บทที่ 2

นายแพทย์ภวินท์ยืนมองบ้านสภาพกลางเก่ากลางใหม่ที่ได้ข้อมูลจากเพื่อนสนิทว่าเป็นบ้านที่พราวจันทร์เช่าอาศัยอยู่กับลูกชายด้วยหัวใจที่หดหู่

“คงจะลำบากมากเลยสินะ”

เดิมทีพื้นฐานครอบครัวของพราวจันทร์ก็ค่อนข้างขัดสน แม้พ่อของเธอเป็นข้าราชการก็จริง ทว่าหนี้สินที่เกิดจากการที่ท่านกู้ยืมมาลงทุนทำบ้านจัดสรรแล้วเจ๊งไม่เป็นท่านั้น ทำให้ครอบครัวลำบากถึงขนาดที่ว่าไม่มีเงินที่จะส่งเสียให้หญิงสาวเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย เธอจึงต้องทำงานเพื่อส่งตัวเองเรียน

และจากที่จิตภัทราเล่าให้ฟัง พราวจันทร์ต้องออกจากมหาวิทยาลัยกะทันหันเพราะเธอท้อง และในปีเดียวกัน ผู้เป็นพ่อก็จากไปด้วยโรคหัวใจ บ้านที่เคยอยู่อาศัยก็ถูกธนาคารขายทอดตลาดเพื่อชดใช้หนี้สิน เธอกับแม่จึงต้องระเหเร่ร่อนออกมาหาบ้านเช่าอยู่ หลังจากนั้นเพียงไม่กี่เดือนก่อนที่พราวจันทร์จะคลอดลูก ผู้เป็นแม่ก็มาจากไปอีกคน

ยิ่งได้รู้ความเป็นไปของชีวิตหญิงสาว เขายิ่งรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตนทำไว้ หากว่าในอดีตเขาไม่รักสนุกจนไม่สนถูกผิด พราวจันทร์ก็ไม่เป็นเช่นนี้ เธอคงไม่ลำบากและตอนนี้คงเป็นผู้หญิงวัยทำงานที่มีอนาคตสดใส

“พี่ขอโทษนะพราว” เขาพูดกับตัวแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แม้จะรู้สึกผิดเพียงใด แต่หากมัวแต่จมอยู่กับความรู้สึกผิดก็ไร้ประโยชน์ สิ่งที่เขาควรทำคือรับผิดชอบชีวิตสองแม่ลูกให้ดีที่สุด

เจ้าของร่างสูงใหญ่ก้าวขาเข้าไปในอาณาเขตบ้านเช่าที่แม่ของลูกเช่าอยู่อาศัย ภวินท์เผยรอยยิ้มออกมาเมื่อมองสำรวจบริเวณโดยรอบ แม้สภาพบ้านจะทรุดโทรม ทว่ากลับสะอาดสะอ้านและร่มรื่นไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ สมกับเป็นบ้านเช่าของพราวจันทร์จริงๆ

เพล้ง!

เสียงถาดสเตนเลสตกกระทบพื้นเรียกให้ภวินท์หันไปมองจุดกำเนิดเสียง ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่วขณะเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่ยืนอยู่ตรงหน้า

พราวจันทร์เองก็หาได้แตกต่างจากภวินท์ไม่ นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่หวานดูตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเจ้าหล่อนสบสายตากับผู้ที่บุกรุกเข้ามาภายในอาณาเขตบ้าน เธอไม่คิดไม่ฝันเลยว่าวันหนึ่งผู้ชายสารเลวคนนี้จะมาเยือนที่นี่ และคงมีไม่กี่เหตุผลที่นำพาเขามา

เมื่อตั้งสติได้ พราวจันทร์จึงก้มหยิบถาดใบนั้นขึ้นมาถือไว้ในมือ เธอช้อนตาขึ้นมองชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า เรื่องราวชีวิตที่ผ่านมา ทำให้หญิงสาววัยยี่สิบห้าสุขุมเกินกว่าอายุไปมาก

“พี่มาทำไม”

ความเยียบเย็นและแววตายากจะอ่านของเจ้าหล่อนที่มองมาทำให้เขาประหม่า กว่าจะรวบรวมความกล้าเอ่ยเรื่องที่ทำให้ต้องมาที่นี่ในวันนี้ก็นานหลายนาที

“ฝ้ายเล่าทุกอย่างให้พี่ฟังหมดแล้ว”

แม้หลายปีก่อนเธอจะเอ่ยปากขอร้องแพทย์หญิงจิตภัทราไว้ กระนั้นก็ไม่คิดว่าความลับจะถูกปกปิดไว้ได้ตลอดไป สักวันภวินท์ต้องรู้เรื่องนี้ และทันทีที่เห็นหน้าเขา เธอก็รู้เลยว่าวันนั้นมาถึงแล้ว

แต่รู้แล้วอย่างไร..

