บทที่ 10

            มินตรา หรือ ฟ้า ซึ่งแอบฟังสองพ่อลูกคุยกันอยู่นาน ตัดสินใจที่จะเข้าไปเป็นคนช่วยแก้ปัญหานี้เอง เธอเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะ ที่จริงแล้วเธอก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟัง เพียงแต่จะเข้ามาทักทายพ่อบุญธรรม และบอกว่าเธอกลับมาจากอเมริกาเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับสัมภาระทั้งหมดของตนเองและน้องสาว

            “พ่อคะฟ้าขอเป็นคนไปทำหน้าที่นี้แทนตะวันเองค่ะ”

            เสียงของหญิงสาวทำให้สองพ่อลูกที่อยู่ในสถานะการณ์ตึงเครียดหันไปมอง

            “พี่ฟ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ” เมธาวีเดินตรงเข้าไปกอดพี่สาว มินตราเองก็กอดเธอเช่นกัน

            “เพิ่งมาถึงเดี๋ยวนี้เองจ๊ะ”

            “สวัสดีค่ะพ่อฟ้าไม่ได้ตั้งใจที่จะแอบฟังพ่อกับตะวันคุยกันนะคะ ฟ้าแค่อยากจะเข้ามาบอกว่าฟ้ากลับมาแล้ว พอดีได้ยินสิ่งที่พ่อบอกตะวันถึงปัญหาของบ้านเรา”

            “ยินดีต้อนรับการกลับบ้านลูก เดินทางเรียบร้อยดีใช่ไหม” วิชญะลุกขึ้นไปสวมกอดหลานกำพร้าที่เขารับเป็นบุตรบุญธรรม และเขาก็รักเธอไม่ต่างไปจากบุตรสาวของตัวเอง

            “ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ พ่อคะถ้าตะวันไม่อยากไปก็อย่าไปบังคับน้องเลยค่ะ ทำแบบนี้น้องจะเสียใจนะคะ ฟ้าจะเป็นคนไปทำหน้าที่นี้แทนตะวันเอง” มินตราเสนอตนเอง

            “ไม่ได้จะอยากไปหรือไม่ก็ต้องไปอยู่ดีเพราะนี่คือคำสั่ง” วิชญะพูดด้วยความเด็ดขาด ในขณะที่ตะวันยืนคอแข็งด้วยความถือดีไม่ยอมแพ้เช่นกัน

            “ทำไมคะหรือเป็นเพราะว่าพ่อเห็นฟ้าเป็นคนอื่น”

            “ฟ้าพ่อไม่เคยเห็นลูกเป็นคนอื่น พ่อรักลูกมากพอพอกับที่รักเด็กดื้อคนนั้น”

            “ถ้างั้นเพราะอะไรคะ...”

            “เพราะมันเป็นเงื่อนไขที่เขาต้องการ คุณปิยภัศร์ระบุมาในสัญญาอย่างชัดเจน ว่าเขาต้องการที่จะให้ตะวันไปทำหน้าที่เลขาให้กับเขา และจะต้องไปพักอยู่กับเขาเพื่อสะดวกในการสั่งงาน”

            “ทำเช่นนั้นตะวันจะปลอดภัยเหรอคะ ถ้ายังไงพ่อให้ฟ้าไปด้วยดีไหมคะฟ้าจะได้ช่วยดูแลน้อง”

            “พ่อขอบใจนะที่ฟ้าพยายามที่จะช่วยน้อง แต่ตะวันโตแล้วถ้าเขาไม่รู้จักวิธีที่จะดูแลตัวเอง ก็ปล่อยเขาไปเถอะ”

            “แต่ว่า...”

