บทที่ 4 : การหลบลี้ที่เหนือความคาดหมาย

ตลอดเส้นทางจากประตูเมืองจนถึงชายแดนรกร้าง เซียวหนิงเยว่รับรู้ได้ตลอดเวลาว่ามี 'หนูโสโครก' สะกดรอยตามมาไม่ห่าง ทว่าอดีตมือสังหารกลับแสร้งก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ล่อลวงพวกมันมาจนถึงสถานที่ที่เหมาะแก่การเป็นหลุมฝังศพของพวกมันที่สุด

ลมพัดกรรโชกแรง หอบเอากลิ่นดินชื้นแฉะและกลิ่นซากศพเน่าเปื่อยลอยแตะจมูกทันทีที่เซียวหนิงเยว่เหยียบย่างเข้าสู่เขตแดนป่าหมอกอสูร บรรยากาศรอบกายมืดสลัว แสงจันทร์ถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้หนาทึบ

"ช่างเป็นการเลือกหลุมฝังศพได้เหมาะสมกับขยะเช่นเจ้าเสียนี่กระไร"

เสียงคำรามต่ำเหี้ยมเกรียมดังแทรกความเงียบงัน หูของสตรีไร้ปราณกระตุกรับกระแสเสียงที่ผิดจังหวะ กิ่งไม้ด้านบนลู่ลมเบาเกินไป สัญชาตญาณเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย ขนอ่อนหลังคอตั้งชันขึ้นในชั่วพริบตา

"กลิ่นสาบสุนัขรับใช้ของเซียวเจิ้นหนานช่างเหม็นโฉ่จนข้าอยากจะอาเจียน"

เซียวหนิงเยว่แค่นเสียงหยัน นัยน์ตาสีดำขลับตวัดมองความมืดมิดเบื้องบนอย่างเยือกเย็น ร่างบอบบางไม่มีทีท่าหวาดหวั่นแม้จะถูกล้อมด้วยจิตสังหาร "พวกเจ้าซ่อนตัวได้อ่อนหัดสิ้นดี ปล่อยให้ข้าล่อมาจนถึงที่นี่แล้วยังไม่รู้ตัวอีก"

"ปากดีนักนะนังแพศยา"

ยอดฝีมือตระกูลพยัคฆ์ชุดดำตวาดกร้าว เงาร่างห้าสายพุ่งทะยานลงมาจากเรือนยอดไม้ดุจวิหคกระหายเลือด

"วันนี้พวกข้าจะสับร่างเจ้าเป็นชิ้นๆ แล้วนำเนื้อสกปรกไปโยนให้แร้งอสูรจิกกินตามคำสั่งผู้นำตระกูล"

ประกายดาบสะท้อนแสงสลัวพุ่งแหวกอากาศ หมายสะบั้นร่างบอบบางให้ขาดเป็นสองท่อนในคราเดียว

"เช่นนั้นก็เข้ามา..."

ริมฝีปากซีดเซียวเหยียดยิ้มอำมหิต แววตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นห้วงอนธการอันเย็นเยียบ "มาดูซิว่าดาบทื่อๆ ของพวกเจ้า หรือปิ่นปักผมของข้า สิ่งใดจะเจาะทะลุคอหอยได้ไวกว่ากัน"

เซียวหนิงเยว่ทิ้งตัวกลิ้งคลุกโคลนตมเบื้องล่างเพื่อหลบเลี่ยงคมดาบมรณะ สรีระบอบบางอาศัยคราบดินโคลนพรางกลิ่นกายและพลางตัวจนกลมกลืนไปกับผืนป่า ดาบใหญ่ฟาดฟันพลาดเป้า สับลงบนพื้นดินจนเศษหินและโคลนกระจายว่อน

"นังนี่หลบได้ ระวังตัวด้วย นางไม่มีปราณวิญญาณก็จริงแต่การเคลื่อนไหวประหลาดนัก"

"สายตาของพวกเจ้าช้าเกินไป..."

