บทที่ 4 หวามรักรสหวาน

หลังวางสายจากคามิน หญิงสาวก็เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอาบท่า เสร็จสรรพก็มาล้มตัวลงนอน พลางคิดถึงบทสนทนาที่เพิ่งผ่านพ้นไป

          “ศาสตราจารย์แก่ ๆ ก็จริง แต่ดอกเตอร์ยังหนุ่มอยู่เลย แถมหล่ออีกต่างหาก ขนาดแค่ยิ้มมุมปากนิด ๆ ก็ยิ่งโคตรหล่อ กรี๊ด...”

          หญิงสาวร้องกรี๊ดกร๊าดด้วยความชอบใจ พร้อมยกหมอนขึ้นปิดหน้า พอดึงหมอนออกมา นัยน์ตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นหน้าปัดนาฬิกาติดผนังบอกเวลาเกือบตีหนึ่ง เธอจึงรีบข่มตาหลับ เนื่องจากพรุ่งนี้ต้องตื่นไปส่งของแต่เช้า และด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำขนมจนดึกดื่น จึงทำให้คาริสาเข้าสู้ห้วงนิทราในเวลาเพียงไม่นาน

          เช้าวันต่อมา พายุฤดูร้อนก็ยังคงไม่ผ่านพ้นไปจากเมืองหลวง ทำให้การเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้นค่อนข้างทุลักทุเล

          เมื่อพนักงานช่วยกันขนของขึ้นรถจนครบถ้วน เจ้าของร้านสาวก็ขับรถเอสยูวีสีขาวสัญชาติยุโรปมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทาง โดยมีมะนาวและพนักงานอีกสองคนตามมาด้วย

          ท่ามกลางพายุฝนที่เทกระหน่ำลงมา ทำให้เธอมัวแต่มองทางข้างหน้าจึงไม่ทันสังเกตพื้นผิวถนนที่ชำรุดค่อนไปทางด้านซ้าย

          ล้อหน้าของรถเอสยูวีตกลงไปในหลุมเข้าอย่างจัง จากนั้นคาริสาก็ได้ยินเสียงมะนาวร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

          “เฮ้ย!”

          “อะไรกันมะนาว พี่ตกใจหมด แค่ตกหลุมแค่นี้ร้องซะดังเชียว” คาริสาหันไปก็เห็นเด็กสาวทำหน้าตาตื่น

          “พี่ครีมทำน้ำบนถนนสาดไปโดนคนที่เดินบนฟุตบาทเต็ม ๆ เลย”

          สิ้นเสียงของมะนาว คาริสาก็เหยียบเบรกจนมิด ก่อนหันมาหาเด็กสาวด้วยสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน เธอชะเง้อมองไปบนทางเท้าที่มีชายคากันฝนทอดยาวตลอดทางเดิน ก็เห็นร่างสูงกำลังยืนเนื้อตัวเปียกปอนพลางทำท่าสะบัดน้ำที่กระเด็นมาโดน

          “ซวยแล้ว เดี๋ยวพี่ลงไปดูเขาแป๊บนึงนะ”

          ทันทีที่กล่าวจบ คาริสาก็หักเลี้ยวรถเข้าจอดชิดริมทางเท้า ก่อนจะเปิดประตูรถวิ่งฝ่าสายฝนลงมา

          “ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่เห็นหลุมตรงนั้นจริง ๆ”

          คาริสาว่าพลางยกมือไหว้ชายหนุ่มผู้โชคร้ายที่กำลังก้มหน้าก้มตาปัดเศษสิ่งสกปรกที่กระเด็นมาพร้อมกับน้ำ และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาก็ยิ่งทำให้คาริสาตกใจหนักกว่าเดิม เพราะชายคนนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นอาจารย์หนุ่มสุดหล่อที่เธอแอบชอบนั่นเอง

          “อาจารย์ ครีมขอโทษนะคะ ตายแล้วเลอะเทอะไปหมดเลย” หญิงสาวไม่พูดเปล่า เธอพุ่งเข้าไปยกมือขึ้นใช้ปลายแขนเสื้อคลุมแขนยาวที่เธอสวมใส่ช่วยเช็ดคราบสกปรกบนเสื้อเชิ้ตสีเทาราคาแพง

          “คุณไม่ต้อง ช่างมันเถอะมันเป็นอุบัติเหตุ เดี๋ยวผมขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อที่ห้องทำงานได้”

          “ช่างมันได้ยังกันคะ มันเป็นความประมาทของครีม ครีมต้องรับผิดชอบสิคะ” คาริสายังคงไม่ยอมรามือโดยง่าย เช็ดไปเช็ดมาใบหน้าสวยก็อยู่ใกล้แผงอกกว้างเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชาย

แบรนด์ดังลอยมากระทบปลายจมูกเล็ก

          “พอแล้วครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมมือหนายกขึ้นคว้าข้อมือเล็กไปพร้อมกัน

คาริสาชะงักงัน ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา นั่นจึงทำให้หญิงสาวเพิ่งรู้ตัวว่าเขาและเธอยืนใกล้กันมากเพียงใด ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายชาย มันช่างอุ่นซ่านไปถึงหัวใจ จนเธออยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้นาน ๆ

“พี่ครีม” เสียงแหลมแสบแก้วหูของมะนาวกระชากคาริสาออกจากช่วงเวลาฝันหวาน ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันด้วยความตกใจ

“อะไร”

“ลูกค้าโทรตามแล้ว”

“เออใช่ พี่ลืมไปเลย”

คาริสาหันกลับมามองศาสตราด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ไม่รู้จะทำอย่างไรกับสถานการณ์ตรงหน้า ไหนจะของที่ต้องรีบไปส่งลูกค้าอีก

“คุณไปเถอะ ผมไม่เป็นไร”

“แต่ว่า...”

“เอาไว้เลี้ยงกาแฟไถ่โทษละกัน โอเคไหมครับ” กล่าวจบชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย พลอยทำให้คาริสาคลายความกังวลลงไปบ้าง

“งั้นครีมขอตัวไปส่งของก่อนนะคะอาจารย์ อย่าลืมมาให้ครีมเลี้ยงกาแฟนะคะ”

“ครับ”

เมื่อศาสตรารับปากออกมาแบบนั้น คาริสาก็ยิ้มออกมาได้ หญิงสาวโค้งศีรษะให้อาจารย์หนุ่มเล็กน้อยก่อนเดินจากมา

ศาสตรายืนมองจนรถเอสยูวีสีขาวขับเคลื่อนออกไปจนลับสายตา ชายหนุ่มยกฝ่ามือหนาขึ้นมาพลางจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเผยรอยยิ้มละมุนที่ไม่เคยมีใครได้เห็นออกมา