บทที่ 11

            เช้าวันต่อมาเมธาวีเดินเข้ามาในห้องอาหาร และพบพี่สาวกำลังจัดเตรียมอาหารมื้อเช้า หญิงสาวถามถึงบิดาเมื่อมองหาแล้วแต่ไม่พบ มินตราบอกว่าพ่อยังไม่ลงมาจากข้างบน พร้อมทั้งชักชวนให้น้องสาวทานข้าวต้มปลาที่เธอเป็นคนลงมือทำเอง

            หลังจากนั้นไม่นานวิชญะก็เดินเข้ามาที่ห้องอาหารด้วยสีหน้าอิดโรยเหนื่อยล้า เขาเห็นลูกสาวสองคนกำลังนั่งอยู่ที่นั่น

            “อรุณสวัสดิ์ค่ะ...สีหน้าพ่อไม่ค่อยดีเลยนะคะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ” มินตราเอ่ยทักประมุขของบ้านด้วยความห่วงใย ซึ่งเมธาวีก็เป็นห่วงบิดาเช่นกัน

            “นั่นสิคะหรือเป็นเพราะว่าพ่อคิดมากเรื่องที่เราคุยกันเมื่อคืน พ่อไม่ต้องกังวลนะคะตะวันจะทำตามคำสั่งของพ่อค่ะ”

            วิชญะยิ้มพร้อมกับพูดให้ทั้งคู่คลายความกังวลใจ

            “พ่อไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่รู้สึกเพลียเพราะพักผ่อนน้อยเท่านั้นเอง ฟ้าขอกาแฟพ่อสักแก้วสิ”

            “ได้ค่ะ” มินตราหันไปเตรียมกาแฟมาให้กับบิดา ในขณะที่วิชญะหันไปพูดกับลูกสาวอีกคน

            “ตะวันหายโกรธพ่อแล้วเหรอลูก”

            แต่ลูกสาวของเขาเพียงแต่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร

            “นี่ค่ะกาแฟ...พ่อไม่ทานข้าวต้มสักหน่อยเหรอคะ”

            “ไม่ล่ะ เช้าแบบนี้พ่อไม่ค่อยกินอะไรนอกจากกาแฟ”

            “ตะวันกลับมาสักพักแล้วไปที่บริษัทกับพ่อไหม” วิชญะเอ่ยปากชักชวนลูกสาว

            “ไม่ดีกว่าค่ะ พ่อให้พี่ฟ้าไปช่วยที่บริษัทก็ละกันนะคะ วันนี้ตะวันมีธุระสำคัญที่จะต้องไปจัดการ”

            “ไม่เป็นไรพ่อไปคนเดียวได้ พี่ฟ้าของลูกเพิ่งกลับมาถึงให้พี่เขาพักผ่อนก่อนค่อยไปช่วยงานพ่อ อย่าลืมว่าบริษัทนี้เป็นของลูกสองคนนะ พ่อทำทุกอย่างก็เพื่อลูก” พูดจบก็ดื่มกาแฟแก้วนั้นจนหมดจากนั้นก็เดินออกจากห้องอาหารไป

            “วันนี้พี่ฟ้าจะออกไปไหนหรือเปล่าคะ”

            “พี่กะว่าจะเข้าบริษัทไปช่วยงานพ่อ ตะวันถามทำไมจะให้พี่ไปไหนเป็นเพื่อนด้วยหรือเปล่า”

            “ไม่ต้องหรอกค่ะตะวันแค่ถามดู ธุระของตะวัน...ตะวันต้องจัดการด้วยตัวเองค่ะ ตะวันฝากพี่ฟ้าไปช่วยงานพ่อที่บริษัทแทนตะวันด้วยก็ละกันนะคะ”

            จากนั้นเธอก็เดินกลับขึ้นไปเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้องสำหรับที่จะไปทำธุระที่เธอบอกไว้ เธอเลือกที่จะใส่กางเกงยีนส์และใส่เสื้อสายเดี่ยวเข้ารูปสีขาว เผยให้เห็นเนินอกพร้อมกับสวมเสื้อเชิ้ตสีเดียวกันคลุมทับอีกที หญิงสาวหมุนอยู่หน้ากระจกเพื่อเช็คความเรียบร้อยอีกครั้งก่อนที่จะออกสู่สนามรบ

