บทที่ 1 - ความฝันอันสูงสุด

“ยัยเฌอร์” เสียงสดใสดังขึ้นพร้อมใบหน้าระรื่นโผล่พ้นกรอบประตูยื่นเข้ามาภายในห้อง ทำให้เจ้าของชื่อที่กำลังง่วนอยู่กับการพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ต้องหันกลับไปมองยังต้นเสียง “เก็บเสื้อผ้าจะไปไหน”

“ไปทำงานที่เวียดนามไง ฉันบอกแกไปหลายครั้งแล้วนะมัท”

เฌอริตากล่าวตอบมฑิราผู้เป็นเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าอิดโรย เนื่องจากตลอดทั้งสัปดาห์เธอต้องทำงานอย่างหนักในฐานะผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายการตลาดของบริษัทโฆษณาชื่อดัง

“เออ แกบอกฉันเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ลืมไปสนิทเลย มาฉันช่วย” มฑิราว่าพลางนั่งลงคว้าเสื้อผ้าที่วางอยู่บนเตียงพับใส่กระเป๋า

“ฉันฝากแม่ด้วยนะมัท ถ้ามีอะไรฉุกเฉินแกรีบโทรหาฉันเลยนะ”

เฌอริตาฝากฝังให้เพื่อนรักช่วยเป็นหูเป็นตาดูแลคุณนงเยาว์ผู้เป็นมารดา ถึงแม้ว่าท่านจะร่างกายแข็งแรงดี แต่หญิงสาวก็อดห่วงไม่ได้ เนื่องจากท่านจะต้องตื่นตั้งแต่เช้ามืดทุกวันเพื่อเตรียมทำอาหารสำหรับไปขายในตลาดตอนเย็น

และด้วยอายุอานามที่มากขึ้นก็ทำให้มีอาการเวียนหัวหน้ามืดเป็นบางครั้ง เนื่องจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ อีกทั้งบ้านเช่าหลังนี้ที่เธออาศัยอยู่ตั้งแต่จำความได้ ก็อยู่ติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา เฌอริตาจึงอดห่วงไม่ได้ กังวลว่ามารดาอาจเกิดหน้ามืดพลัดตกน้ำตกท่าโดยที่ไม่มีใครเห็น

ครั้นจะให้ท่านเลิกทำอาชีพแม่ค้า ผู้เป็นมารดาก็มักจะยืนกรานเสียงแข็ง ไม่ว่าอย่างไรท่านก็จะทำอาหารขายต่อไป

“เรื่องนี้แกหายห่วงได้เลย แม่ฉันชวนน้าเยาว์ไปนอนที่บ้านเรียบร้อย แต่ถ้าน้าเยาว์ไม่ไปฉันนี่แหละจะมานอนเฝ้าน้าเยาว์เอง”

“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ แต่ก็ขอบใจแกมากนะ” เฌอริตากล่าวพร้อมยิ้มกว้างออกมา ทว่านัยน์ตาคู่งามนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้า

“แกห่วงตัวเองก่อนเถอะ คราวนี้ไปกับหัวหน้าคนใหม่ด้วยนี่ แกต้องระวังตัวให้มาก ๆ นะ อีกไม่กี่วันแกก็จะเข้าเบญจเพสแล้วด้วย”

“แกไม่ต้องห่วงหรอกมัท รอบนี้ไปกันเป็นทีม”

เฌอริตาเอ่ยออกมาให้เพื่อนรักสบายใจ ทว่าดวงหน้าสวยนั้นยังคงเคลือบแฝงความกังวลอย่างปิดไม่มิด

หัวหน้าคนใหม่ที่มฑิรากล่าวถึงนั้น คือ ผู้จัดการฝ่ายการตลาดคนใหม่ อีกทั้งยังเป็นลูกชายของเจ้าของบริษัทโฆษณาที่เธอทำงานอยู่

หน้าที่การงานของเฌอริตานั้นเคยสดใสงดงามราวกับโรยด้วยกลีบกุหลาบ เธอมุมานะทำงานด้วยความตั้งใจ ทำให้เธอสามารถเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาเป็นผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายการตลาดได้อย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งเมื่อหกเดือนก่อน เกิดการโยกย้ายตำแหน่งผู้บริหารภายในองค์กร นั่นรวมถึงแผนกของเธอด้วย

นับตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอได้พบกับวีรภาพ ผู้จัดการฝ่ายการตลาดคนใหม่ เฌอริตาก็รับรู้ได้ในทันทีว่าชีวิตการทำงานของเธอต้องพบเจอกับอุปสรรคอย่างแน่นอน

วีรภาพมองเธอด้วยสายตาแทะโลมนับตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกัน หลังจากนั้นเขาก็พยายามถึงเนื้อถึงตัวเธอมาโดยตลอด ทว่าเฌอริตาก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่ารังเกียจการกระทำของเขามากเพียงใด

จนในที่สุดเฌอริตาก็ทนไม่ไหว ตัดสินใจไปร้องเรียนที่ฝ่ายบุคคล ทว่านั่นก็ไม่สามารถทำอะไรวีรภาพได้ ซึ่งเธอเองก็รู้ดีแก่ใจว่าผลลัพธ์จะออกมาแบบนี้ แต่อย่างน้อยการกระทำของเธอก็เป็นการส่งสัญญาณให้เหล่าผู้บริหารได้รับรู้ และนั่นก็คงทำให้วีรภาพถูกตำหนิไม่มากก็น้อย

