บทที่ 3

เรื่องที่ภวินท์บอกว่าตะวันฉายหน้าเหมือนเขา เธอไม่ปฏิเสธ แต่.. “แล้วไง ในใบเกิดลูก มีชื่อพี่เป็นพ่องั้นเหรอ พี่จดทะเบียนรับรองตะวันเป็นลูกงั้น หรือเราจดทะเบียนสมรสกัน” เจ้าหล่อนช้อนตาขึ้นมองพ่อของลูกที่นิ่งเงียบไปแล้วเหยียดยิ้มหยัน “ไม่มีอะไรสักอย่าง”

“พี่ไม่รู้ว่าพราวท้อง” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเบาเสียจนน่ากลัวว่ามันจะเลือนหายไปกับอากาศ

นัยน์ตาสีดำขลับราวกับสีน้ำหมึกฉายชัดว่าเจ้าของมันรู้สึกผิดมากเพียงใดที่ปล่อยให้พราวจันทร์กับลูกชายใช้ชีวิตอย่างยากลำบากตลอดระยะเวลาหลายปี

พราวจันทร์เหยียดยิ้มหยันเมื่อเห็นสิ่งที่แววตาพ่อของลูกสื่อออกมา เธอไม่เชื่อว่ามันเป็นความรู้สึกจากใจของภวินท์จริงๆ เพราะคนอย่างเขาร้อยเล่ห์มารยา เสแสร้งเก่งเสียจนไม่มีใครคาดถึง ซึ่งครั้งหนึ่งเธอก็เคยตกหลุมพรางผู้ชายคนนี้มาแล้ว

“พี่จำได้ไหมว่าพี่เคยบอกหนูว่าพี่ไม่มีใคร พี่ทำเหมือนเรากำลังคบกัน” ตอนนั้นเธอคิดว่าสถานะระหว่างตนกับนายแพทย์ภวินท์คือ ‘คนรัก’ แม้เขาไม่เคยเอ่ยปากชัดเจนว่าเราเป็นอะไรกัน แต่การกระทำของชายหนุ่มหาได้ขัดแย้งกับสิ่งที่เธอคิดไม่ “แต่ความจริงแล้วทุกอย่างที่พี่ทำก็เพราะพี่แค่อยากได้ตัวหนู พอพี่ได้ทุกอย่างที่อยากได้ พี่ก็ไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ส่วนหนู.. เป็นแค่ลูกจ้างคลินิกของพี่เท่านั้น”

วันที่ภวินท์แต่งงาน ตรงกับวันคล้ายวันเกิดของชายหนุ่ม เธอสั่งซื้อเค้กจากร้านดังด้วยเงินที่เก็บหอมรอมริบจากการทำงาน หวังนำไปเซอร์ไพรส์ชายที่ตนรัก แต่ใครเล่าจะคิดว่าคนที่ถูกเซอร์ไพรส์กลับเป็นเธอเสียเอง

เรียวปากอิ่มคลี่เผยรอยยิ้มบางๆ สวนทางกับแววตาที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “แต่เรื่องพวกนั้นมันก็เป็นแค่อดีตที่ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว หนูไม่อยากพูดถึงอีก ตอนนี้เราต่างคนก็ต่างมีทางเดินชีวิตเป็นของตัวเอง หนูมีชีวิตของหนู พี่เองก็มีครอบครัว เพราะฉะนั้นพี่อย่ามาที่นี่อีกเลยนะคะ”

ไม่มีคำพูดไหนที่ออกจากปากพราวจันทร์ที่ไม่ใช่ความจริง ภวินท์ได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาแม่ของลูก เขายอมรับว่าตนนั้นทำผิดกับหญิงสาว เขาหลอกเธอ แต่หากในตอนนั้นเจ้าหล่อนเอ่ยปากบอกเรื่องลูก มีหรือที่เขาจะปัดความรับผิดชอบ เพราะถึงแม้ว่าเขาจะแต่งงานกับผู้หญิงอื่นที่ไม่ใช่เธอ แต่อย่างไรลูกก็คือลูกของเขา คือสายเลือดแท้ๆ ของอัศวบวรกุล

“ไม่ได้หรอกพราว ถึงยังไงลูกก็เป็นลูกของพี่ พี่ต้องรับผิดชอบ ต่อให้พราวไล่พี่ พี่ก็จะหน้าด้านมาหาลูกเหมือนเดิม พี่ไม่สนหรอกนะว่าพราวจะเกลียดจะโกรธพี่แค่ไหน แต่ที่พี่สนคือลูก ลูกคือสายเลือดพี่ พี่จะยอมให้เขาลำบากเด็ดขาด” ภวินท์ยืนกรานหนักแน่น

แล้วคิดว่าเธอสนใจหรือว่าเขาจะคิดเช่นไร “ก็อย่างที่หนูบอก ไม่มีอะไรที่ยืนยันได้สักอย่างว่าลูกของหนูมีพี่เป็นพ่อ เพราะฉะนั้นถ้าพี่มาที่นี่ หนูจะแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุก แล้วก็จะบอกภรรยาพี่ด้วย”

คิดว่าขู่เช่นนี้แล้วเขาจะกลัวสินะ “พราวรู้ไหมว่าทำไมฝ้ายถึงยอมบอกเรื่องลูกกับพี่ ก็เพราะพี่.. หย่าแล้ว ตอนนี้พี่โสด แต่ถึงพี่จะไม่โสด พี่ก็จะไม่มีวันทิ้งลูกตัวเองให้ลำบากเพราะผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้น”

คนที่ได้ฟังนายแพทย์ภวินท์พูดเช่นนั้นส่งเสียงฮึออกมา พราวจันทร์ปรายตามองผู้ชายที่ทำลายหัวใจเธอเสียจนยับเยินพลางนึกถึงเรื่องเมื่อหกปีก่อนในงานแต่งของชายหนุ่ม เธอจำได้ไม่มีวันลืมว่าเขามองเธอที่ร้องไห้แทบขาดใจผ่านๆ ด้วยสายตาว่างเปล่าราวกับคนไม่เคยรู้จักกัน ไม่มีถ้อยคำปลอบโยน ไม่มีแม้กระทั่งคำขอโทษ สิ่งเดียวที่เขาทำคือให้เพื่อนสนิทที่ไว้ใจได้พาเธอออกจากงาน ไปให้พ้นจากงานมงคลของเขา เพราะกลัวว่าผู้หญิงไร้ค่าคนนี้จะอาละวาดทำลายงานแต่ง

“ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าพี่จะเลิกกับภรรยา ทั้งๆ ที่ผู้หญิงคนนั้นกับพี่เหมาะสมกันจะตาย คนหนึ่งเป็นนายแพทย์อนาคตไกล อีกคนเป็นลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาล” น้ำเสียงหญิงสาวเต็มไปด้วยความเยาะหยัน

“บางทีเหมาะสมอย่างเดียวมันก็อยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก” เขาแต่งงานกับศรารินทร์เพราะครอบครัวทั้งสองฝ่ายมีความเห็นพ้อง กระนั้นก็ไม่ใช่ว่าระหว่างเราสองคนไร้ซึ่งความพึงใจ ชีวิตแต่งงานในช่วงแรกมีความสุขมาก เพราะต่างฝ่ายต่างเผยเพียงด้านดีๆ ให้เห็น แต่พอเวลาผ่านไป เมื่อความหลงใหลเริ่มจืดจาง ธาตุแท้ที่เก็บงำจึงถูกเปิดออก จากชีวิตรักที่เต็มไปด้วยความหวาน จึงผันเปลี่ยนเหลือเพียงความขม “แต่พี่กับปลาเราไม่มีลูกด้วยกันนะ ถ้าพราวห่วงเรื่องนี้ สบายใจได้เลย พี่มีลูกคนเดียวคือลูกของเรา”

