บทที่ 13

            “ฉันจะเป็นใครก็ไม่จำเป็นที่จะต้องบอกให้เธอรู้ แล้วเธอล่ะเป็นใครกัน กล้าดียังไงมาจับมือถือแขนแฟนของฉันอย่างหน้าด้านไร้ยางอายแบบนี้”

            “นึกว่าใครที่ไหนที่แท้ก็คุณเมธาวีนี่เอง สวัสดีค่ะวันนี้มาทำอะไรที่นี่คะ”

            “ฉันจะมาทำอะไรมันก็เรื่องของฉันคนอื่นไม่เกี่ยว แต่ก่อนอื่นช่วยออกไปยืนห่างตัวเขาก่อนจะได้ไหม”

            ซินดี้ผละตัวออกจากปิยภัศร์ด้วยเกรงสายตาของอีกฝ่าย และยังไม่แน่ใจว่าหญิงสาวจะมีความสำคัญกับชายหนุ่มมากน้อยแค่ไหน แต่ก็ยังไม่ยอมออกไปจากห้องยังคงยืนอยู่พร้อมกับส่งสายตาตัดพ้อไปที่ชายหนุ่ม

            เมธาวีส่งยิ้มหวานแล้วเดินเข้าไปหาปิยภัศร์ พร้อมกับนั่งลงบนตักเขาและกอดคอของเขาเอาไว้ พร้อมกับจูบแก้มของชายหนุ่มและพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวาน แถมยังเรียกชื่อเขาด้วยความสนิทสนม

            “ภัศร์คะ...ไหนคุณบอกว่าจะพาตะวันไปทานอาหารกลางวันยังไงล่ะคะ ตอนนี้ตะวันหิวแล้วนะ เมื่อไรจะไปกันได้ซะที”

            ตอนแรกปิยภัศร์เองก็รู้สึกแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอ แต่เขากลับชอบสิ่งที่เธอทำและการที่ได้ใกล้ชิดกันแบบนี้ ทำให้เขาได้กลิ่นหอมจากแป้งเด็กที่เธอใช้ มันช่างกระตุ้นเร้าความต้องการของเขาจนเขาแทบจะระงับใจตัวเองไว้ไม่อยู่ ในการที่จะซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ แต่ยัง...ยังก่อนเวลาที่จะทำแบบนั้นยังมีอีกเยอะตอนนี้ขอดูฤทธิ์ของคุณหนูเมธาวีซะก่อน

            “ถ้าวันนี้ตะวันไม่ได้มาที่นี่ก็คงจะไม่รู้ที่คุณชอบบ่นว่าเหนื่อย เพราะว่าทำงานหนักหรือว่าทำอะไรกันแน่ ตะวันบอกไว้ก่อนเลยนะคะว่าตะวันเป็นคนขี้หึงมาก ถ้าจับได้ว่าคุณนอกใจไปมีคนอื่นละก็จะยิงทิ้งให้หมด”

            เมธาวีพูดพร้อมกับเอามือลูบไล้ริมฝีปากของชายหนุ่ม ก่อนที่เธอจะปรายตาไปมองแม่นางแบบสาวเพื่อที่จะดูปฏิกิริยาของเธอ และก็ไม่ผิดหวังที่ได้เห็นแม่ซินดี้พยายามระงับอารมณ์ไม่ให้ร้องกรี๊ดออกมา มือของเธอกำไว้แน่นคงจะกลัวว่าอดใจไม่ไหว เข้ามากระชากเมธาวีให้ลงไปจากตักของนายปิยภัศร์

            แล้วก็มานั่งลงแทนที่ซะเอง โกรธมากแบบนี้ล่ะดีจะได้ทะเลาะกันให้ตายไปข้างหนึ่ง

            “ตะวันหิวแล้วค่ะ เราจะไปกันได้หรือยังคะ”

            “ถ้าคุณหิวเราไปกันเลยก็ได้”

            “ดีค่ะ แล้วผู้หญิงคนนี้ล่ะคะ คุณจะจัดการยังไง”

            ปิยภัศร์หันไปพูดกับซินดี้

            “ก็อย่างที่แฟนผมบอกคุณนะซินดี้ว่าเขาเป็นคนขี้หึงมาก เรื่องของเราก็ขอให้มันจบแค่นี้ก็ละกันนะ”

            “ไม่ได้นะคะ คุณจะมาทิ้งซินดี้ง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้นะคะ ซินดี้ไม่ยอม”

            “แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง ถ้าคุณยังจะตามตอแยผมไม่เลิกลาแบบนี้ หรือว่าคุณอยากจะลองดีและไม่กลัวลูกปืนของตะวันผมก็ตามใจคุณนะ” ปิยภัศร์พูดพร้อมกับกอดหญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักเขาเอาไว้แน่น

            “คุณเป็นคนใจร้ายมากเลยนะคะคุณภัศร์ ซินดี้ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณเป็นคนที่ไม่มีหัวใจอย่างที่คนเขาพูดกันไว้จริงๆ” หญิงสาวพูดพร้อมกับเดินกระแทกเท้าออกจากห้องไป

            “ห๊า!! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ”

            เมธาวีถึงกับอึ้งเพราะมันผิดแผนที่วางไว้ อุตส่าห์ลงทุนทำไปแบบนั้นก็เพราะคิดว่าแม่นางแบบนั่นจะมีความสำคัญสำหรับชายหนุ่ม หล่อนจะได้โกรธจนทะเลาะกับเขาให้ตายไปกันข้างหนึ่ง แต่การกลับกลายเป็นว่าเธอมาช่วยให้เขาเลิกลากับหล่อนได้โดยง่ายแบบนี้ ที่ลงทุนทำลงไปทั้งหมดก็เสียเปล่าน่ะสิ แถมอีตาบ้านี่ยังมากอดเอาไว้อีก

            “ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ...ฉันบอกให้ปล่อย”

            เธอพยายามที่จะแกะมือของชายหนุ่มที่กอดเธอเอาไว้ แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยแถมยังกอดรัดหญิงสาวเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนได้ พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาหาเพื่อที่จะจูบเธอแต่หญิงสาวรู้ทันจึงเบี่ยงหลบ ปิยภัศร์จึงทำได้แค่รังแกแก้มนวลเนียนของเธอเท่านั้น

            “นายจะทำอะไร อย่าทำบ้าๆ นะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงในฮาเร็มของนาย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”

            “ปล่อยก็ได้ ผมว่าเราไปกินอาหารกลางวันกันดีกว่า ผมเองก็รู้สึกหิวเหมือนกัน”

            “ใครบอกว่าฉันจะไปกับนาย ถ้านายหิวก็ไปหาอะไรกินเองสิ”

            “ก็ผมบอกคุณอยู่นี่ไง ที่จริงแล้วผมนัดซินดี้มาเพื่อที่จะไปกินมื้อกลางวันด้วยกัน แต่คุณไล่เธอกลับไปแล้ว เพราะฉะนั้นคุณต้องรับผิดชอบ”

            “นายกินข้าวคนเดียวไม่เป็นหรือยังไง หรือว่าต้องคอยให้คนป้อนข้าวนายแบบเด็กๆ”

            “ปกติผมก็กินคนเดียวมันถึงน่าเบื่อไง ผมก็เลยชวนซินดี้มากินข้าวเป็นเพื่อน แต่คุณก็ไล่คนที่จะกินข้าวเป็นเพื่อนผมไปแล้ว ดังนั้นคุณจึงต้องเป็นคนทำหน้าที่นี้แทน”

            หญิงสาวนึกขึ้นมาได้ว่าเขายังไม่ได้โทรไปยกเลิกคำสั่งอายัติเงินที่จะจ่ายให้กับพ่อของตนเอง อีกทั้งตอนนี้เธอเองก็เริ่มรู้สึกหิว คงจะต้องยอมไปทานอาหารกับเขาอย่างที่เขาบอก

            “ตกลงฉันจะยอมไปกินข้าวกับนาย”

            ปิยภัศร์พอใจกับคำตอบของเมธาวีจึงยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ เขาฉุดมือเธอให้เดินออกจากห้องไปพร้อมกัน แต่ไม่ลืมที่จะบอกเลขาส่วนตัวว่าบ่ายนี้เขาจะไม่เข้าบริษัท ถ้ามีอะไรเร่งด่วนให้โทรศัพท์เข้ามือถือของเขา