LOGINตลอดเส้นทางจากประตูเมืองจนถึงชายแดนรกร้าง เซียวหนิงเยว่รับรู้ได้ตลอดเวลาว่ามี 'หนูโสโครก' สะกดรอยตามมาไม่ห่าง ทว่าอดีตมือสังหารกลับแสร้งก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ล่อลวงพวกมันมาจนถึงสถานที่ที่เหมาะแก่การเป็นหลุมฝังศพของพวกมันที่สุด
ลมพัดกรรโชกแรง หอบเอากลิ่นดินชื้นแฉะและกลิ่นซากศพเน่าเปื่อยลอยแตะจมูกทันทีที่เซียวหนิงเยว่เหยียบย่างเข้าสู่เขตแดนป่าหมอกอสูร บรรยากาศรอบกายมืดสลัว แสงจันทร์ถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้หนาทึบ
"ช่างเป็นการเลือกหลุมฝังศพได้เหมาะสมกับขยะเช่นเจ้าเสียนี่กระไร"
เสียงคำรามต่ำเหี้ยมเกรียมดังแทรกความเงียบงัน หูของสตรีไร้ปราณกระตุกรับกระแสเสียงที่ผิดจังหวะ กิ่งไม้ด้านบนลู่ลมเบาเกินไป สัญชาตญาณเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย ขนอ่อนหลังคอตั้งชันขึ้นในชั่วพริบตา
"กลิ่นสาบสุนัขรับใช้ของเซียวเจิ้นหนานช่างเหม็นโฉ่จนข้าอยากจะอาเจียน"
เซียวหนิงเยว่แค่นเสียงหยัน นัยน์ตาสีดำขลับตวัดมองความมืดมิดเบื้องบนอย่างเยือกเย็น ร่างบอบบางไม่มีทีท่าหวาดหวั่นแม้จะถูกล้อมด้วยจิตสังหาร "พวกเจ้าซ่อนตัวได้อ่อนหัดสิ้นดี ปล่อยให้ข้าล่อมาจนถึงที่นี่แล้วยังไม่รู้ตัวอีก"
"ปากดีนักนะนังแพศยา"
ยอดฝีมือตระกูลพยัคฆ์ชุดดำตวาดกร้าว เงาร่างห้าสายพุ่งทะยานลงมาจากเรือนยอดไม้ดุจวิหคกระหายเลือด
"วันนี้พวกข้าจะสับร่างเจ้าเป็นชิ้นๆ แล้วนำเนื้อสกปรกไปโยนให้แร้งอสูรจิกกินตามคำสั่งผู้นำตระกูล"
ประกายดาบสะท้อนแสงสลัวพุ่งแหวกอากาศ หมายสะบั้นร่างบอบบางให้ขาดเป็นสองท่อนในคราเดียว
"เช่นนั้นก็เข้ามา..."
ริมฝีปากซีดเซียวเหยียดยิ้มอำมหิต แววตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นห้วงอนธการอันเย็นเยียบ "มาดูซิว่าดาบทื่อๆ ของพวกเจ้า หรือปิ่นปักผมของข้า สิ่งใดจะเจาะทะลุคอหอยได้ไวกว่ากัน"
เซียวหนิงเยว่ทิ้งตัวกลิ้งคลุกโคลนตมเบื้องล่างเพื่อหลบเลี่ยงคมดาบมรณะ สรีระบอบบางอาศัยคราบดินโคลนพรางกลิ่นกายและพลางตัวจนกลมกลืนไปกับผืนป่า ดาบใหญ่ฟาดฟันพลาดเป้า สับลงบนพื้นดินจนเศษหินและโคลนกระจายว่อน
"นังนี่หลบได้ ระวังตัวด้วย นางไม่มีปราณวิญญาณก็จริงแต่การเคลื่อนไหวประหลาดนัก"
"สายตาของพวกเจ้าช้าเกินไป..."
เสียงกระซิบเย็นเยียบดุจภูตผีดังขึ้นที่ริมหูของนักฆ่าผู้โชคร้าย เซียวหนิงเยว่อาศัยจังหวะที่ศัตรูเสียศูนย์ พุ่งตัวประชิดแผ่นหลัง สองมือบิดข้อต่อหัวไหล่ของอีกฝ่ายจนบิดเบี้ยวผิดรูปทรง
กร๊อบ...