รู้แล้วผู้ชายชาติชั่วสารเลวคนนี้จะทำอะไรได้

ทะเบียนสมรสก็ไม่มี จดทะเบียนรับรองบุตรหรือก็ไม่

“กลับไปเถอะค่ะ ไม่ว่าหมอฝ้ายจะเล่าอะไรให้พี่ฟัง พี่ก็แค่ฟังก็พอ อย่าเก็บเอาเรื่องไร้สาระพวกนั้นไปคิดให้รกสมองเลย” ทุกคำที่พูดออกไป ไม่ต่างจากมีดที่กรีดหัวใจให้เจ็บปวด กระนั้นก็ทำได้เพียงเก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจแล้วเผยใบหน้าที่แสร้งทำเหมือนว่าไม่รู้สึกรู้สาอะไรออกไปให้ชายหนุ่มได้เห็น หกปีแล้วที่เธอกับพ่อของลูกแยกย้ายกันไปมีชีวิตของตัวเอง เราสองคนไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก และไม่ควรอย่างยิ่งที่จะเกี่ยวข้องกัน เพราะภวินท์มีครอบครัวแล้ว

แม่ของลูกจะโกรธหรือเกลียดเขานั้นเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว แต่เธอจะกีดกันเขากับลูก หาใช่เรื่องที่ถูกต้องไม่

“เรื่องของเรา พี่รู้ว่าพี่ผิด พี่ขอโทษ แต่พราวจะเอาความโกรธความเกลียดไปลงที่ลูกไม่ได้ ให้พี่ได้รับผิดชอบลูกเถอะนะพราว” เขาพูดพลางมองบ้านเช่าของพราวจันทร์ “ฝ้ายบอกพี่ว่าปีนี้ตะวันห้าขวบแล้ว ลูกเข้าเรียนอนุบาล อีกไม่กี่ปีลูกก็ต้องเข้าชั้นประถม แล้วก็เรียนสูงขึ้นเรื่อยๆ โตขึ้นทุกวัน พราวจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายคนเดียวไหวเหรอ ให้พี่ได้ช่วยเถอะนะ” เขาเลือกหยิบยกเอาเหตุผลนี้ขึ้นมา เพราะมีฐานความคิดที่ว่าแม้กระทั่งเหล็กยังบิ่นได้เพราะเงิน นับประสาอะไรกับใจคน แล้วยิ่งกับพราวจันทร์ด้วยแล้ว สภาวะเศรษฐีกิจเช่นนี้ ประกอบกับฐานะของเจ้าหล่อน อย่างไรการรับความช่วยเหลือจากเขาก็เป็นเรื่องที่ดีต่อตัวเธอเองและลูก

ทว่าภวินท์ประเมินแม่ของลูกต่ำเกินไป สำหรับพราวจันทร์แล้ว เงินไม่สามารถซื้อใจเธอได้ จริงอยู่ที่ว่าฐานะของเจ้าหล่อนไม่ได้ร่ำรวยเฉกเช่นเขา ทว่าความขยันประกอบกับการที่ขวนขวายหาลู่ทางทำมาหากินอยู่เป็นนิจ ทำให้ชีวิตไม่อับจนจนเกินไป เพราะฉะนั้นความช่วยเหลือจากภวินท์ หาใช่สิ่งที่หญิงสาวต้องการไม่ สิ่งที่ใจปรารถนา คืออยากให้เขาไปไกลๆ จากชีวิตต่างหากเล่า

“จริงอยู่ที่ทุกอย่างมีค่าใช้จ่าย แต่ลูกของหนู หนูเลี้ยงเองได้ ไม่จำเป็นต้องรบกวนคนนอกอย่างพี่หรอกค่ะ”

“แต่เด็กคนนั้นเป็นลูกพี่ พี่ต้องรับผิดชอบ” ถึงเขาจะเป็นผู้ชายรักสนุก แต่ก็ไม่เคยคิดปัดความรับผิดชอบ ลูกทั้งคน จะไม่ให้ดูดำดูดีได้อย่างไร

“ลูกพี่ที่ไหนกัน ลูกหนูคนเดียวต่างหาก”

“ก่อนพี่มาหาพราว ฝ้ายเอารูปลูกของเราให้พี่ดูแล้ว พราวเคยสังเกตหน้าลูกบ้างไหมว่าเหมือนพี่แค่ไหน” แม้ไม่มีผลดีเอ็นเอมายืนยัน แต่ใบหน้าของตะวันฉายนั้น หาได้มีส่วนคล้ายพราวจันทร์ไม่ ตา จมูก ปาก ล้วนถอดแบบมาจากเขาราวกับคนคนเดียวกัน