บทที่ 12

           ปิยภัศร์ยังไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่าย เพราะเป็นช่วงจังหวะที่เลขาของเขาเข้ามาเสริฟกาแฟพอดี เขารอจนเธอเดินกลับออกไปจากห้อง แต่ก่อนที่เขาจะเปิดปากพูดอะไร เมธาวีก็พูดขัดขึ้นมาซะก่อนเพื่อคาดคั้นที่จะเอาคำตอบจากปากของเขา

            “นายยังไม่ได้ตอบคำถามของฉัน” หญิงสาวเดินเข้าไปโน้มตัวโดยใช้สองมือท้าวโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม ทำให้สายตาของเขาอยู่ในระดับเดียวกันกับหน้าอกขาวผ่องของเธอโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัว เพราะพยายามที่จะคาดคั้นที่จะเอาคำตอบจากเขา

            ปิยภัศร์จ้องมองหน้าอกของเธออยู่แบบนั้นโดยที่ไม่พูดอะไร จนหญิงสาวรู้สึกตัวว่าเขากำลังนั่งมองหน้าอกของเธออยู่

            “นี่นายมองอะไรอีตาบ้าทะลึ่งจริงห้ามมองนะ”

            “ผมว่าแทนที่คุณจะมายืนโวยวายอยู่แบบนี้ คุณควรจะทำใจเย็นๆ แล้วก็มานั่งคุยกับผมจะดีกว่านะ”

            เมธาวีนั่งลงตรงหน้าเขาอย่างหงุดหงิดไม่พอใจ

            “ผมแค่ให้คุณมาทำงานกับผมในตำแหน่งเลขา ไม่เห็นจะยากเลยหรือคุณมีปัญหาอะไร”

            “เป็นเลขาแล้วทำไมจะต้องไปพักอยู่ที่บ้านของนายด้วย อีกอย่างนายก็มีเลขาของนายอยู่แล้วนี่”

            “งานของคุณวีเยอะมากจนทำคนเดียวไม่ไหว เนื่องจากผมมีธุรกิจหลากหลายประเภท ผมก็เลยตัดสินใจที่จะหาคนมาช่วยงานของเธอ และคุณก็เพิ่งจะเรียนจบมาจากเมืองนอกยังไม่ได้ทำงานอะไร จะอยู่นิ่งเฉยทำไมกันมาทำงานกับผมน่ะดีแล้ว”

            “แล้วทำไมฉันจะต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านของนายด้วย มีเลขาที่ไหนเขาต้องไปค้างอ้างแรมอยู่ที่บ้านของเจ้านายกันบ้างละ”

            “ที่คุณต้องไปอยู่ที่บ้านผมก็เพราะว่าผมต้องการให้คุณไปดูแลผม อีกอย่างผมมักจะเอางานกลับไปทำที่บ้านตอนกลางคืนบ่อยๆ เวลาผมต้องการความช่วยเหลือหรือสั่งงานคุณจะได้สะดวก ไม่เห็นต้องคิดมากเลยหรือว่าคุณมีปัญหา”

            ปิยภัศร์ยิ้มให้เธอแต่หญิงสาวคิดว่ามันเป็นการยิ้มเยาะซะมากกว่า ทำให้เธอต้องกำมือแน่นเพื่อไม่ให้เผลอตั๊นหน้าหล่อนั่นไปสักหมัดสองหมัด นี่ถ้าไม่คิดว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในอาณาจักรของเขาละก็ เธออาจจะตั้นหน้าเขาสักหมัดไปแล้วก็เป็นได้ เมธาวีเชิดหน้าตอบเขาอย่างไม่ยอมลดละ

            “ปัญหาน่ะไม่มีแต่ฉันไม่อยากทำงานกับนาย และก็ไม่อยากที่จะไปอยู่บ้านของนายด้วย เข้าใจหรือยัง”

            ปิยภัศร์ยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจในสิ่งที่เธอพูด

            “ถ้าในเมื่อคุณไม่เต็มใจที่จะทำตามเงื่อนไขที่วางไว้ก็ไม่เป็นไร เอาเป็นว่าข้อตกลงที่พ่อของคุณทำไว้กับผมเป็นอันยกเลิก”