เสียงกระดูกลั่นแตกหักดังสะท้าน ปิ่นปักผมอาบพิษยางไม้ที่แอบชโลมไว้ระหว่างทางถูกแทงสวนทะลุจุดตายบริเวณลำคออย่างแม่นยำ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมใบหน้าของสตรีไร้ปราณจนดูดุจมัจจุราชที่เพิ่งผุดจากขุมนรก
"อ๊ากกก... นังปีศาจ ฆ่านาง รุมสับนางให้เละ"
หัวหน้านักฆ่าตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นลูกน้องล้มลงชักกระตุกน้ำลายฟูมปาก ดาบอีกสี่เล่มเปลี่ยนทิศทางพุ่งเป้าโหมกระหน่ำเข้าใส่ร่างใจกลางวงล้อมอย่างบ้าคลั่ง
"ข้อต่อหัวไหล่เปราะบางปานกิ่งไม้แห้ง... นี่หรือยอดฝีมือลอบสังหารแห่งตระกูลพยัคฆ์"
เซียวหนิงเยว่กระชากปิ่นปักผมออก โลหิตอุ่นร้อนพุ่งทะลักรดหลังมือ นางเบี่ยงหน้าท้องหลบคมอาวุธตามสัญชาตญาณ ก่อนจะอาศัยร่างไร้วิญญาณของศัตรูต่างโล่กำบังรับคมดาบแทน
"ในปรโลกจงฝากไปบอกบิดาขยะของข้าด้วย ว่าสุนัขล่าเนื้อของเขามันขาดการฝึกฝน"
"หนี ถอยไปตั้งหลัก นังนี่มันไม่ใช่คน"
ยอดฝีมือที่เหลือเริ่มเสียขวัญ สัญชาตญาณเอาตัวรอดของพวกมันสัมผัสได้ถึงรังสีความตายที่เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก ต่างพากันกลับหลังหันหมายจะทะยานหนีขึ้นต้นไม้
"กฎข้อแรกของนักล่า..."
ร่างบอบบางพุ่งทะยานเตะสกัดข้อพับเข่าศัตรู มือข้างหนึ่งโอบประคองหน้าท้องที่กำลังสั่นไหวและเรียกร้องอาหารอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะใช้ท่อนแขนรัดลำคอศัตรูจนกระดูกหักสะบั้น
"หันหลังให้มัจจุราชที่กำลังหิวโหย เท่ากับรนหาที่ตาย"
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและดิบเถื่อน ไร้ซึ่งกระบวนท่างดงาม มีเพียงการบดขยี้จุดตาย หักข้อเท้า และปาดคอหอย ยอดฝีมือชุดดำล้มลงสิ้นใจจมกองเลือดไปทีละร่าง
ทว่าร่างกายบอบบางที่ไร้ปราณก็ถึงขีดจำกัดเช่นกัน
เซียวหนิงเยว่ทรุดกายลงคุกเข่ากลางแอ่งโคลน หอบหายใจสะท้านจนหน้าอกกระเพื่อมไหว เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมปะปนกับคราบเลือด
"เจ้าก้อนเนื้อตะกละเอ๋ย..."