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอสาแก่ใจที่ชีวิตคู่ของภวินท์ไปได้ไม่รอดตลอดฝั่ง กระนั้นก็ไม่คิดเอ่ยปากพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

“ถ้าหนูมีลูกกับพี่จริงๆ พี่เคยคิดบ้างไหมว่าเวลาที่พี่กำลังนอนกอดอยู่กับภรรยา กำลังมีความสุขกับชีวิตแต่งงาน หนูต้องเจอกับอะไรบ้าง” ภวินท์ก้มหน้าหลุบตาต่ำ เขาไม่กล้าแม้กระทั่งสบตาเธอ “ฮึ!ไม่เคยคิดสินะ ในสมองพี่ก็คงคิดแค่ว่าพี่ทำหนูท้อง พี่ต้องรับผิดชอบ ทำหน้าที่พ่อของลูก แต่พี่เคยคิดบ้างไหมว่าลูกต้องการพ่อแบบพี่หรือเปล่า พ่อที่เห็นแม่ของเขาเป็นเพียงของเล่นชั่วครั้งชั่วคราว พ่อที่ทำกับแม่ของเขาราวกับหนูไม่มีหัวใจ”

ดวงตาคู่หวานไม่มีหยาดน้ำตาให้เห็นสักหยด ปรากฏเพียงความชิงชังที่มีต่อคนที่เจ้าหล่อนกำลังจ้องมอง

“เรื่องของเรา พี่ยอมรับว่าพี่ผิด แต่พี่ขอโอกาสได้ไหมพราว ให้พี่ได้ทำหน้าที่พ่อเถอะนะ อย่างน้อยก็ขอแค่ได้ช่วยบ้างก็ยังดี ถึงยังไงลูกก็เป็นลูกของพี่ จะให้พี่ไม่ดูดำดูดีได้ยังไง”

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ พี่ไม่จำเป็นต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น เพราะถ้าหนูต้องการ หนูคงบอกเรื่องลูกกับพี่ตั้งแต่หกปีก่อนแล้ว”

กว่าจะผ่านแต่ละคืนวันไปได้ พราวจันทร์เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ไม่เคยมีสักเสี้ยววินาทีที่เจ้าหล่อนคิดอยากให้พ่อของลูกยื่นมือเข้ามาช่วย หากว่าวันนี้ภวินท์ไม่มาที่นี่ เธอคงลืมไปแล้วว่าผู้ชายคนนี้คือพ่อของลูก

“ครั้งหนึ่งหนูเคยมอบหัวใจให้พี่ แต่สุดท้ายพี่ก็ทำลายมันจนไม่เหลือชิ้นดี แต่จะโทษพี่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้หรอก เพราะหนูมันโง่ หนูโง่เองที่คิดว่าผู้ชายอย่างพี่จะมาจริงจังกับคนอย่างหนู”

“พราวจะให้พี่ชดใช้ยังไง พราวบอกมาได้เลย พี่ยินดีทำทุกอย่าง” เขาไม่เคยคิดปฏิเสธความผิดของตัวเอง และยินดีทำทุกอย่างที่พราวจันทร์ต้องการ กระนั้นทุกอย่างที่ทำไป เขาก็ต้องได้รับสิ่งที่ตัวเองต้องการกลับมาเช่นเดียวกัน เพราะที่เขาหวนกลับมาหาผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้งก็มีประเด็นสำคัญคือเรื่องลูก

คำขอโทษที่ไร้ซึ่งความจริงใจ สำหรับพราวจันทร์แล้วไม่ต่างจากลมปากเน่าๆ ที่พ้นออกมาทำให้เธอระคายจมูกสักนิด

“กลับไปซะ หนูไม่ต้องการให้พี่มาทำอะไรให้ หนูขอแค่ให้พี่ไสหัวออกไปจากชีวิตหนูก็พอ และอย่ากลับมาให้หนูเห็นหน้าอีก”