บทที่ 2 หวามรักรสหวาน

ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีดำทางการซึ่งดูแปลกตา เนื่องจากคาริสาไม่เคยเห็นเขาแต่งตัวแบบนี้มาก่อน ถึงกระนั้นก็ยังคงหล่อเหลาคงเส้นคงวาไม่มีเปลี่ยน

ชายหนุ่มวิ่งฝ่าละอองฝนโปรยปรายตรงมาที่เธอ ทำให้แว่นสายตาที่ประดับอยู่บนใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยหยดน้ำใสเกาะอยู่บนเลนส์

เขาหยุดยืนตรงหน้าคาริสา ก่อนยกมือขึ้นดึงแว่นสายตานั้นออกมา ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นเสยเรือนผมดกดำสลัดละอองน้ำจากฟากฟ้า เกิดเป็นภาพชวนประทับใจจนเธอเผลอมองตาค้าง

“อเมริกาโน่เย็นแก้วนึงครับ”

“...”

“คุณครับ อเมริกาโน่เย็นแก้วนึงครับ”

เมื่อคาริสามัวแต่ยืนอึ้ง ชายหนุ่มจึงกล่าวย้ำอีกครั้ง นั่นจึงทำให้เธอได้สติสตังกลับคืนมา

“คะ? อเมริกาโน่ เอ่อ คั่วเข้มเหมือนเดิมนะคะ สักครู่ค่ะ”

เจ้าของร้านสาวกล่าวทวนออเดอร์ด้วยอาการประหม่า ก่อนที่เธอจะรีบเดินไปด้านหลังเคาน์เตอร์ ลงมือทำกาแฟแก้วโปรดของลูกค้าประจำสุดหล่ออย่างตั้งอกตั้งใจ

เพียงเวลาไม่นาน อเมริกาโน่เย็นหอมกรุ่นก็พร้อมเสิร์ฟ

เธอวางแก้วกาแฟลงบนถาดหน้าเคาน์เตอร์พร้อมส่งยิ้มสดใสให้เขาเช่นทุกวัน ก่อนลอบมองชายหนุ่มด้วยความสงสัยใคร่รู้

“วันนี้มาบ่ายเลยนะคะ”

“ไปเป็นวิทยากรนอกสถานที่ครับ”

“อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง ก็ว่าแล้วทำไมมาช้าจัง”

“ครับ” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำเอาเจ้าของร้านสาวไม่กล้าพูดอะไรต่อ เธอได้แต่มองเขาสแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายค่ากาแฟ ก่อนที่จะแกะหลอดออกจากซอง

“รับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ” เธอโพล่งถามออกไปแบบนั้นทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าชายหนุ่มไม่เคยซื้อขนมร้านเธอสักครั้ง แต่ก็อยากหาเรื่องคุยเพื่อต่อเวลาออกไปให้นานขึ้น

แต่ทว่า...

“ไม่ครับ ขอบคุณครับ” เสียงทุ้มกล่าวจบก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก ยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แม้เป็นเพียงยิ้มเล็ก ๆ แต่ก็ทำให้หัวใจของคาริสาเต้นไม่เป็นจังหวะ

ชายหนุ่มหันหลังเดินออกไปจากร้าน วิ่งฝ่าสายฝนกลับขึ้นรถซูเปอร์คาร์คันงาม ปล่อยให้เจ้าของร้านสาวยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

“ขอบคุณนะคะอาจารย์”

ถึงแม้ว่าแอสตันมาร์ตินคันงามจะขับเคลื่อนออกไปจากหน้าคาเฟ่แล้ว ทว่าคาริสาก็ยังคงนั่งฝันหวานถึงพลขับหนุ่มสุดหล่อ

ดร.ศาสตรา อาจารย์หนุ่มแห่งมหาวิทยาลัยฝั่งตรงข้ามที่เธอตกหลุมรักเข้าอย่างจังตั้งแต่แรกพบ แต่เธอก็ทำได้เพียงแอบมองแอบชอบอยู่แบบนั้น เพราะเธอและเขาช่างแตกต่างกันมากเหลือเกิน

หากย้อนไปเมื่อหกเดือนก่อน ตอนที่ชายหนุ่มเข้ามาในคาเฟ่ครั้งแรก เธอเห็นบรรดานักศึกษายกมือไหว้ทักทายศาสตราจึงเกิดความสงสัย

คาริสาจึงส่งมะนาวไปเลียบเคียงถามน้องนักศึกษา ก็เลยได้ความว่า ศาสตรา เคยเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้มาก่อน แต่เขาเดินทางไปเรียนต่อปริญญาเอกที่ต่างประเทศ

หลังจากศาสตราไปเรียนต่อได้ราวหนึ่งปี

คาริสาก็เข้ามาเปิดกิจการคาเฟ่ตรงข้ามมหาวิทยาลัย แต่เหนือสิ่งอื่นใดที่ทำให้หญิงสาวไม่อาจเอื้อมฝันถึง ก็คือหนุ่มในฝันของเธอนั้นเป็นหลานชายเพียงคนเดียวของเจ้าของมหาวิทยาลัยเอกชนอันดับต้นของประเทศ อีกทั้งเทือกเถาเหล่ากอยังเป็นถึงผู้รากมากดี

ไหนจะบุคลิกท่าทางของศาสตราที่เป็นคนพูดน้อย ถึงน้อยที่สุด ถามคำตอบคำ ทำเอาเธอมองไม่เห็นช่องว่างที่จะเข้าไปตีสนิทได้เลย

สุดท้ายแล้วคาริสาจึงขอเพียงแค่ได้เฝ้ามองเบ้าหน้าหล่อเหลาราวสวรรค์สรรค์สร้างให้หัวใจกระชุ่มกระชวย

เพียงแค่คิดถึงรอยยิ้มมุมปากเมื่อสักครู่คาริสาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข