บทที่ 31 เฮียขอจับเฉยๆเอง

ทุกคนขับรถขึ้นมาจนถึงบนดอย ที่นี่มีผู้คนมากมายมาเที่ยวช่วงวันปีใหม่ วันนี้เป็นวันสิ้นปี บรรดาหลายครอบครัวเลยพากันมาเที่ยวที่นี่ บนยอดดอยนี้มี ดอกไม้นานาพรรณบานสะพรั่ง เป็นจุดแลนด์มาร์กของจังหวัด และที่สำคัญคืออากาศที่หนาวมากจนแทบจะแข็งได้เลย

ไทสั่นหงึก ๆ ตลอดเวลา เพราะความหนาว แม้จะใส่เสื้ออุ่นแล้วก็ตาม มันก็เอาไม่อยู่ สีหน้าของเขาซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด ขิมที่เห็นอย่างนั้นก็อดที่จะ สงสารไม่ได้ เขาคงไม่ชินกับอากาศที่ภาคเหนือเท่าไหร่นัก ซึ่งต่างกับเธอ เพราะเธอเกิดและโตที่นี่

"เฮีย! หนาวมากมั้ย หน้าซีดแล้วนะ" ขิมพูดด้วยความเป็นห่วง

"หนาวมากขิม บ้านขิมว่าหนาวแล้ว บนนี้แม่งหนาวกว่าอีก"

"ก็แหงแหละบนดอยเนอะ งั้นตามขิมมานี่"

ขิมจึงจับมือไทที่เย็นเฉียบเอาไว้ แล้วพามานั่งตรงโต๊ะไม้ที่มีแสงแดดส่องถึงตรง ๆ ยังพอจะบรรเทาอาการหนาวได้บ้าง

"นั่งตรงนี้ก่อนนะเฮีย ตรงนี้มีแดด!"

"อืม…พออุ่นขึ้นมาหน่อยวะ"

ขิมที่อดจะเอ็นดูไทตอนนี้ไม่ได้เลยจับโทรศัพท์มาถ่ายทั้งรูปและวิดีโอไทและเธอเก็บไว้ดูเป็นที่ระลึก ก่อนจะหันมาบอกเขา

"เฮีย พวกผู้ใหญ่เขาจะไปเที่ยวกันอีกที่นึงอะ แต่ ขิมว่าจะพาเฮียกลับบ้านเลย ขี้เกียจเที่ยวแล้ว กลับไปนอนพักที่บ้านรอเคาท์ดาวน์คืนนี้ดีกว่าเนอะ"

"ดีเลยๆ เฮียไม่ไหวแล้ว หนาวชิบหายเลย กลับไปนอนกอดขิมอุ่นๆ ในห้องดีกว่า"

"ฝันไปเถอะ เชื่อหนูดิ ว่าน้ำกับภูต้องตามกลับแน่ๆ"

"โห่! ตามเป็นลูกลิงเลยไอ้สองคนนี้ อยากอยู่กับเมียสองต่อสองบ้างไม่ได้หรอ" พร้อมทำตาปริบๆ ใส่ขิม

"ไม่ได้หลอก พ่อกับแม่ขิมต้องให้น้องกลับด้วยอยู่แล้ว รึน้องมันไม่กลับด้วยอะ จะว่าไปอย่าง"

"งั้นชิ่งหนีแม่ง"

"จะบ้าหรอเฮีย ต้องบอกผู้ใหญ่ก่อนไปสิ"

"โอเคๆ"

ก่อนจะกลับบ้าน ขิมเลยชวนไทไปถ่ายรูปกันก่อน

 "ก่อนกลับไปถ่ายรูปคู่กันมั้ยเฮีย เรายังไม่ค่อยถ่ายด้วยกันเลย ทุ่งดอกไม้สวยมากเลยนะ"

"เอาดิ อยากลงเฟสอวดว่าเมียสวยมากจะแย่ละ"

"โม้จริงๆ"

"ไม่โม้ครับ เมียเฮียสวยที่สุดจริงๆ สวยยันข้างในเลยแหละ"

"ทะลึ่ง! เดินตามมาเลยเฮีย"