            “ไม่มีคำว่าแต่อะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะอยากทำหรือไม่อยากทำก็ต้องทำเพราะว่าพ่อตัดสินใจไปแล้ว และจะไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงมันได้”

            ตะวันซึ่งยืนฟังการสนทนาของพ่อกับพี่ฟ้าอย่างเงียบๆ พูดกลับไปทันทีที่ฟังพ่อบังเกิดเกล้าพูดจบ

            “ได้ค่ะถ้าพ่อต้องการแบบนั้นตะวันจะทำตามคำสั่งของพ่อ พ่อคงจะสบายใจดีนะคะที่เห็นผู้ชายคนนั้นมากดขี่ข่มเหงลูกสาวของตัวเอง” หญิงสาวพูดพร้อมกับกระแทกเท้าเดินออกจากห้องไป พร้อมกับปิดประตูห้องอย่างแรง เพื่อบ่งบอกถึงอารมณ์ของเธอในเวลานี้

            “ตะวันทำไมพูดกับพ่อแบบนี้” มินตราหันไปพูดตามหลังเมธาวี ก่อนที่จะหันมาเห็นสีหน้าเจ็บปวดของพ่อบุญธรรมของตัวเอง

            “พ่อคะน้องคงไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น แต่ว่ากำลังโกรธที่ถูกพ่อบังคับให้ทำอะไรที่ไม่อยากทำ เราไม่เคยบังคับน้องเลยนะคะ บางทีตะวันอาจต้องการเวลาพวกเราคงต้องให้เวลากับน้องบ้าง”

            “ฟ้ามีพ่อคนไหนบ้างที่จะอยากส่งลูกสาวที่ตัวเองรักดั่งแก้วตาดวงใจ ไปให้ผู้ชายคนอื่นย่ำยีโดยที่ไม่รู้สึกอะไรเลย พ่อเองก็เจ็บปวดมากเหมือนกันที่ต้องทำเช่นนั้น แต่เพราะพ่อคิดดีแล้วว่าวิธีนี้เป็นวิธีที่ดีที่สุด ที่จะทำให้ลูกและตะวันอยู่ได้อย่างสุขสบายเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าลูกอาจจะคิดว่าเราทนได้ แต่ลองคิดดูสิว่าลูกทั้งสองคนเคยถูกเลี้ยงมาอย่างสุขสบาย ไม่เคยลำบากมาก่อนในชีวิต แล้วจะทนกับสถานะการณ์แบบนี้ได้อย่างไรกัน ที่สำคัญเราจะต้องคำนึงถึงพนักงานอีกเกือบพันชีวิตที่พวกเขาทุ่มเททำงานให้กับบริษัทของเรามานานปี ตะวันโตแล้วบางทีเราควรจะต้องให้น้องเจอกับอุปสรรคดูบ้าง น้องจะได้รู้ว่าควรจะปฏิบัติตัวอย่างไรให้อยู่รอดในสังคม ที่มีแต่การสวมหน้ากากเข้าหากันในยุคปัจจุบันแบบนี้”

            “พ่อไม่ต้องห่วงนะคะฟ้าจะดูแลน้องเอง”

            “ขอบใจลูกนี่ก็ดึกมากแล้วอีกอย่างลูกก็เพิ่งจะเดินทางกลับมาถึง ไหนจะต้องมารับรู้ปัญหาของบ้านเราอีก พ่อว่าลูกไปอาบน้ำนอนพักผ่อนดีกว่า”

            “ฟ้าขอตัวก่อนค่ะ พ่อก็ต้องพักผ่อนเหมือนกันนะคะ” เมื่อฟ้าเดินออกจากห้องไป วิชญะก็มีอาการเจ็บหน้าอกอย่างรุนแรงและหายใจติดขัด อาการแบบนี้มันเกิดขึ้นกับเขาหลายครั้ง และจะเป็นบ่อยในช่วงหลังหรือในเวลาที่เขาเหนื่อยหรือเครียด เขารีบเดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบยาขึ้นมากิน ก่อนที่จะนั่งหลับตาลงอย่างอ่อนล้าที่เก้าอี้ในห้องทำงานของตัวเอง