นับตั้งแต่นั้น วีรภาพก็ใช้วิธีสกปรกกลั่นแกล้งเธอต่าง ๆ นานา ไม่ว่าจะเป็น สั่งให้แก้งานซ้ำแล้วซ้ำเล่า แก้มาแล้วก็ให้แก้กลับไปเป็นแบบเดิม เพื่อให้เธออยู่ทำโอทีจนมืดค่ำ

ล่าสุดก็ขโมยผลงานของเธอไปนำเสนอเป็นผลงานของตัวเอง จนได้รับคำชมเชยจากผู้บริหารระดับสูง

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เฌอริตาก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียด

“เฌอร์ แกไหวไหม”

“ใกล้จะไม่ไหวแล้ว พยายามอดทนอยู่ นี่ถ้าไม่ติดว่าเสียดายเงินเดือน ฉันคงลงออกไปแล้ว”

“แล้วแกจะทนไปทำไม ลาออกมาหางานใหม่ไม่ดีกว่าเหรอ”

“ไม่เอาหรอก ขืนออกมาแล้วหางานไม่ได้ ฉันก็แย่สิ นี่ฉันก็เพิ่งส่งเอกสารทำเรื่องกู้ซื้อบ้านไป ถ้าเกิดอนุมัติขึ้นมาฉันก็ต้องยิ่งรักษาตำแหน่งนี้ไว้ให้ได้ จะได้มีเงินผ่อนบ้าน”

เฌอริตาหันไปมองโบรชัวร์อาคารพาณิชย์ที่ติดไว้บนผนังห้อง ความฝันอันสูงสุดของเธอคือการซื้อห้องแถวเล็ก ๆ อยู่กับคุณนงเยาว์ และให้มารดาเธอได้เปิดร้านขายอาหารอย่างที่ท่านเคยฝันไว้

อีกทั้งบ้านเช่าหลังนี้ก็ผุพังเต็มที หนำซ้ำยังมีร่องรอยรั่วซึมบนหลังคาหลายแห่ง แต่ว่าเจ้าของบ้านไม่อนุญาตให้เธอซ่อมแซม เพราะสิ้นเดือนหน้าเธอจะต้องย้ายออก เนื่องจากเจ้าของบ้านต้องการรีโนเวทบ้านทั้งหลัง ทำให้เธอและมารดาต้องรีบหาที่อยู่ใหม่

“เออ ๆ ไอ้ลูกกตัญญู ตั้งใจทำงานแล้วก็ระวังตัวให้มาก ๆ โดยเฉพาะไอ้ผู้จัดการบ้ากามนั่น”

“ขอบใจมากนะแก ฉันโชคดีจริง ๆ ที่มีแกเป็นเพื่อน ถ้าไม่มีแกสักคนชีวิตฉันคงเฉาแย่” เฌอริตาเอ่ยพร้อมทำหน้ายู่ “แล้วแกไม่ต้องห่วงเรื่องผู้จัดการหรอกนะ ช่วงนี้มีน้องพนักงานคนใหม่เข้ามา หน้าตาน่ารักซะจนไอ้บ้ากามนั่นตามป้อไม่ห่าง แล้วดูท่าทางน้องมันก็เหมือนจะเล่นด้วย ฉันก็เลยรอดตัวไป แต่ก็ยังไม่เลิกแกล้งฉันเรื่องงานอยู่ดี เฮ้อ”

“ฉันถึงบอกให้แกรีบหาแฟนไง มัวแต่บ้างาน วัน ๆ มีแต่งาน ๆ ๆ ชีวิตไม่มีสีสันเอาซะเลย”

“จ้า...ใครจะไปเหมือนแกล่ะ มีหนุ่มคุยด้วยตลอด” เฌอริตาแกล้งแซว ทำเอาเพื่อนรักตาโตด้วยความร้อนตัว

“คุยเคยอะไรกัน อย่างไอ้พี่เกริกน่ะนะ กวนประสาททุกครั้งที่คุย น่ารำคาญ” มฑิราทำหน้าเหยเกเมื่อพูดถึงพี่ชายที่เคยอยู่ละแวกบ้านเมื่อนานมาแล้ว ถึงแม้จะย้ายออกไปก็ยังคงติดต่อกันผ่านทางโซเชียลมีเดีย

“แกพิรุธนะมัท ฉันยังไม่ได้เอ่ยชื่อพี่เกริกเลย” เฌอริตาว่าพลางหรี่ตามองอย่างจับผิด

“โอ๊ย ไม่คุยแล้ว ห่วงตัวเองเถอะระวังจะขึ้นคานไม่รู้ด้วยนะ” มฑิรารีบโวยวายเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“ฉันไม่กลัว ขึ้นคานฉันก็อยู่กับแม่สองคนได้” เฌอริตายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

เธอไม่เคยเชื่อเรื่องความรัก และการมีคู่ครองเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะมารดาของเธอถูกผู้ชายหลอกให้รัก เมื่อตั้งท้องก็ทิ้งไป จนถูกตราหน้าว่าท้องไม่มีพ่อ และต้องลาออกจากมหาวิทยาลัยก่อนจะย้ายมาอยู่บ้านเช่าหลังนี้เพียงลำพัง