บทที่ 6 หวามรักรสหวาน

เช้าวันใหม่ คาริสาออกไปจ่ายตลาดแต่เช้า เพื่อเลือกซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารให้กับศาสตรา

          หญิงสาวใช้เวลาตัดสินใจอยู่นานว่าจะทำเมนูใดให้กับอาจารย์หนุ่ม ในที่สุดเธอก็เลือกเป็นเมนูง่าย ๆ แต่ว่าอุดมไปด้วยคุณค่าทางโภชนาการ และคิดว่าศาสตราน่าจะถูกปาก

          กว่าคาริสาจะเตรียมอาหารเสร็จก็เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงพอดี หญิงสาวรีบขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ เพราะเนื้อตัวของเธอนั้นเหม็นกลิ่นอาหารตั้งแต่หัวจรดเท้า

          เสร็จสรรพคาริสาก็ขับรถเอสยูวีสีขาวคู่ใจมุ่งหน้าสู่คณะเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยฝั่งตรงข้าม

          เมื่อรถเอสยูวีขับเข้ามาจอดบริเวณลานจอดรถด้านหน้าคณะเศรษฐศาสตร์เป็นที่เรียบร้อย

คาริสาก็หันมาตรวจตราเสื้อผ้าหน้าผมผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะหันไปคว้าถุงผ้าลดโลกร้อนใบโต ทว่ามือเล็กกลับชะงักค้าง

          “ตายแล้ว ลืมถามว่าอาจารย์อยู่ห้องไหน เบอร์โทรก็ไม่ได้ขอไว้ ทำไงดีอ่ะ”

          ขณะที่เธอกำลังกลัดกลุ้มอยู่นั้น ก็มีน้องนักศึกษากลุ่มหนึ่งเดินลงมาจากอาคาร ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นลูกค้าประจำของเธอ ที่พอจะคุ้นเคยและได้พูดคุยกันอยู่บ่อยครั้ง

          คาริสาจึงรีบลงจากรถวิ่งไปสอบถามน้องนักศึกษา จึงได้ความว่าอาจารย์ศาสตราเพิ่งออกจากห้องสอบ และน่าจะกลับไปยังห้องทำงานที่อยู่ชั้นสอง

          เมื่อรู้พิกัดห้องทำงานของอาจารย์หนุ่มคาริสาก็ไม่รอช้า เธอรีบแบกกระเป๋าผ้าใบใหญ่ ซึ่งทำเอาเธอดูตัวเล็กลงไปถนัดตา มุ่งหน้าขึ้นไปยังชั้นสองของอาคารคณะเศรษฐศาสตร์ ก่อนจะมาหยุดยืนที่หน้าบานประตูกระจกทึบซึ่งมีป้ายชื่อดร.ศาสตรา หิรัญเรืองฤทธิ์ ติดอยู่บนบานประตู

          มือบางยกขึ้นเคาะให้สัญญาณคนด้านในสามครั้ง เพียงชั่วอึดใจเดียวประตูตรงหน้าเธอก็เปิดขึ้น

          ใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าของห้องฉายแววแปลกใจออกมา ก่อนเอ่ยทักทายคาริสา

          “สวัสดีครับ นี่คุณรู้ได้ยังไงว่าห้องทำงานผม...”

          “อ๋อ พอดีครีมถามลูกศิษย์อาจารย์ค่ะ นี่ค่ะ” กล่าวจบแขนบอบบางทั้งสองข้างก็ยกกระเป๋าผ้าขึ้นตรงหน้ายื่นให้ชายหนุ่มด้วยแขนอันสั่นเทา ศาสตราเห็นแบบนั้นก็รีบคว้ามาถือเอาไว้  

          “เชิญเข้ามาก่อนครับ” ชายหนุ่มกล่าว

เชื้อเชิญ พร้อมเบี่ยงตัวหลบเพื่อหลีกทางให้คาริสาเดินเข้ามาภายในห้อง

          “ขออนุญาตนะคะ” เธอค่อย ๆ ก้าวขาเข้าไปช้า ๆ พลางลอบสำรวจเก็บรายละเอียดของภายในห้องทำงานของอาจารย์หนุ่มอย่างแนบเนียน

