บทที่ 1 หวามรักรสหวาน

เสียงแตรจากยวดยานพาหนะดังระงมบนท้องถนน ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งตั้งแต่ช่วงสาย ลากยาวมาจนถึงบ่าย รถแต่ละคันต่างขับเบียดขับแซงหวังจะหลุดพ้นจากการจราจรแออัดในย่านมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งนี้

          อีกฟากฝั่งที่อยู่ตรงข้ามรั้วมหาวิทยาลัยเรียงรายไปด้วยอาคารพาณิชย์ อันเป็นร้านรวงต่าง ๆ มากมาย ทั้งร้านอาหารเครื่องดื่ม และร้านสะดวกซื้อ

          หนึ่งในนั้นคือร้าน La Crème คาเฟ่สุดชิคสไตล์มินิมอลที่ได้รับความนิยมจากเหล่านักศึกษาและอาจารย์ ที่มักจะแวะเวียนมาอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งวัน

          แต่ทว่าวันนี้ค่อนข้างเงียบเหงาอยู่สักหน่อย เนื่องจากพายุฤดูร้อนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทำให้ลูกค้าค่อนข้างบางตา

          ผู้คนที่เดินผ่านไปมา อาศัยใต้ชายคาตึกแถวเพื่อหลบฝน ต่างก็หันมามองคาเฟ่แห่งนี้ เนื่องจากที่นั่งโซนเคาร์เตอร์บาร์หน้าร้านซึ่งอยู่ติดกับกระจกใสบานใหญ่มีหญิงสาวใบหน้างดงามหมดจดกำลังนั่งอยู่เพียงลำพัง

เธอสวยชนิดที่ว่าสามารถดึงดูดสายตาทุกคู่ให้จับจ้องมองมาที่เธอแต่เพียงผู้เดียว หากแต่ตอนนี้ใบหน้าสวยนั้น มีร่องรอยแห่งความผิดหวังเคลือบแฝงอยู่

เธอนั่งเอามือเท้าคาง เหม่อมองไปยังฝั่งตรงข้ามอันเป็นที่ตั้งของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ก่อนถอนหายใจยาวออกมา

“พี่ครีม”

“...” เสียงเรียกจากเด็กสาวในชุดยูนิฟอร์มของร้าน La Crème ก็ไม่อาจดึงเธอให้หันกลับมาได้

“พี่ครีมคะ” เด็กสาวตัดสินใจเรียกเธออีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้น ทำเอาคาริสาสะดุ้งสุดตัวพร้อมยกมือบางขึ้นทาบอก

“มะนาว พี่ตกใจหมดเลย ทำไมต้องเรียกเสียงดังขนาดนั้น”

“นาวเรียกพี่ครีมไม่ต่ำกว่าห้ารอบแล้วค่ะ เรียกจนทุกคนในร้านได้ยินกันหมด มีแต่พี่ครีมไม่ได้ยินคนเดียว”

มะนาวเบี่ยงตัวหลบ ก่อนหันไปทางด้านในร้าน คาริสาชะโงกหน้ามองผ่านด้านหลังเด็กสาวไปก็เห็นพนักงานและลูกค้ากำลังจ้องมองเธอเป็นตาเดียว

หญิงสาวยิ้มเขินก่อนหันกลับมาหามะนาวอีกครั้ง

“มะนาวเรียกพี่ทำไม”

“หน้าร้านว่างแล้ว เดี๋ยวนาวกับน้อง ๆ จะเข้าไปเตรียมของให้พี่ครีมทำขนมคืนนี้นะคะ”

“อืม ไปเถอะ เดี๋ยวพี่ดูหน้าร้านให้เอง ถ้ามีอะไรเดี๋ยวกดกริ่งเรียก”

คาริสากล่าวจบก็ส่งยิ้มให้กับมะนาว ทว่าเด็กสาวยังคงมองเธอนิ่งราวกับมีคำถามในใจ

“มีอะไรจะพูดอีก หืม”

“ไหวแน่นะคะ เห็นนั่งเหม่อมาตั้งแต่เช้า เศร้าใจที่ไม่ได้เจอใครบางคนหรือเปล่าคะ”

เมื่อถูกคำถามจี้ตรงจุดอ่อนในใจเข้าไปคาริสาจึงหันมาขึงตาดุใส่เด็กสาว

“เข้าไปทำงานเลยนะ ถ้าเตรียมของเสร็จแล้วคิดเมนูมื้อเย็นไว้ด้วยว่าอยากกินอะไรกัน คืนนี้พวกเธอต้องอยู่ช่วยพี่”

“ค่า...” มะนาวลากเสียงยาวตอบรับเจ้าของร้านคนสวย ก่อนเดินหัวเราะคิกคักออกไป

คาริสามองตามจนกระทั่งลูกน้องทุกคนในร้านเดินหายเข้าไปตรงประตูทางเข้าห้องครัวด้านหลัง หญิงสาวก็หันกลับมามองบรรยากาศมืดครึ้มด้านนอกอีกครั้ง

ความมืดมนบนผืนฟ้าชวนให้เธอยิ่งห่อเหี่ยวหัวใจหนักกว่าเดิม หรืออาจเป็นจริงดังที่มะนาวพูดไว้

เธอเศร้า...เพราะวันนี้ใครบางคนที่เคยเห็นหน้ากันทุกวันยามเช้าไม่เคยขาดแม้แต่วันเดียว กลับไม่โผล่ใบหน้าหล่อเหลาดั่งฟ้าประทานมาให้เธอเห็นเลย

 ลูกค้าที่มีเพียงไม่กี่คนภายในร้านเริ่มทยอยเดินออกจากคาเฟ่ คาริสาจึงหันมากล่าวขอบคุณ พร้อมเดินมาส่งลูกค้าหน้าร้าน

ขณะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าไปด้านในร้าน รถแอสตันมาร์ตินสีดำคันงามที่ดูไม่คุ้นตาขับเข้ามาจอดริมทางเท้าหน้าคาเฟ่ของเธอพอดิบพอดี

ทันทีที่ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก ร่างสูงกำยำก้าวลงมา เผยให้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าหล่อเหลา หัวใจดวงน้อยของเธอพลันโหมกระหน่ำเต้นอย่างบ้าคลั่ง