            “มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อคุณสัญญาว่าจะจ่ายเงินให้พ่อของฉัน แล้วถ้าฉันจะเบี้ยวคุณจะทำอะไรฉันได้”

            ชายหนุ่มไม่พูดอะไรเขาแค่ยกหูโทรศัพท์โทรหาใครคนหนึ่ง เมธาวีถึงกับตาโตเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดโต้ต้อบกับทางฝ่ายโน้น

            “คุณราเชนทร์ผมปิยภัศร์พูด ผมอยากให้คุณยกเลิกการโอนเงินเจ็ดร้อยล้านบาทให้กับคุณวิชญะตามที่ผมสั่งไปเมื่อวานนี้ เนื่องจากเขาไม่สามารถทำตามข้อตกลงที่ได้ตกลงกับผมเอาไว้ และคำสั่งนี้จะไม่มีการเปลี่ยนแปลง นอกจากผมจะเป็นคนยกเลิกคำสั่งนี้ด้วยตัวเอง”

หญิงสาวโกรธมากเธอรีบตัดสายนั้นทิ้ง ก่อนที่จะกระแทกเสียงใส่เขาและพยายามที่จะข่มอารณ์ของตัวเองไม่ให้ระเบิดออกมา

            “ก็ได้...ตกลง...ฉันจะยอมทำตามเงื่อนไขของนายทุกอย่าง ขอเพียงแต่นายอนุมัติเงินช่วยเหลือพ่อของฉันตามที่ตกลงไว้ตั้งแต่แรก”

            “ก็ดี...คุณไม่น่าเรื่องมากเลยตกลงกันดีๆ แบบนี้ก็จบเรื่อง” แต่เธอยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมกลับไป

            “ในเมื่อคุณหมดธุระแล้วจะอยู่ที่นี่ต่อทำไมอีก กลับไปได้แล้วเพราะว่าผมเองก็มีนัดเหมือนกัน”

            แต่เมธาวียังคงปักหลักอยู่ที่เดิมพร้อมกับยืนยันกับเขา

            “ฉันจะไม่ยอมก้าวเท้าออกไปจากห้องนี้เด็ดขาด ถ้านายยังไม่โทรไปยกเลิกคำสั่งอายัติเงินช่วยเหลือธุรกิจของพ่อฉัน”

            แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรกันต่อ ซินดี้นางแบบสาวคู่ควงคนล่าสุดของเขาก็เดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับกอดจูบเขาโดยไม่เกรงสายตาของใคร

            “คุณภัศร์คะ...ซินดี้คิดถึงคุณมากเลยรู้ไหม”

            “หน้าด้าน”

            “นี่เธอว่าใคร เธอเป็นใคร แล้วเข้ามาทำอะไรในห้องนี้”

            ซินดี้กระชากเสียงถามออกไปอย่างไม่พอใจ

            ตอนแรกหญิงสาวจำหน้าของเมธาวีไม่ได้ เพราะว่าวันนี้หญิงสาวไม่ได้แต่งหน้าเหมือนเมื่อคืน และที่ถามออกไปแบบนั้นก็เพราะว่าผู้หญิงคนนี้สวยโดดเด่นโดยไม่จำเป็นต้องพึ่งเครื่องสำอางใดๆ ที่สำคัญเข้ามาอยู่ในห้องทำงานตามลำพังสองต่อสองกับปิยภัศร์ ที่ใครต่างก็รู้กิตติศัพท์ของเขาดีว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้มากแค่ไหน เธอจะต้องปกป้องสิทธิของตัวเองเอาไว้ และจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งเขาไปจากเธอได้เป็นอันขาด

            แต่สำหรับเมธาวีแล้วเธอจำแม่นางแบบคนนี้ได้ตั้งแต่แรกเห็นเลยทีเดียว หรือว่านี่คือแฟนคนล่าสุดของเขา ดีละ...ฉันคิดแผนแก้เผ็ดนายได้แล้วจากนั้นก็พูดออกไปอย่างไว้ตัว