนยาวของภูไปใส่ก่อนก่อ อยู่บ้านเฮาอากาศจะหนาวขนาดเน้อ!" (พี่ขิม หนาวไหม เอาเสื้อแขนยาวของภูไปใส่ก่อนไหม อยู่บ้านเราอากาศจะหนาวมากนะ!)

ขิมกำลังจะปฏิเสธ แต่ไทก็พูดแทรกมา ด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่

"ไม่เป็นไรครับน้องภู เสื้อของพี่อุ่นกว่าเยอะ!" ไทพูดพร้อมกับยื่นมือไปลูบแขนขิมที่สวมเสื้อแจ็กเกตของเขาอยู่

ภูหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ พยายามชวนขิมคุยเรื่องอื่นต่ออย่างต่อเนื่อง

น้ำที่นั่งอยู่ข้างภูมานาน เห็นท่าทางไม่ค่อยดี เพราะสายตาของไทที่มองผ่านกระจกส่องหลังมานั้น มันน่ากลัวมาก น้ำรู้ดีว่าพี่ไทคงไม่พอใจที่ภูพยายามคุยกับขิมไม่หยุดสักที ซึ่งเธอเองก็เริ่มจะรำคาญขึ้นมาเหมือนกันกับไทแล้ว

น้ำเลยพูดขึ้นมาน้ำเสียงที่กึ่งดุ เพื่อปรามพี่ชาย ก่อนมันจะบานปลายไปมากกว่านี้

"อ้ายภู! อู้มากจ๊าดนักละ เงียบ ๆ แห๋มกำเน้อ อ้ายไทเปิ้ลกะขับรถอยู่ กิ๋นขนมที่แม่หื้อมาดีกว่าบ่ใจ้ก๊ะ!" (พี่ภู! พูดมากเกินไปแล้ว เงียบ ๆ บ้างนะ พี่ไทเขาก็ขับรถอยู่ กินขนมที่แม่ให้มาดีกว่าไหม!)

ภูถึงกับหน้าเสีย เพราะถูกน้องสาวห้าม เลยหันไปโวยวาย "อะไรของมึงเนี่ย กูก็แค่คุยกับปี้ขิม!"

ไทที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาทันที รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจปรากฏอยู่ที่มุมปาก

เยี่ยม! ถูกใจนางหนูคนนี้จริง ๆ สายตาโคตรดี รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ใครเป็นก้างขวางคอ!

ไทหันไปพูดกับน้ำผ่านกระจก "ดีมากครับน้องน้ำ เดี๋ยวเที่ยวเสร็จแล้ว พี่จะเลี้ยงขนมอย่างดีเลย อยากได้อะไรบอกพี่นะ"

"ขอบคุณเจ้า อ้ายไท"

น้ำยิ้มกว้างอย่างดีใจ แต่ไทก็ไม่ลืมที่จะชำเลืองมองภูผ่านกระจก พร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน ภูหน้าบึ้งตึงทันทีที่รู้ว่าตัวเองกำลังโดนเมิน