นางสบถลอดไรฟัน ทว่าสองมือกลับประคองหน้าท้องที่เริ่มปวดร้าวอย่างทะนุถนอมผิดกับวาจา "เจ้าช่างเลือกเวลาเรียกร้องอาหารได้ประเสริฐแท้ ข้าเพิ่งส่งสุนัขรับใช้ลงนรกไปห้าตัวจนแขนแทบหลุด จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปหาเลือดเนื้อมาประเคนให้เจ้าอีก"
ก้อนเลือดอสูรปริศนาในครรภ์กำลังสูบกลืนพลังชีวิตและหยาดโลหิตของมารดาประหนึ่งห้วงเหวไร้ก้นบึ้ง มันเรียกร้องอาหารเพื่อหล่อเลี้ยงการเติบโตอย่างไม่รู้จักพอ สูบเรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิดของเซียวหนิงเยว่จนแม้แต่จะหยัดยืนก็ยังแสนสาหัส
ทว่ากลิ่นคาวเลือดสดที่เจิ่งนองบนผืนดิน กลับดึงดูดหายนะระลอกใหม่ให้ปรากฏตัว
ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางม่านหมอก เสียงขู่คำรามในลำคอดังประสานกันรอบทิศทาง ร่างของ 'อสูรหมาป่าวิปริต' ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด
ขนาดตัวของพวกมันใหญ่โตโอฬารราวกับกระทิงเถื่อน ผิวหนังบางส่วนเน่าเปื่อยจนเห็นกระดูกสีดำสนิท น้ำลายเหนียวหนืดผสมกรดพิษร่วงทะลักลงบนพื้นจนยอดหญ้าไหม้เกรียม
ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือโครงหน้าของจ่าฝูง ขากรรไกรของมันบิดเบี้ยวผิดรูปและมีเค้าโครงคล้ายคลึงกับมนุษย์ นี่คือผลพวงจากศาสตร์ต้องห้ามในการหลอมรวมสายเลือดอสูรกับผู้ฝึกตนที่บิดาของนางแอบซ่อนไว้เบื้องหลังจวน
"กรรจ์... เนื้อสด... กลิ่นอายสายเลือดบริสุทธิ์... หอมหวานยิ่งนัก..."
เสียงแหบพร่าดุจศิลาหยาบเสียดสีกันดังลอดออกมาจากขากรรไกรวิปริตนั้น มันคือการเค้นเสียงเลียนแบบภาษามนุษย์ที่กระท่อนกระแท่น ทว่าเต็มไปด้วยความตะกละตะกลาม
"คิดจะกินข้า... หรือคิดจะกลืนกินลูกของข้ากันแน่ ไอ้พวกผลงานความอัปยศของตระกูลเซียว"
เซียวหนิงเยว่กัดฟันกรอด สองแขนโอบกอดหน้าท้องแบนราบไว้แน่นประหนึ่งปราการด่านสุดท้าย สัญชาตญาณปกป้องสายเลือดพุ่งทะยานเหนือความกลัว นัยน์ตาสีดำขลับวาวโรจน์ดุจสัตว์แม่ลูกอ่อนที่พร้อมจะแลกชีวิต
"บุก... ขย้ำมันให้แหลก"
จ่าฝูงอสูรหมาป่าวิปริตส่งสัญญาณล่าเหยื่อ คมเขี้ยวอาบกรดพิษพุ่งเข้าขย้ำคอหอยเหยื่ออันโอชะ
ทว่าในจังหวะเป็นตาย หยาดเลือดสีชาดของเซียวหนิงเยว่ที่ไหลซึมจากบาดแผล กลับหยดร่วงลงไปชโลมทับ 'สร้อยมรกต' ที่ซุกซ่อนอยู่ใต้สาบเสื้อ
พริบตานั้นแสงสว่างจ้าสีเขียวมรกตบาดตาระเบิดขึ้น สาดส่องจนฝูงอสูรต้องชะงักงันพร้อมเสียงจักรกลเย็นเยียบที่ดังก้องสะท้านห้วงวิญญาณ...
[ติ๊ง... ตรวจพบสายเลือดผู้สืบทอดระดับสูงสุด]
[ระบบฟาร์มมิติโอสถสวรรค์ เปิดใช้งานเต็มรูปแบบ!]