ไทพยักหน้าพร้อมกับลุกขึ้นยืน ตัวสั่น ๆ พลางเดินตามขิมไปในทุ่งดอกไม้ 

"น้ำๆ มาถ่ายรูปให้พี่หน่อย" ขิมเลยเรียกน้ำให้มาเป็นตากล้อง

น้ำเลยเดินมาถ่ายให้ ขิมกับไทเดินเข้าไปยืนโพสต์รูปคู่กันท่ามกลางดอกไม้หลากสีสัน ขิมยิ้มหวานใส่กล้อง ส่วนไทก็พยายามยิ้มสู้ความหนาวแบบแหยๆ ทุกคนที่เดินผ่านต่างมองด้วยรอยยิ้ม เพราะทั้งสองดูเหมาะสมกันมาก

"หนึ่ง..สอง..สาม พี่ไทยิ้มดีๆ หน่อยพี่"

"เฮียไทเค้าหนาว เลยยิ้มแบบนี้ น้ำถ่ายไปเลย ฮ่าๆ"

พอถ่ายกันเสร็จ ขิมก็เดินไปบอกญาติ ๆ ว่าเธอจะขอกลับบ้านก่อน ให้ไปเที่ยวกันต่อได้เลย

"ป้อแม่! ขิมกับอ้ายไทจะขอปิ๊กบ้านก่อนเน้อ ขี้คร้านละ เดี๋ยวเฮาปะกั๋นตอนค่ำเน้อ!"

"เจ้า!! ขับดีๆ เน้อ"

แต่กลับกลายเป็นว่า พวก ภู พี่ผา และน้ำ ก็บอกว่าอยากกลับด้วยอีก

ภู: "ผมกะบ่อยากไปละ หนาวขนาด!" (ผมก็ไม่อยากไปแล้ว หนาวมาก!)

ผา: "อ้ายกะกลับโตย ไปรอปิ๊กไปกิ๋นเหล้าดีกว่า!" (พี่ก็กลับด้วย ไปรอกินเหล้าดีกว่า!)

สุดท้ายพวกวัยรุ่นเลยพากันขึ้นรถไทกลับบ้าน โดยที่ ภู, ผา, และน้ำ ต้องไปนั่งเบาะหลังกันเบียด ๆ

ตลอดทางในรถนั้นเงียบมาก ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลย ทุกคนต่างก้มหน้าเล่นโทรศัพท์กันหมด

ขิมเผลอหลับไปเพราะอากาศมันดี  ส่วนไทก็ตั้งหน้าตั้งตาขับรถ ทำหน้าเบื่อโลก ขณะที่ต้องทนฟังเสียงหายใจของภูและผาอยู่เบาะหลัง

เห็นหน้าไอ้พวกนี้แล้วหงุดหงิดชิบหาย ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจเมียนะ กูจะไล่พวกมันไปนั่งท้ายกระบะให้แข็งตายไปเลย มานั่งกันหน้าสลอนกันอยู่ได้

รถกระบะของไทวิ่งมาถึงบ้านอย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่เกือบจะเป็น สงครามเย็น ระหว่างคนขับกับผู้โดยสารเบาะหลัง เมื่อรถจอดสนิท ทุกคนก็รีบลงจากรถแยกย้ายกันไป

ภู, ผา, และน้ำเดินเข้าบ้านไปที่ห้องของตัวเองทันที เพราะความหนาวและเหนื่อยจากการเดินทาง

เหลือเพียงไทกับขิมที่ยังยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ขิมพึ่งตื่นจากการหลับในรถ เธอเงยหน้ามองไทที่ทำหน้าเหมือนอมทุกข์มาตลอดทาง

"เฮีย! เข้าบ้านกัน ขิมยังนอนไม่พอเลย ถึงไวมาก" 

"เข้าสิ แต่...เฮียทนไม่ไหวแล้วว่ะขิม ข้างนอกหนาวชิบหายเลย อยากนอนกอดเมียในห้อง" 

ขิมมองไปรอบ ๆ บ้าน เห็นว่าเงียบสนิท ทุกคนคงแยกกันไปนอนพักผ่อนแล้ว เพราะอากาศหนาว ๆ แบบนี้ใคร ๆ ก็อยากซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม

"แต่แม่บอกว่าเรานอนด้วยกันไม่ได้นะเฮีย..." ขิมพยายามเตือนสติ

"ก็ทุกคนไปนอนห้องตัวเองกันหมดแล้วนี่ แอบไปนอนกอดกันแป๊บเดียวคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง เฮียจะแข็งตายอยู่แล้ว สัญญาว่าจะแค่นอนกอดอย่างเดียว" 