          บนโต๊ะทำงานของเขาเต็มไปด้วยเอกสาร และหนังสือทางวิชาการมากมายกองท่วมหัว แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้คนตัวเล็กใจฟูนั่นก็คือกล่องครัวซองที่เธอทำให้ชายหนุ่มเมื่อวานนั้นว่างเปล่า

พอมองเลยไปด้านล่างก็เห็นถังขยะที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะอัดแน่นไปด้วยกล่องอาหารจากร้านสะดวกซื้อที่ดูท่าทางน่าจะสะสมมาหลายวัน

          “คุณไม่เห็นต้องลำบากขึ้นมาถึงที่นี่เลยจริง ๆ แล้วให้เจ้าหน้าที่ข้างล่างโทรขึ้นมาก็ได้นะครับ”

          “ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ลำบากเลยสักนิด” คาริสากล่าวพร้อมส่ายศีรษะระรัว

          “เชิญนั่งก่อนครับ”

          “ขอบคุณค่ะ”

          “ว่าแต่คุณบอกว่าจะเอากาแฟมาส่งผม แล้วนี่มัน...”

          “ครีมทำมื้อกลางวันมาให้อาจารย์ด้วยค่ะ” คาริสารีบกุลีกุจอหยิบกล่องอาหารและเครื่องดื่มที่บรรจุอยู่ในกระบอกเก็บความเย็นมาวางเรียงรายบนโต๊ะตัวเตี้ยหน้าโซฟา ก่อนจะสาธยายถึงบรรดาอาหารที่เธอตั้งใจทำสุดฝีมือ

“มีแกงส้มผักรวมกุ้งสด ครีมทำรสชาติกลาง ๆ นะคะ เผื่ออาจารย์ไม่ทานเผ็ด แล้วก็มีไข่ม้วนชะอมทานคู่แกงส้ม ส่วนกล่องนี้เป็นคลับแซนด์วิช เผื่ออาจารย์หิวช่วงบ่าย หรือเก็บไว้ทานตอนเย็นก็ได้ แล้วก็มีผลไม้ในกล่องนี้ อาจารย์สามารถติชมได้เลยนะคะ ชอบแบบไหนไม่ชอบอะไร พรุ่งนี้ครีมจะได้...”

“คุณไม่ต้องทำมาให้ผมแล้วครับ” ศาสตรากล่าวสวนออกมาเสียงเข้มทำให้เกิดความเงียบ พร้อมบรรยากาศตึงเครียดขึ้นภายในห้อง ซึ่งนั่นทำให้คาริสาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

“คะ?”

“สิ่งที่คุณทำอยู่มันไม่เหมาะสมคุณน่าจะรู้อยู่แก่ใจ”

“...” เสียงเข้มที่ฟังดูจริงจังกล่าวต่อว่าคาริสา นั่นยิ่งทำให้เธอหัวใจแทบจะหล่นไปอยู่ตาตุ่ม แต่เธอก็ทำใจดีสู้เสือ

“ครีมทำอะไรให้อาจารย์ไม่พอใจเหรอคะ”

“พอแค่นี้เถอะครับ อย่าให้ผมรู้สึกแย่กับคุณมากไปกว่านี้เลย”

ประโยคสุดท้ายของศาสตราราวกับมีไม้หน้าสามมาตีแสกหน้าของคาริสา หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยสายตาตัดพ้อน้อยใจที่ถูกต่อว่าราวกับเธอทำเรื่องไม่ดีงาม หนำซ้ำชายหนุ่มยังไม่ให้ความกระจ่างแก่เธอ

เมื่อเธอจะอ้าปากถามอีกครั้ง ศาสตรากลับเบือนหน้าหนี หญิงสาวจึงถอดใจลุกขึ้นเดินออกจากห้องมาโดยไม่ล่ำลาชายหนุ่ม