[ยินดีต้อนรับ ท่านมารดาแห่งสายเลือดอสูร... ระบบจะช่วยหล่อเลี้ยงทายาทในครรภ์ของท่านให้เติบโตอย่างสมบูรณ์]
โต๊ะบัญชีตัวเดิมตั้งอยู่ริมลานขนของ ขาหนึ่งรองด้วยเศษกระเบื้องแผ่นเดิมซึ่งสยงป้าจ้านหามาเสียบไว้ตั้งแต่วันที่เครือข่ายเสบียงเพิ่งเปิด บนนั้นมีสมุดเล่มใหม่ ปกแข็ง หน้าแรกว่างเปล่า ถัดออกไปมีถ้วยน้ำจากบ่อกลางฟาร์มใบหนึ่ง น้ำใสจนเห็นก้นถ้วย ไร้ฝุ่นลงแม้แต่เม็ดเดียว ดุจเพิ่งตักมาวางเมื่อครู่ ทว่าไม่ทิ้งร่องรอยว่าใครเป็นผู้วางนายหญิงยกถ้วยขึ้นจิบโดยไม่ถาม ก่อนวางคืนข้างสมุดซึ่งยังไม่เปิด เพราะสายวันนี้ยังมีงานต้องทำก่อนจะได้เขียนบรรทัดแรกขบวนแขกทยอยออกจากรั้วไปทีละเผ่าหลังต้นอ่อนทั้งห้าแทงดิน เหลยเฉียนนำราชสีห์มุ่งขึ้นเหนือพร้อมเสียงคำรามอำลาที่ทำให้ไก่ทั้งคอกตกใจ ผู้อาวุโสเงือกขึ้นเรือของตระกูลข่งลงใต้ไปพร้อมข่งหลิงอวี่ซึ่งยังบ่นว่าขนมเหลือไม่พอให้ห่อกลับ เผ่ากวางหินก้าวคืนสู่หุบหิน มีเด็กสิบกว่าคนหันมาโบกมือให้วัวอสูรจนสุดทาง ผู้อาวุโสแขนเสื้อปักเมฆคารวะหนเดียวก่อนขึ้นม้าคืนสู่นครศิลา ย่าหลินพาฝูงจิ้งจอกที่ซ่อนตัวมานานกลับไปตั้งรังใหม่ที่หุบเก้าเงา ก่อนไปได้แตะหน้าผากหูจิ่วเยวียนทีหนึ่งแบบที่เคยแตะเมื่อครั้งยังเป็นจิ้งจอกน้อยผู้เฒ่าลายจันทร์กับบริวารชุดเทาออกเดินทางเป็นกลุ่มสุดท้าย กล
มือน้อยห้าคู่ดึงชายเสื้อผู้ใหญ่พร้อมกันในความมืด เด็กๆ ต่างวิ่งไปเขย่าพ่อที่นอนอยู่ใกล้ตนที่สุดสยงป้าจ้านลืมตาขึ้นตรงธรณีหน้าประตู เห็นน้องสามยืนอยู่บนอกตน สองเท้าน้อยวางมั่นที่ซี่โครงดุจเหยียบก้อนหินริมลำธาร เจ้างูน้อยไม่พูดสักคำ ก้มหน้าลงมาจ้องจนจ้าวหมีต้องลุก แต่ลุกพรวดไม่ได้ จึงค่อยยันกายขึ้นช้าๆ ให้เด็กน้อยไถลลงมานั่งบนตักแทนหูจิ่วเยวียนตื่นเพราะหางถูกกระตุกเต็มแรง พี่ใหญ่กำหางสีเงินที่เพิ่งกลับมามีสีครบเก้าไว้สองมือ กระชากแบบกระชากเชือกบ่อ จ้าวจิ้งจอกร้องเสียงหลง ก่อนกลั้นหัวเราะจนน้ำตาซึมตี้อ๋าวเทียนตื่นตั้งแต่น้องสี่แตะต้นแขนหนแรก ลืมตาพร้อมแขนที่ยกขึ้นรับลูกเงือกไว้ก่อนจะรู้ตัวว่าใครปลุกไห่ยวี่เจ๋อตื่นช้าที่สุด เพราะน้องเล็กวางฟักทองผลน้อยไว้บนใบหน้าบิดาเงือกทั้งผล แล้วนั่งรอว่าเมื่อไรจะรู้ตัว จ้าวสมุทรนอนนิ่งอยู่นานจนน้องเล็กเริ่มกังวล จึงยกฟักทองออกช้าๆ ด้วยสองมือ ส่งคืนให้เจ้าตัวน้อยโดยไม่ว่าสักคำม่ออู๋เหินไม่ต้องให้ผู้ใดปลุก เพราะอยู่เวร พี่รองจึงไปจูงจ้าวอสรพิษซึ่งนั่งอยู่มุมห้องให้ลุกขึ้นเฉยๆฉินเยว่หรงตื่นเพราะเสียงหัวเราะของทั้งเรือน ออกมาพิงวงกบประตูห้องตน "ขอยา
