All Chapters of หวามรักรสหวาน: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงแตรจากยวดยานพาหนะดังระงมบนท้องถนน ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งตั้งแต่ช่วงสาย ลากยาวมาจนถึงบ่าย รถแต่ละคันต่างขับเบียดขับแซงหวังจะหลุดพ้นจากการจราจรแออัดในย่านมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งนี้ อีกฟากฝั่งที่อยู่ตรงข้ามรั้วมหาวิทยาลัยเรียงรายไปด้วยอาคารพาณิชย์ อันเป็นร้านรวงต่าง ๆ มากมาย ทั้งร้านอาหารเครื่องดื่ม และร้านสะดวกซื้อ หนึ่งในนั้นคือร้าน La Crème คาเฟ่สุดชิคสไตล์มินิมอลที่ได้รับความนิยมจากเหล่านักศึกษาและอาจารย์ ที่มักจะแวะเวียนมาอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งวัน แต่ทว่าวันนี้ค่อนข้างเงียบเหงาอยู่สักหน่อย เนื่องจากพายุฤดูร้อนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทำให้ลูกค้าค่อนข้างบางตา ผู้คนที่เดินผ่านไปมา อาศัยใต้ชายคาตึกแถวเพื่อหลบฝน ต่างก็หันมามองคาเฟ่แห่งนี้ เนื่องจากที่นั่งโซนเคาร์เตอร์บาร์หน้าร้านซึ่งอยู่ติดกับกระจกใสบานใหญ่มีหญิงสาวใบหน้างดงามหมดจดกำลังนั่งอยู่เพียงลำพังเธอสวยชนิดที่ว่าสามารถดึงดูดสายตาทุกคู่ให้จับจ้องมองมาที่เธอแต่เพียงผู้เดียว หากแต่ตอนนี้ใบหน้าสวยนั้น มีร่องรอยแห่งความผิดหวังเคลือบแฝงอยู่เธอนั่งเอามือเท้าคาง

เมื่อถึงเวลาหนึ่งทุ่มตรง เหล่าพนักงานร้าน La Crème ก็จัดการปิดหน้าร้าน ก่อนที่จะไปรวมตัวกันในครัวหลังร้าน ช่วยเจ้าของร้านคนสวยทำขนมจัดเบรกของมหาวิทยาลัยฝั่งตรงข้ามในวันพรุ่งนี้ กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืน เธอออกมาส่งพนักงานหน้าร้าน ก่อนจะกลับเข้ามาปิดล็อกประตูกระจก และหันมากดรีโมตบนแผงควบคุม ยืนมองประตูเหล็กบานทึบค่อย ๆ เลื่อนลงมาช้า ๆ รอจนกระทั่งแผงประตูเหล็กด้านนอกปิดสนิท ร่างบางหันหลังกลับมาหยุดยืนมองคาเฟ่ แสนรักของเธอด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา คาริสาปลุกปั้นคาเฟ่แห่งนี้มาด้วยความตั้งใจ หลังจากเรียนจบคณะคหกรรมจากมหาวิทยาลัย เธอก็เดินทางไปศึกษาต่อที่สถาบันสอนทำอาหารชื่อดังที่ประเทศฝรั่งเศส ก่อนจะกลับมาเปิดร้าน La Crème แห่งนี้ได้เพียงสองปี ซึ่งเสียงตอบรับค่อนข้างดีมากจนเธอหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งและเหนือสิ่งอื่นใดเธอคงต้องขอบคุณผู้ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จนี้ คามิน พี่ชายเพียงคนเดียวของเธอ ผู้ที่คอยสนับสนุนความใฝ่ฝันของคาริสาในทุกย่างก้าว ครอบครัวของเธอมีกันเพียงแค่สองคนพี่น้อง เนื่องจากพ่อและแม่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตต

หลังจากส่งของที่มหาวิทยาลัย คาริสาก็กลับมานั่งเหม่อ ในบางครั้งเธอก็ชะเง้อคอยมองหาว่าเมื่อไรศาสตราจะมาให้เธอเลี้ยงกาแฟแทนคำขอโทษ หนำซ้ำวันนี้ชายหนุ่มยังไม่มาซื้อกาแฟในเวลาเดิมเช่นทุกวัน นั่นยิ่งทำให้เธอคิดไปต่าง ๆ นานา เขาอาจจะโกรธเธอมากจนไม่อยากมาที่ร้านของเธออีกแล้วก็เป็นได้ แต่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษเกินกว่าจะแสดงออกมา เพียงแค่คิดหัวใจดวงน้อยก็พลันห่อเหี่ยว ตกบ่ายฟ้าฝนเริ่มซา พอมีแสงแดดส่องมาให้เห็นรำไร ผู้คนราวกับอัดอั้นตันใจที่ฝนตกมาราวฟ้ารั่วตลอดหลายวัน ต่างแห่แหนกันออกมานั่งชิลภายในคาเฟ่กันอย่างเนืองแน่น ทำให้คาริสายุ่งวุ่นวายตลอดช่วงบ่าย จวบจนถึงเวลาใกล้ปิดร้าน ขณะที่เจ้าของร้านสาวกำลังนั่งทำบัญชีอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลังเคาน์เตอร์คิดเงิน หญิงสาวอยู่ในสภาพรวบผมเป็นลอนยาวสีน้ำตาลทองขึ้นไปขมวดเป็นปมรุ่งริ่ง อีกทั้งยังสวมแว่นกรองแสงรูปทรงโบราณ “พี่ครีม พี่ครีม” เสียงแหลมของมะนาวร้องเรียกเจ้านายสาว “หืม”คาริสาขานรับพลางขยับโยกต้นคอด้วยความเมื่อยล้า ก่อนหันไปทางเด็กสาว มะนาวทำหน้าพยักพเยิดส่งสัญญาณไปทางหน้าร้าน ทำให้เธอหันไปมองตามอาจาร

