บทที่ 14

            หลังจากนั้นปิยภัศร์ก็หันมาถามหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างตัวว่ามาที่นี่ได้อย่างไรเมื่อได้รับคำตอบ เขาก็ให้เธอสั่งคนรถให้กลับไปก่อน ทานอาหารกลางวันเสร็จเมื่อไรเขาจะเป็นคนไปส่งเธอที่บ้านเอง เมธาวีจำต้องทำตามสิ่งที่ปิยภัศร์สั่งอย่างไม่มีทางเลือก

            ปิยภัศร์ไม่พูดพร่ำทำเพลงฉุดข้อมือของหญิงสาวแล้วเดินนำลิ่วไป เมธาวีต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อที่จะตามเขาให้ทัน เพราะอะไรน่ะเหรอ...ก็เขาขายาวกว่าเธอแถมยังเดินเร็วอีกด้วย เธอหยุดเดินยืนหอบหายใจเมื่อเขาพามาถึงที่รถ ปิยภัศร์ก็เปิดประตูรถให้เธอขึ้นไปนั่งในตอนหน้าคู่กับเขา

            จากนั้นเดินไปนั่งที่คนขับและออกรถโดยที่หญิงสาวเองก็ยังไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน และเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรกับเธอจนเธออดรนทนไม่ไหวต้องหันไปถาม

            “นี่เรากำลังจะไปไหน”

            “ผมนึกว่าคุณจะไม่ถามคำถามนี้กับผมซะละ”

            แต่เขาก็ยังไม่ให้ความกระจ่างกับเธออยู่ดีว่าเขาจะพาเธอไปกินข้าวกลางวันที่ไหน เมธาวีเองก็ไม่อยากจะพูดกับเขาเลยคิดว่ากินที่ไหนก็ช่าง คอยดูนะจะรีบกินแล้วก็รีบกลับบ้าน คิดได้ดังนั้นก็เลยนั่งเงียบมาตลอดทาง

            เมื่อปิยภัศร์เลี้ยวรถเข้ามาในบ้านหลังใหญ่โตโอ่อาราวกับพระราชวังนั้น ทำให้เมธาวีมองสองข้างทางด้วยความสนใจ เธอคิดว่าบ้านของพ่อเธอหลังใหญ่แล้วแต่บ้านนี้หลังใหญ่กว่าบ้านของเธอมากนัก แล้วนี่มันบ้านของใครกันนะ อีตาบ้าจะพาเรามาทำอะไรที่นี่

            “นายพาฉันมาที่นี่ทำไม”

            “ก็จะพามากินอาหารกลางวัน คุณหิวแล้วไม่ใช่เหรอ ผมก็หิวเหมือนกัน ลงมาเถอะที่นี่เจ้าที่ไม่ดุหรอกไม่ต้องกลัว”

            ปิยภัศร์ลงมาจากรถแล้วหันไปมองหญิงสาวที่ก้าวลงจากรถแล้วเช่นกัน แต่ยังไม่ยอมไปไหนเขาก็เลยเดินเข้าไปจูงมือของเธอ เพื่อให้เดินตามเขาเข้าไปในบ้าน

            “มาจับฉันไว้ทำไม ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะฉันเดินเองได้ แล้วนี่บ้านของใคร นายถือวิสาสะพาฉันเข้ามาในบ้านเจ้าของเขาอาจจะว่าเราได้นะ”

            เขาไม่ยอมปล่อยมือของเธอ

            “เขาไม่ว่าหรอกอย่าห่วงเรื่องนั้นเลย เพราะเจ้าของบ้านหลังนี้เขาอยากที่จะให้คุณมาอยู่ด้วย”

            เธอหันไปมองหน้าเขาด้วยแววตาฉงนสงสัย ราวกับจะถามว่าแล้วเขารู้ได้ยังไง แต่เธอได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมาซะก่อน

            “ทำไมวันนี้คุณภัศร์กลับบ้านเร็วจังคะ แล้วนั่นพาใครมาด้วยคะ”  

            “ป้าวรรณครับนี่คุณหนูเมธาวี” แล้วเขาก็หันมาบอกเธอ

            “ตะวันนี่ป้าวรรณแม่นมที่เลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เล็ก”

            “คุณหนูเมธาวีนี่เอง ไม่ได้เจอตั้งนาน โตขึ้นแล้วสวยมากเลยนะคะ สวยจนป้าจำเกือบไม่ได้”