เสียงกระซิบเย็นเยียบดุจภูตผีดังขึ้นที่ริมหูของนักฆ่าผู้โชคร้าย เซียวหนิงเยว่อาศัยจังหวะที่ศัตรูเสียศูนย์ พุ่งตัวประชิดแผ่นหลัง สองมือบิดข้อต่อหัวไหล่ของอีกฝ่ายจนบิดเบี้ยวผิดรูปทรง

กร๊อบ...

เสียงกระดูกลั่นแตกหักดังสะท้าน ปิ่นปักผมอาบพิษยางไม้ที่แอบชโลมไว้ระหว่างทางถูกแทงสวนทะลุจุดตายบริเวณลำคออย่างแม่นยำ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมใบหน้าของสตรีไร้ปราณจนดูดุจมัจจุราชที่เพิ่งผุดจากขุมนรก

"อ๊ากกก... นังปีศาจ ฆ่านาง รุมสับนางให้เละ"

หัวหน้านักฆ่าตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นลูกน้องล้มลงชักกระตุกน้ำลายฟูมปาก ดาบอีกสี่เล่มเปลี่ยนทิศทางพุ่งเป้าโหมกระหน่ำเข้าใส่ร่างใจกลางวงล้อมอย่างบ้าคลั่ง

"ข้อต่อหัวไหล่เปราะบางปานกิ่งไม้แห้ง... นี่หรือยอดฝีมือลอบสังหารแห่งตระกูลพยัคฆ์"

เซียวหนิงเยว่กระชากปิ่นปักผมออก โลหิตอุ่นร้อนพุ่งทะลักรดหลังมือ นางเบี่ยงหน้าท้องหลบคมอาวุธตามสัญชาตญาณ ก่อนจะอาศัยร่างไร้วิญญาณของศัตรูต่างโล่กำบังรับคมดาบแทน

"ในปรโลกจงฝากไปบอกบิดาขยะของข้าด้วย ว่าสุนัขล่าเนื้อของเขามันขาดการฝึกฝน"

"หนี ถอยไปตั้งหลัก นังนี่มันไม่ใช่คน"

ยอดฝีมือที่เหลือเริ่มเสียขวัญ สัญชาตญาณเอาตัวรอดของพวกมันสัมผัสได้ถึงรังสีความตายที่เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก ต่างพากันกลับหลังหันหมายจะทะยานหนีขึ้นต้นไม้

"กฎข้อแรกของนักล่า..."

ร่างบอบบางพุ่งทะยานเตะสกัดข้อพับเข่าศัตรู มือข้างหนึ่งโอบประคองหน้าท้องที่กำลังสั่นไหวและเรียกร้องอาหารอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะใช้ท่อนแขนรัดลำคอศัตรูจนกระดูกหักสะบั้น

"หันหลังให้มัจจุราชที่กำลังหิวโหย เท่ากับรนหาที่ตาย"

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและดิบเถื่อน ไร้ซึ่งกระบวนท่างดงาม มีเพียงการบดขยี้จุดตาย หักข้อเท้า และปาดคอหอย ยอดฝีมือชุดดำล้มลงสิ้นใจจมกองเลือดไปทีละร่าง

ทว่าร่างกายบอบบางที่ไร้ปราณก็ถึงขีดจำกัดเช่นกัน

เซียวหนิงเยว่ทรุดกายลงคุกเข่ากลางแอ่งโคลน หอบหายใจสะท้านจนหน้าอกกระเพื่อมไหว เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมปะปนกับคราบเลือด

"เจ้าก้อนเนื้อตะกละเอ๋ย..."