กริ๊งกระดิ่งคอวัวอสูรทั้งคอกดังขึ้นพร้อมกัน ไม่ตรงกันสักใบ บ้างแหลม บ้างทุ้ม บางใบแตกพร่าเพราะถูกสะบัดจนบุบมาตั้งแต่ฤดูก่อน เด็กเผ่ากวางหินสิบกว่าคนแอบเข้าไปผูกดอกไม้ป่าไว้ที่คอฝูงอสูรทุกตัวขณะที่ผู้ใหญ่ยังยืนกันอยู่ในวงหิน ทั้งฝูงจึงพากันส่ายหัวไล่กลิ่นหอมที่ไม่คุ้น เสียงระลอกนั้นกลายเป็นดนตรีเปิดงานโดยไร้ผู้ใดตั้งใจกลางดึกคืนเดียวกัน พิธีจบลงแล้ว โต๊ะยาวถูกลากมาต่อกันจนสุดลานกลาง กองไฟสามกองลุกโชนไล่กันขึ้นมา ตามด้วยกลิ่นข้าวหอม เนื้อย่าง และขนมงาที่ข่งหลิงอวี่ส่งเรือมาให้เมื่อหัวค่ำ ดวงจันทร์เต็มดวงยังค้างอยู่กลางฟ้า สว่างจนไม่ต้องจุดโคมเพิ่มน้องเล็กได้ฟักทองวิญญาณผลแรกจากแปลงของบิดาหมี ผ่าครึ่งด้วยตนเองไม่ยอมให้ผู้ใดช่วย ก่อนยกซีกที่ใหญ่กว่าไปวางเบื้องหน้ายายก่อนใครตามคำมั่นเมื่อครู่ จากนั้นยืนเท้าสะเอวจ้องจนยายตักเข้าปากคำแรกฉินเยว่หรงกินช้า แบบผู้ที่ไม่ได้ลิ้มของหวานมาสิบห้าปี เนิบจนลูกหมีอดทนไม่ไหว ดึงแขนเสื้อยายสองที บอกให้เคี้ยวเร็วขึ้นอีกนิดเพราะยังเหลืออีกซีก ทั้งโต๊ะหัวเราะลั่น ยายหัวเราะตามจนต้องยกมือปิดปาก เป็นเสียงหัวเราะเต็มเสียงหนแรกที่คนในเรือนได้ยินจากหญิงผู้นี้
"ยาย อยู่ ด้วย ตลอดไป จริง หรือ"ลูกหมีในอ้อมแขนแม่ถามข้ามขอบวงหินไปหายาย เสียงไม่ดังนัก ทว่าทั้งลานได้ยินชัด เป็นคำถามเดียวกับวันแรกที่ได้พบหน้ากัน วันนั้นเด็กน้อยถามโดยยังไม่รู้จักความกลัว คืนนี้มีถ้อยคำว่า 'จริง' งอกเพิ่มมาอีกหนึ่ง ดุจลูกเพิ่งเรียนรู้ว่า 'ตลอดไป' ของผู้ใหญ่บางคราก็ไม่ยาวเท่าที่พูดฉินเยว่หรงไม่รับมือที่ยื่นมาหา มือผอมทั้งสองยังกำหัวไม้เท้าของผู้เฒ่าไว้บนตัก นั่งนิ่งบนเก้าอี้ไม้สนที่สยงป้าจ้านทำให้ แสงทองจากวงหินส่องใบหน้านั้นได้เพียงครึ่ง อีกครึ่งจมอยู่ในเงาดึก"ประตูโบราณผนึกถาวรแล้ว" สุ้มเสียงนั้นแผ่วจนแขกแถวหลังต้องโน้มตัวเข้ามาฟัง "ทว่าธรรมเนียมของตระกูลผู้พิทักษ์มีอยู่ข้อหนึ่ง