ด้านคนถูกทิ้งอยู่ในห้องเพียงลำพังกลับถอนหายใจออกมาด้วยความกลัดกลุ้ม เขาลุกขึ้นเดินออกไปแง้มประตูแอบมองแผ่นหลังบอบบางจนเธอเดินลับหายไป ก่อนจะปิดประตูลงกลอนและมาทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาวศาสตรานอนยกแขนก่ายหน้าผากครู่ใหญ่ ก่อนเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาเปิดชายหนุ่มกดเข้าไปในอัลบั้มภาพถ่ายปารีส เลื่อนดูรูปถ่ายสวนลุกซ็องบูร์ ก่อนจะมาหยุดที่ภาพหญิงสาวชาวเอเชียคนหนึ่ง มือหนาเลื่อนซูมเข้าไปจนเห็นใบหน้างดงามได้ชัดถนัดตาศาสตราพบเธอครั้งแรกที่ปารีส และตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกพบ เขาเฝ้าแอบมองเธอเป็นประจำ แต่ทุกครั้งเธอจะมากับกลุ่มเพื่อน จึงทำให้เขาไม่กล้าเข้าไปทักทายแต่แล้ววันหนึ่งเขาก็ได้ยินเธอคุยโทรศัพท์ด้วยภาษาไทย นั่นทำให้ชายหนุ่มเกิดความกล้าขึ้นมาวันต่อมาเขาตัดสินใจว่าจะเข้าไปทำความรู้จักเธอทว่า...เธอก็ไม่มาปรากฏตัวอีกเลยแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มย่อท้อ เขายังคงมาที่สวนสาธารณะแห่งนี้เป็นประจำ เฝ้ารอว่าสักวันจะได้พบกับเธอ แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นแม้เงา ในที่สุดชายหนุ่มก็จำต้องตัดใจจนกระทั่งวันที่ศาสตราเรียนจบและกลับมาทำงานวันหนึ่งเขาเดินเตร็ดเตร่มองหา

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล คาริสาถูกนำตัวไปยังห้องตรวจ โดยมีศาสตราคอยเฝ้ารออยู่หน้าห้องตลอดเวลา ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงเธอก็ถูกส่งตัวไปห้องพักคนไข้ตามคำสั่งของแพทย์เจ้าของไข้ ศาสตราดักรอถามไถ่อาการของคาริสาที่หน้าห้องตรวจ จึงทำให้ชายหนุ่มทราบว่า คาริสามีประวัติการรักษาโรคกระเพาะอาหารที่โรงพยาบาลแห่งนี้ ซึ่งเธอก็รักษาจนหายดีแล้ว จู่ ๆ อาการก็กำเริบขึ้นมาเนื่องจากถูกกระตุ้นด้วยหลายปัจจัย ทั้งการรับประทานอาหารไม่ตรงเวลา และความเครียดที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ประกอบกับวันนี้เธอดื่มไวน์เข้าไปในขณะที่ท้องว่าง จึงทำให้อาการของเธอแย่ลง ศาสตราได้ฟังดังนั้นก็เกิดฉุกคิดขึ้นมาว่าตนเองอาจเป็นหนึ่งในสาเหตุแห่งความเครียดของเธอก็เป็นได้ ชายหนุ่มเดินขึ้นมายังห้องพักคนไข้วีไอพีที่แพงที่สุด เขาค่อย ๆ เลื่อนบานประตูสีขาวออกอย่างเบามือ ก่อนสาวเท้าก้าวเข้าไปภายในห้อง ร่างบางในชุดคนไข้สีเขียวนอนหลับใหลไม่ได้สติจากฤทธิ์ยาคลายเครียดที่คุณหมอฉีดให้เธอก่อนหน้านี้ ศาสตราจ้องมองดวงหน้าสวยที่เคยซีดขาวเริ่มมีสีชมพูระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย แพขนตางอนสงบนิ่ง ไล่ลงมายังกลีบปากบางที่ก