บทที่ 3 หวามรักรสหวาน

เมื่อถึงเวลาหนึ่งทุ่มตรง เหล่าพนักงานร้าน La Crème ก็จัดการปิดหน้าร้าน ก่อนที่จะไปรวมตัวกันในครัวหลังร้าน ช่วยเจ้าของร้านคนสวยทำขนมจัดเบรกของมหาวิทยาลัยฝั่งตรงข้ามในวันพรุ่งนี้ กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืน

          เธอออกมาส่งพนักงานหน้าร้าน ก่อนจะกลับเข้ามาปิดล็อกประตูกระจก และหันมากดรีโมตบนแผงควบคุม ยืนมองประตูเหล็กบานทึบค่อย ๆ เลื่อนลงมาช้า ๆ รอจนกระทั่งแผงประตูเหล็กด้านนอกปิดสนิท

          ร่างบางหันหลังกลับมาหยุดยืนมองคาเฟ่

แสนรักของเธอด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา

          คาริสาปลุกปั้นคาเฟ่แห่งนี้มาด้วยความตั้งใจ หลังจากเรียนจบคณะคหกรรมจากมหาวิทยาลัย เธอก็เดินทางไปศึกษาต่อที่สถาบันสอนทำอาหารชื่อดังที่ประเทศฝรั่งเศส ก่อนจะกลับมาเปิดร้าน La Crème แห่งนี้ได้เพียงสองปี ซึ่งเสียงตอบรับค่อนข้างดีมากจนเธอหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง

และเหนือสิ่งอื่นใดเธอคงต้องขอบคุณผู้ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จนี้ คามิน พี่ชายเพียงคนเดียวของเธอ ผู้ที่คอยสนับสนุนความใฝ่ฝันของคาริสาในทุกย่างก้าว

          ครอบครัวของเธอมีกันเพียงแค่สองคนพี่น้อง เนื่องจากพ่อและแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก ทว่าโชคดีตรงที่ท่านได้ทิ้งทรัพย์สมบัติเอาไว้มากมาย ทั้งโรงงานอาหารทะเลแปรรูปส่งออก เงินฝากธนาคารหลายร้อยล้าน อีกทั้งยังอสังหาริมทรัพย์อีกเป็นจำนวนมาก ซึ่งนั่นก็รวมอาคารพาณิชย์ทั้งหมดบริเวณหน้ามหาวิทยาลัยแห่งนี้ โดยเธอใช้เพียงสองคูหาสำหรับเป็นพื้นที่ในการเปิดคาเฟ่ ส่วนที่เหลือปล่อยเช่าอีกกว่าสิบคูหา ซึ่งคามินยกรายได้ส่วนนี้ให้แก่น้องสาวทั้งหมด อีกทั้งยังมีหุ้นของบริษัทอาหารทะเลมูลค่ามหาศาลที่คาริสาถือครองอยู่

          พอนึกถึงพี่ชายสุดที่รัก คาริสาก็นึกขึ้นมาได้ว่าคามินจะโทรหาเธอทุกวันในช่วงหัวค่ำ ทว่าวันนี้หญิงสาวยังไม่ได้ยินเสียงสายเรียกเข้าเลยนับตั้งแต่ปิดร้าน

          เธอเดินไปหยิบสมาร์ตโฟนด้านหลังเคาน์เตอร์ขึ้นมาก็พบว่าอุปกรณ์สื่อสารคู่ใจหน้าจอดำมืด ดับสนิทไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

          คาริสาจึงรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องนอนที่อยู่ชั้นสาม คว้าสายชาร์ตโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเสียบ ก่อนกดเปิดเครื่องด้วยความร้อนรน และก็เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด ข้อความจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาทันทีที่สมาร์ตโฟนถูกเปิดใช้งาน

          เพียงไม่กี่อึดใจก็มีสายเรียกเข้าจากพี่ชายสุดที่รักโทรเข้ามา

          [ยัยน้อง พี่โทรไปทำไมปิดเครื่อง พี่โทรเป็นร้อยสายได้แล้วมั้ง นี่พี่เกือบจะขับรถเข้ากรุงเทพฯไปหาน้องอยู่แล้วนะ]

          เสียงคามินทะลุออกมาดังลั่นจนคาริสาต้องดึงโทรศัพท์ออกจากหู

          “พี่คินน้องขอโทษ โทรศัพท์แบตหมดอ่ะ พอดีพรุ่งนี้มีลูกค้าสั่งขนมเอาไว้เยอะเลย น้องเพิ่งทำเสร็จสด ๆ ร้อน ๆ เลยเนี่ย” คาริสากล่าวจบก็ได้ยินเสียงถอนหายใจดังพรืดออกมา ราวกับว่าคนปลายสายระอาใจ หรือโล่งใจก็ไม่อาจบอกได้

          [แล้วนี่ทานข้าวทานปลาหรือยัง อย่าปล่อยให้โรคกะเพาะกำเริบอีกนะ]

          “ทานแล้วครับผม วันนี้น้องทานตรงเวลาเป๊ะ ว่าแต่พี่คินเถอะยังอยู่โรงงานใช่ไหม น้องรู้นะ”

          [ทำเป็นรู้ดียัยเด็กบ๊อง ดึกแล้วรีบไปอาบน้ำนอนไป อ้อ อีกเรื่องนึง พี่ต้องไปดูโรงงานใหม่ที่เวียดนามสักระยะ คงไม่ได้ไปหาสักพักนะ ถ้ามีอะไรก็โทรหาเลขาฯของพี่ได้ตลอด เข้าใจไหม]

          “รับทราบครับผม พี่คินก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะ อย่าบ้างานให้มันมากนัก รีบหาแฟน แต่งงานมีหลานให้น้องได้แล้ว”

          ทันทีที่กล่าวจบคาริสาก็เหมือนได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอจากผู้เป็นพี่ชาย

          [น้องนำไปก่อนเลย พี่ไม่รีบ]

          “โอ๊ย พูดเหมือนหาง่าย ทุกวันนี้น้องเจอแต่นักศึกษาเอ๊าะๆ กับศาสตราจารย์แก่ ๆ”

          คามินได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะร่วนดังลั่น กว่าชายหนุ่มจะหยุดขำได้ก็เล่นเอาคาริสาหน้าง้ำ

          [น้องไปอาบน้ำนอนเถอะ พี่จะทำงานต่อแล้ว ต้องรีบเคลียเอกสารก่อนไปเวียดนาม]

          “อ้าว หัวเราะน้องจบก็ตัดบทเฉย โอเค โอเค ฝันดีนะพี่คิน รักนะคะ”

          [อือ รักน้องนะ]