ขิมลังเล แต่เมื่อเห็นไททำท่าทางน่าสงสาร แถมอากาศก็หนาวจับใจจริง ๆ เธอก็ยอมใจอ่อน

"ก็ได้ แค่แอบนะ ถ้าได้ยินเสียงใครมาใกล้ต้องรีบถอยห่างทันทีนะเฮีย"

ขิมรีบเดินนำไทเข้าไปในบ้านอย่างเงียบ ๆ พวกเขาเดินไปที่ห้องนอนของขิม ซึ่งเป็นห้องที่ไทเคยขนกระเป๋ามาวางไว้

ขณะที่กำลังจะเปิดประตูห้อง น้ำก็เดินออกมาจากห้องพอดี น้ำมองมาที่ไทและขิมที่กำลังจะแอบเข้าห้องด้วยกัน น้ำทำหน้ารู้ทัน ก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่มแล้ว เดินเลี่ยงไปนอนห้องป้าของเธออย่างรู้หน้าที่

ไทหันไปยิ้มให้ขิม เห็นไหม นางหนูนี่มันฉลาดจริงๆ 

ทั้งสองคนรีบเข้าไปในห้อง ล็อกประตูเงียบ ๆ ขิมรีบมุดเข้าใต้ผ้าห่มผืนหนา ไทไม่รอช้า สอดตัวตามเข้าไปทันที แล้วรวบตัวขิมเข้ามากอดไว้แน่น

"อ่า... โคตรอุ่นเลย อย่างงี้สิถึงจะนอนได้!" ไทซุกหน้าเข้ากับซอกคอขิม แล้วเริ่มสอดมือเข้าไปในเสื้อของขิมจับอกนุ่มนิ่มเบาๆ

"อ๊ะ…มือเฮียมันเย็นนะ ไหนบอกจะไม่ทำอะไรไง"

"ขอจับเฉยๆ….อ่า อุ่นวะ"

"จับเฉยๆ แต่อะไรมันดันก้นหนูอะ"

"น้องชายเฮียมันตื่นอะดิ ปวดไปหมดแล้วเนี่ย อยากเอาจนใจจะขาด แต่เสียงมันน่าจะดัง รอกลับไปอู่พรุ่งนี้ดีกว่า จะจัดให้หนำใจเลย คอยดู"

"หื่นกาม นอนๆ หนูง่วงแล้ว ส่วนมืออะอย่าบีบแรงด้วย"

ขิมรู้สึกถึงความอบอุ่นและปลอดภัยเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของไท เธอเลยนอนกอดกับไทจนหลับไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความเพลียจากหลายคืนที่ผ่านมา

เวลา 15:40 นาฬิกา

ทั้งสองคนตื่นมาอีกทีใกล้จะเย็นแล้ว ไทมองนาฬิกาแล้วรีบสะดุ้งตัว

"ชิบหายแล้ว จะสี่โมงเย็นแล้ว ต้องรีบออกไปก่อนที่พ่อแม่ขิมจะกลับมา!"

ขิมและไทรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย จัดผ้าห่มให้ดูเหมือนไม่ได้มีคนนอนเบียดกันสองคน แล้วแอบย่องออกจากห้องอย่างเงียบ ๆ

แต่ทันทีที่พวกเขาเดินออกมาที่ห้องโถง ก็พบว่า พี่ผา ลูกพี่ลูกน้องของขิม นั่งอยู่หน้าบ้านอยู่ก่อนแล้ว ผากำลังนั่งเล่นโทรศัพท์ แต่สายตาเขาก็มองมาที่ทั้งสองคนด้วยแววตานิ่ง ๆ ไร้ความรู้สึกใด ๆ

ไทไม่สนใจอะไร ทำเป็นไม่เห็นการมีอยู่ของผาที่กำลังจับจ้องนั้น เขายืดอกขึ้นแล้วพาขิมเดินไปนั่งคุยเล่นกันที่โซฟาหน้าโทรทัศน์

"เฮียหิวแล้วอะ ที่บ้านมีอะไรกินมั้ง" ไทพูดเสียงดังกลบเกลื่อนความตะขิดตะขวงใจเล็กน้อย

"เดี๋ยวหนูไปดูมาให้ๆ"