            เมธาวีสั่งให้รถที่บ้านมาส่งเธอที่หน้าบริษัทยักษ์ใหญ่ ที่เป็นเหมือนอาณาจักรของตระกูล “รัชตะสุภาค” เธอสืบมาแล้วว่าปิยภัศร์จะเข้ามาที่นี่ทุกวัน หลังจากที่เขาแวะดูงานที่บริษัทในเครืออื่นๆ เนื่องจากเขามีธุรกิจหลากหลายประเภทที่จะต้องไปดูแลและจัดการ แต่จะต้องกลับเข้ามาทำงานที่ตึกนี้ซึ่งจะเป็นเหมือนศูนย์กลางของธุรกิจในเครือข่ายของเขา หรือจะเรียกว่าศูนย์บัญชาการก็คงจะได้

            หญิงสาวหันไปสั่งคนรถให้รอจนกว่าเธอจะทำธุระเสร็จแล้วจะโทรบอกให้มารับ จากนั้นก็เดินเข้าไปที่ตึกด้วยความมั่นใจ บรรยากาศภายในบริษัทนี้ก็เหมือนออฟฟิศอื่นทั่วไป มีเสียงโทรศัพท์ที่ดังมาไม่ขาดสายเสียงผู้คนคุยกันจอแจแต่เช้า

            เมื่อเมธาวีเดินเข้าไปภายในอาคารทุกคนต่างก็จ้องมองมาที่เธอ ด้วยเพราะความสวยและความเซ็กซี่ที่โดดเด่นของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะสวมใส่เสื้อผ้าลำลองที่ดูเหมือนจะธรรมดา แต่ก็เป็นของแบรนด์เนมชื่อดังที่ล้วนแล้วแต่ราคาแพงมาก ซึ่งบ่งบอกถึงรสนิยมของผู้ที่สวมใส่ได้เป็นอย่างดี

            หญิงสาวขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นของผู้บริหารด้วยความมั่นใจ จนเดินมาถึงหน้าโต๊ะทำงานของคุณวีรยา เลขาของชายหนุ่มพร้อมกับแจ้งความจำนง

            “ฉันมาขอพบนาย...เอ่อคุณปิยภัศร์ค่ะ”

            “ไม่ทราบว่านัดไว้ล่วงหน้าหรือเปล่าคะ”

            “เปล่าค่ะ”

            “ถ้าอย่างนั้นดิฉันต้องรายงานให้เจ้านายทราบก่อนค่ะ รอสักครู่นะคะ”

            “ได้ค่ะ ฝากบอกเขาว่าเมธาวีต้องการพบ”

            วีรยาต่อโทรศัพท์เข้าไปในห้องของเจ้านาย พร้อมกับแจ้งว่าคุณเมธาวีต้องการที่จะเข้าพบ เขาอนุญาตให้เธอเข้าไปได้พร้อมทั้งขอกาแฟสองที่อีกด้วย

            หญิงสาวไม่รอช้าเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของเขา และพบว่าเขานั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ปิยภัศร์สวมใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนและสวมทับด้วยเสื้อสูทยี่ห้อดังสีน้ำเงินเข้ม ที่ตัดเย็บด้วยความประณีตโดยที่ไม่ได้ผูกเนคไทด์ แถมยังปลดกระดุมลงมาสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกล่ำบึกของเขา

            “เชิญนั่งครับคุณตะวัน...คุณมีธุระอะไรครับถึงได้ให้เกียรติมาหาผมถึงที่นี่ด้วยตัวเอง”

            หญิงสาวเดินมายืนกอดอกอยู่ข้างหน้าโต๊ะทำงานของเขา

            “ฉันต้องมีธุระที่จะพูดกับนายอยู่แล้ว ไม่งั้นจะไม่เหยียบมาที่นี่อย่างแน่นอน ฉันจะมาถามว่านายต้องการอะไรกันแน่ ถึงได้ไปยื่นเงื่อนไขบ้าบอนั่นกับพ่อของฉัน”

            “คุณรู้เรื่องนี้แล้วเหรอ...ความต้องการของผม...ผมบอกพ่อของคุณไปหมดแล้ว แทนที่คุณจะเสียเวลามาถามผมถึงที่นี่ คุณควรกลับไปถามพ่อของคุณจะง่ายกว่า”

            “นายไม่ต้องพูดโยกโย้บอกฉันมาตามตรงดีกว่า ว่านายต้องการให้ฉันมาทำงานเป็นเลขาของนายทำไม ทั้งที่ก็มีคนคอยทำหน้าที่นี้อยู่แล้ว นายมีแผนการชั่วร้ายอะไรกันแน่ บอกมาเดี๋ยวนี้นะ”