ประตูที่ผนึกต้องมีผู้เฝ้าจนสิ้นอายุ ไม่ให้ว่างแม้คืนเดียว"ฉินเยว่หรงมองผู้เฒ่าลายจันทร์ซึ่งยืนอยู่ข้างเก้าอี้ แล้วมองกลับมาที่ลูกสาว เอ่ยทีละคำ ช้า เว้นหายใจเป็นช่วงตามแรงที่เหลือ"ผู้เฒ่าชราแล้ว ส่วนแม่เป็นผู้ใหญ่คนสุดท้ายของสายนี้ เพราะได้แต่งกับเว่ยฉางเฟิง ผู้พิทักษ์รุ่นสุดท้าย หากแม่ก้าวเข้าไปยืนในวงคืนนี้ วิญญาณจะผูกกับเรือนหลังนี้ไปชั่วชีวิต ไปเฝ้าประตูที่ไกลสิบสองวันเดินเท้าไม่ได
น้ำหอมดอกไม้ซึ่งม่ออู๋เหินกลั่นให้ แต้มไว้บนข้อมือตั้งแต่บ่ายยังหอมอยู่ ปนกับดินแปลงที่ติดมากับรองเท้าพื้นหนาของสยงป้าจ้านเมื่อครู่ หอมหวานกับดินชื้น สองอย่างไม่เข้ากันแม้แต่น้อย หญิงสาวสูดทั้งคู่เข้าเต็มอกก่อนเอ่ยคำแรกบรรทัดแรกที่เตรียมไว้ทุกคืนเป็นตัวเลข"วันที่ข้าตื่นขึ้นในร่างนี้" นายหญิงว่า "ข้านับสิ่งที่มีได้ศูนย์"ไม่มีเหรียญสักเหรียญ ไร้เรือน ไม่มีชื่อที่เป็นของตน มีเพียงร่างซึ่งถูกขับไล่ออกจากประตูตระกูลเซียว กับก้อนแป้งห้าก้อนในครรภ์ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอยู่ เหล่าจ้าวรู้เรื่องคืนนั้นดีกว่าแขกผู้ใดในลาน ตี้อ๋าวเทียนกำมือข้างกายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว"วันนี้ข้านับใหม่"นายหญิงก้าวไปหยุดเบื้องหน้าแถวทายาท วางฝ่ามือบนศีรษะพี่ใหญ่ หนนี้ไม่ได้ไล่อยู่ในใจอย่างทุกคืน หากใช้มือจริงให้ลูกรู้ตัวว่ากำลังถูกนับ"หนึ่ง"ลูกราชสีห์ยืดตัวขึ้นรับมือแม่ ผมสีทองอุ่นจัดใต้ฝ่ามือฝ่ามือนั้นเลื่อนไปหาพี่รอง "สอง" ลูกจิ้งจอกยืดตัวตามพี่ ปิ่นไม้ซึ่งจ้าวหมีเพิ่งจัดให้ตรงยังไม่เอียงจากนั้นเลื่อนต่อไปถึงน้องสาม"สาม"เสียงก็หยุดลงตรงนั้นฝ่ามือยังวางอยู่บนผมลูกงู ทว่าปากไม่ขยับต่อ ทั้งลานรอ นานพอให
ตุบ ตุบฝีเท้าหนักกระหน่ำมาตามทางจากโรงไม้ ใกล้ขึ้นทุกก้าว เป็นระยะมีไม้กระแทกกิ่งต้นท้อริมทางดังแปลบ ตามด้วยใบไม้ร่วงกราว ก่อนฝีเท้าจะตามมาอีก ไม่ชะลอแม้สักก้าว ดุจวัวอสูรตัวโตซึ่งหลุดคอกตอนได้กลิ่นหญ้าใหม่สยงป้าจ้านโผล่พ้นแนวต้นไม้มาทั้งร่าง หอบจนไหล่ขึ้นลง บนบ่าแบกแผ่นไม้ยาวเกือบเท่าตัวคน ผิวไม้ยังขาวสด เศษขี้กบติดตามขอบเป็นฝอย จ้าวหมีวิ่งมาถึงขอบวงหินก็หยุดกึก เพิ่งเห็นว่าทั้งลานหันมามองตนอยู่ทุกดวงตา"ขอโทษขอรับ" สยงป้าจ้านประกาศก้องจนนกบนกิ่งท้อบินหนี