            “สวัสดีค่ะป้าวรรณเรียกตะวันก็ได้ค่ะ” หญิงสาวกล่าวทักทายพร้อมกับยกมือไหว้ผู้สูงวัยกว่า

            ป้าวรรณรับไหว้หญิงสาวรุ่นลูกพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยน

            ปิยภัศร์หันไปถามว่ามีอะไรให้เขากับหญิงสาวกินบ้าง ป้าวรรณบอกให้รอสักครู่เธอจะไปจัดเตรียมอาหารมาให้ แต่เมธาวีปฏิเสธเพราะรู้สึกเกรงใจและไม่อยากที่จะให้ผู้สูงวัยต้องมาเดือดร้อนวุ่นวายกับการจัดเตรียมอาหารให้เธอ

            และดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าหญิงสาวคิดอะไรจึงยิ้มให้เธออย่างเอ็นดู ป้าวรรณรู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวบอบบางตรงหน้า

            “ไม่ต้องเกรงใจป้าหรอกค่ะคุณตะวัน ป้าเต็มใจค่ะ ปกติป้าก็จะทำไว้อยู่แล้วเผื่อคุณภัศร์จะกลับมากินอาหารที่นี่ รอสักครู่นะคะเดี๋ยวป้าจะไปบอกให้เด็กจัดอาหารให้”

            “ขอบคุณมากค่ะ”

            “คุณรอผมอยู่ที่นี่ก่อนนะเดี๋ยวผมกลับมา”

            จากนั้นชายหนุ่มก็เดินไปปล่อยให้เมธาวีอยู่ตามลำพัง หญิงสาวเลยมีโอกาสมองสำรวจไปรอบๆ ห้อง...ข้างนอกบ้านว่าสวยแล้วเข้ามาในบ้านยิ่งสวยมาก การจัดตกแต่งบ้านบ่งบอกได้ถึงรสนิยมของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี

            ข้าวของเครื่องใช้รวมไปถึงเครื่องประดับตกแต่งทุกชิ้นดูก็รู้ว่านำเข้ามาจากต่างประเทศทั้งนั้น อีตาบ้านี่ก็มีรสนิยมดีเหมือนกัน

            ในขณะที่หญิงสาวนั่งรอเขาอยู่นั้น ปิยภัศร์ก็เดินเข้ามาหาป้าวรรณในห้องอาหาร เพื่อจะพูดคุยกับเธอถึงเรื่องสมาชิกใหม่ของบ้านหลังนี้

            “เป็นไงบ้างครับป้าวรรณสมาชิกใหม่ของบ้านเรา” ป้าวรรณยิ้มก่อนที่จะตอบ

            “เธอก็น่ารักดีนี่คะ”

            “แต่ฤทธิ์เยอะไม่เบา...วันนี้ป้าวรรณรู้หรือเปล่าว่าผมเจออะไรมาบ้าง” จากนั้นชายหนุ่มก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องทำงานให้ป้าวรรณฟัง เธอหัวเราะกับวีรกรรมแสบซ่าของหญิงสาวบอบบางที่เจ้านายหนุ่มพามาด้วย

            “คุณภัศร์ก็เลยพาคุณตะวันมาที่นี่เหรอคะ”

            “ผมหิว ตะวันก็คงหิวเหมือนกัน อีกอย่างผมอยากพาเธอมาให้ป้าวรรณรู้จัก เพราะอีกไม่นานเธอก็จะต้องมาอยู่ที่นี่”

            “คุณภัศร์คุยกับคุณตะวันเรื่องนี้แล้วเหรอคะ”

            “คุยแล้วครับ แต่ยังไม่ได้คุยในรายละเอียด และผมมั่นใจว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เดี๋ยวผมจะจัดการเรื่องนี้เอง เรื่องห้องของตะวันทำกันไปถึงไหนแล้วครับ”

            “ช่างมาดูเรียบร้อยแล้วค่ะ คาดว่าอีกไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ก็คงจะเสร็จ”

            “ดีครับเสียเงินเท่าไรผมไม่ว่า ขอให้ผลงานออกมาดีและถูกใจผมก็พอ”

            “คุณภัศร์ไปตามคุณตะวันมากินข้าวได้แล้วค่ะ เลยเวลามานานแล้วป่านนี้เธอคงจะหิวแย่”

            “ได้ครับงั้นเดี๋ยวผมไปตามเธอก่อนนะครับ”