บทที่ 7 หวามรักรสหวาน

ด้านคนถูกทิ้งอยู่ในห้องเพียงลำพังกลับถอนหายใจออกมาด้วยความกลัดกลุ้ม เขาลุกขึ้นเดินออกไปแง้มประตูแอบมองแผ่นหลังบอบบางจนเธอเดินลับหายไป ก่อนจะปิดประตูลงกลอนและมาทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาว

ศาสตรานอนยกแขนก่ายหน้าผากครู่ใหญ่ ก่อนเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบ

สมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาเปิด

ชายหนุ่มกดเข้าไปในอัลบั้มภาพถ่ายปารีส เลื่อนดูรูปถ่ายสวนลุกซ็องบูร์ ก่อนจะมาหยุดที่ภาพหญิงสาวชาวเอเชียคนหนึ่ง มือหนาเลื่อนซูมเข้าไปจนเห็นใบหน้างดงามได้ชัดถนัดตา

ศาสตราพบเธอครั้งแรกที่ปารีส และตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกพบ เขาเฝ้าแอบมองเธอเป็นประจำ แต่ทุกครั้งเธอจะมากับกลุ่มเพื่อน จึงทำให้เขาไม่กล้าเข้าไปทักทาย

แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็ได้ยินเธอคุยโทรศัพท์ด้วยภาษาไทย นั่นทำให้ชายหนุ่มเกิดความกล้าขึ้นมา

วันต่อมาเขาตัดสินใจว่าจะเข้าไปทำความรู้จักเธอ

ทว่า...เธอก็ไม่มาปรากฏตัวอีกเลย

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มย่อท้อ เขายังคงมาที่สวนสาธารณะแห่งนี้เป็นประจำ เฝ้ารอว่าสักวันจะได้พบกับเธอ แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นแม้เงา ในที่สุดชายหนุ่มก็จำต้องตัดใจ

จนกระทั่งวันที่ศาสตราเรียนจบและกลับมาทำงาน

วันหนึ่งเขาเดินเตร็ดเตร่มองหาร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัย เขาก็ได้พบกับเธออีกครั้ง หญิงสาวที่อยู่ในห้วงคำนึงของเขามาโดยตลอด เธอคือเจ้าของร้านกาแฟน่ารักที่ชื่อว่าร้าน La Crème

ความหวังที่เคยริบหรี่จนเกือบเลือนลางจางหายไปก็ได้กลับคืนมา เขาแวะเวียนมาที่คาเฟ่แห่งนี้เป็นประจำ ได้ดื่มกาแฟอร่อย พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจจากเจ้าของร้านคนสวย นั่นทำให้หัวใจชายหนุ่มกระชุ่มกระชวยอย่างน่าประหลาด และเขาก็ยังคงหาโอกาสที่จะทำความรู้จักกับเธออย่างจริงจัง

แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็ได้พบความจริงว่าคาริสามีคนรักอยู่แล้ว แฟนหนุ่มของเธอมักจะมาหาเธอทุกอาทิตย์ไม่เคยขาด นั่นจึงทำให้ศาสตราต้องพบกับความผิดหวังอีกครั้ง แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงมาที่คาเฟ่แห่งนี้ และพยายามเมินเฉยไม่สนใจในท่าทางเป็นมิตรของคาริสา ทว่าเหตุการณ์ในวันนี้มันมากเกินไป เขาจึงต้องทำใจร้ายกับเธอ

ชายหนุ่มมองหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือพลางถอนหายใจแรงออกมา นิ้วสากหมายจะกดลบภาพถ่ายของคาริสาทิ้งไป ทว่าก็ไม่อาจทำใจลบได้ เขาจึงกดปิดหน้าจอแล้ววางมันลงบนโต๊ะ

เมื่อหลับตาลงยกมือขึ้นนวดคลึงขมับ ภาพใบหน้างดงามที่เต็มไปด้วยสายตาตัดพ้อก็ตามเข้ามาหลอกหลอน

ชายหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นนั่ง พลางจ้องมองอาหารที่คาริสาเตรียมมาให้

“นี่เราทำถูกแล้วใช่ไหม พูดแรงไปหรือเปล่าวะ”

พอยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด กรดในกะเพราะอาหารก็ยิ่งหลั่งออกมากระตุ้นให้ท้องร้องโครกคราก

ศาสตราคว้ากล่องข้าวตรงหน้าขึ้นมารีบรับประทานแข่งกับเวลาที่เขาจะต้องรีบกลับไปคุมสอบในเวลาบ่ายโมงตรง

เพียงไม่นานอาหารมากมายก็หมดเกลี้ยง

หลังจากกลืนอาหารคำสุดท้ายลงคอไป เขาก็หันไปคว้ากระบอกเก็บความเย็นขึ้นมา

“พูดกับเขาไปขนาดนั้นยังมีหน้าจะกินของเขาอีกนะไอ้ใหญ่ เย็นนี้เอากล่องไปคืนแล้วค่อยขอโทษละกัน”

ศาสตราพึมพำกับตัวเอง ก่อนยกข้อมือขึ้นมาดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกา เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาสอบเต็มที อาจารย์หนุ่มจึงรีบออกจากห้องทำงาน พักความกังวลทั้งหมดเอาไว้ ค่อยว่ากันอีกครั้งหลังเลิกงาน