ก่อนหันไปค้อมกายให้ฉินเยว่หรง "ข้าสลักเสร็จตั้งแต่บ่าย แล้ววางไว้ที่โรงไม้ จากนั้นไปยืนรอหน้าห้องนายหญิง รอจนลืมขอรับ"ทั้งลานหัวเราะครืน คราวนี้ไร้ผู้ใดกลั้น แม้แต่ผู้อาวุโสแขนเสื้อปักเมฆของสภาก็ยกชายแขนเสื้อขึ้นบังปาก ฉินเยว่หรงส่ายหน้าช้าๆ หากมุมปากโค้งขึ้นจนซ่อนไม่มิดน้องเล็กปีนลงจากหินของบิดา วิ่งไปรับปลายแผ่นไม้ช่วยแบกทั้งที่สูงไม่ถึงครึ่งแผ่น แล้วผายมือเชิญให้จ้าวหมีขึ้นไปยืนบนหินคืน แบบเจ้าของซึ่งยอมคืนที่นั่งให้แขกก่อนก้าวเข้าวง สยงป้าจ้านชะงักอยู่เบื้องหน้าพี่รอง ปิ่นไม้หัวจิ้งจอกบนผมลูกจิ้งจอกเอียงลงข้างหนึ่งเพราะร้อง
สิ้นประโยคตัดรอนอันเยียบเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก เซียวหนิงเยว่สะบัดชายเสื้อคลุมที่ขาดวิ่น หมุนตัวก้าวเดินจากไปท่ามกลางความมืดมิดของตรอกร้อยหลิว แผ่นหลังบอบบางเหยียดตรงตั้งตระหง่าน ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์หรือเยื่อใยต่อบุรุษอสูรทั้งห้าที่ยืนนิ่งเป็นรูปสลักหินอยู่เบื้องหลังทว่า... อุตส่าห์พลิกแผ
กลิ่นหอมขมปร่าของสมุนไพรวิญญาณเดือดปุดอยู่ในหม้อดินเผา เซียวหนิงเยว่ใช้ทัพพีไม้คนน้ำแกงบำรุงครรภ์อย่างใจเย็น ผ่านมาหนึ่งวันเต็มหลังจากสร้างอาณาเขตลวงตา ทุกอย่างควรจะสงบสุขทว่า...เปรี้ยง!ม่านพลังงานถูกฉีกกระชากดังกึกก้องประดุจฟ้าผ่า คลื่นพลังปะทะกระแทกเศษดินกระจุยกระจาย กลิ่นคาวเลือดเหม็นคลุ้งรุนแ
เสียงฝีเท้าหนักหน่วงห้าสายเหยียบย่ำเศษซากกิ่งไม้แหลกละเอียดดุจพายุคลั่ง ระยะห่างระหว่างจ้าวอสูรบรรพกาลและเป้าหมายหดสั้นลงเหลือเพียงไม่ถึงสิบลี้ทว่าพริบตานั้น ผืนฟ้าเหนือป่าหมอกอสูรพลันบิดเบี้ยวมวลเมฆดำทะมึนถูกฉีกกระชากออก ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดแดงฉานดุจโลหิตเดือดพล่าน แรงสั่นสะ
"กร๊อบ..." เสียงกระดูกสันหลังลั่นเกรียวกราวทันทีที่อดีตนักฆ่าขยับตัวลุกขึ้นยืน อากาศยามเช้าตรู่หน้าโพรงไม้เย็นเยียบจนแทบทะลุถึงกระดูก อาการปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย สภาพการนอนขดตัวซ่อนในดงไม้ชื้นแฉะไม่ใช่สิ่งที่สตรีตั้งครรภ์แฝดห้าควรต้องเผชิญเซียวหนิงเยว่กัดฟันพยุงร่างก้าวเท้าออกจ