นางสบถลอดไรฟัน ทว่าสองมือกลับประคองหน้าท้องที่เริ่มปวดร้าวอย่างทะนุถนอมผิดกับวาจา "เจ้าช่างเลือกเวลาเรียกร้องอาหารได้ประเสริฐแท้ ข้าเพิ่งส่งสุนัขรับใช้ลงนรกไปห้าตัวจนแขนแทบหลุด จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปหาเลือดเนื้อมาประเคนให้เจ้าอีก"

ก้อนเลือดอสูรปริศนาในครรภ์กำลังสูบกลืนพลังชีวิตและหยาดโลหิตของมารดาประหนึ่งห้วงเหวไร้ก้นบึ้ง มันเรียกร้องอาหารเพื่อหล่อเลี้ยงการเติบโตอย่างไม่รู้จักพอ สูบเรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิดของเซียวหนิงเยว่จนแม้แต่จะหยัดยืนก็ยังแสนสาหัส

ทว่ากลิ่นคาวเลือดสดที่เจิ่งนองบนผืนดิน กลับดึงดูดหายนะระลอกใหม่ให้ปรากฏตัว

ดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางม่านหมอก เสียงขู่คำรามในลำคอดังประสานกันรอบทิศทาง ร่างของ 'อสูรหมาป่าวิปริต' ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด

ขนาดตัวของพวกมันใหญ่โตโอฬารราวกับกระทิงเถื่อน ผิวหนังบางส่วนเน่าเปื่อยจนเห็นกระดูกสีดำสนิท น้ำลายเหนียวหนืดผสมกรดพิษร่วงทะลักลงบนพื้นจนยอดหญ้าไหม้เกรียม

ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือโครงหน้าของจ่าฝูง ขากรรไกรของมันบิดเบี้ยวผิดรูปและมีเค้าโครงคล้ายคลึงกับมนุษย์ นี่คือผลพวงจากศาสตร์ต้องห้ามในการหลอมรวมสายเลือดอสูรกับผู้ฝึกตนที่บิดาของนางแอบซ่อนไว้เบื้องหลังจวน

"กรรจ์... เนื้อสด... กลิ่นอายสายเลือดบริสุทธิ์... หอมหวานยิ่งนัก..."

เสียงแหบพร่าดุจศิลาหยาบเสียดสีกันดังลอดออกมาจากขากรรไกรวิปริตนั้น มันคือการเค้นเสียงเลียนแบบภาษามนุษย์ที่กระท่อนกระแท่น ทว่าเต็มไปด้วยความตะกละตะกลาม

"คิดจะกินข้า... หรือคิดจะกลืนกินลูกของข้ากันแน่ ไอ้พวกผลงานความอัปยศของตระกูลเซียว"

เซียวหนิงเยว่กัดฟันกรอด สองแขนโอบกอดหน้าท้องแบนราบไว้แน่นประหนึ่งปราการด่านสุดท้าย สัญชาตญาณปกป้องสายเลือดพุ่งทะยานเหนือความกลัว นัยน์ตาสีดำขลับวาวโรจน์ดุจสัตว์แม่ลูกอ่อนที่พร้อมจะแลกชีวิต

"บุก... ขย้ำมันให้แหลก"

จ่าฝูงอสูรหมาป่าวิปริตส่งสัญญาณล่าเหยื่อ คมเขี้ยวอาบกรดพิษพุ่งเข้าขย้ำคอหอยเหยื่ออันโอชะ

ทว่าในจังหวะเป็นตาย หยาดเลือดสีชาดของเซียวหนิงเยว่ที่ไหลซึมจากบาดแผล กลับหยดร่วงลงไปชโลมทับ 'สร้อยมรกต' ที่ซุกซ่อนอยู่ใต้สาบเสื้อ

พริบตานั้นแสงสว่างจ้าสีเขียวมรกตบาดตาระเบิดขึ้น สาดส่องจนฝูงอสูรต้องชะงักงันพร้อมเสียงจักรกลเย็นเยียบที่ดังก้องสะท้านห้วงวิญญาณ...

[ติ๊ง... ตรวจพบสายเลือดผู้สืบทอดระดับสูงสุด]

[ระบบฟาร์มมิติโอสถสวรรค์ เปิดใช้งานเต็มรูปแบบ!]

[ยินดีต้อนรับ ท่านมารดาแห่งสายเลือดอสูร... ระบบจะช่วยหล่อเลี้ยงทายาทในครรภ์ของท่านให้เติบโตอย่างสมบูรณ์]